Sunday, November 23, 2014

သဘာဝတရားႏွင္႔ သဟဇာတျဖစ္စြာ ေနထုုိင္ျခင္း အပိုင္း ၁၀ - Creativity - OSHO

သဘာဝတရားႏွင္႔ သဟဇာတျဖစ္စြာ ေနထုုိင္ျခင္း 

 တီထြင္ဖန္တီးမႈစြမ္းရည္ဟာ ျဖစ္တည္ျခင္းနဲ႕ သိစိတ္ရဲ႕ ဝိေရာဓိ အေျခအေနေလးတစ္ခုုပဲ။ ဘာမွမလုုပ္ဘဲေနရင္း လုပ္လိုက္တာမ်ိဳး။ ဒါကုိ ေလာက္ဇူကေတာ႔ ေဝ-ဝူ-ေဝ လို႕ေခၚတယ္။ ကိုုယ္႔ကိုယ္ကို ဗလာနယ္ျပဳလိုုက္တဲ႔အခါမွာ တီထြင္မႈစြမ္းရည္ဟာ အျခားတစ္ေနရာကေန ကုုိယ္႔ဆီကုိ ျဖတ္သန္းစိမ္႔ဝင္ျပီး ရလဒ္တစ္ခုအျဖစ္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ ကုိယ္လုပ္လုိက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္က သူ႕ရဲ႕ျဖတ္သန္းစီးဆင္းမႈကို ခြင္႔ျပဳလုိက္တာသာ ျဖစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ ဗလာျဖစ္ေနတဲ႔အခါမွာ ျပည္႕ဝစံုုလင္ျခင္းဟာ စီးဝင္လာႏုိင္တယ္။ အေခါင္းပါတဲ႔ ဝါးလံုးျဖစ္သြားတာပဲ။ အေခါင္းပါတဲ႔ဝါးလံုး ျဖစ္သြားရံုေလးပဲ။

 ဒီလုိျဖစ္လာျပီဆိုရင္ ရုုတ္ခ်ည္း တစ္ခုခု ျဖစ္ေပၚလာေတာ႔တာပဲ။ လူသားသဘာဝရဲ႕ေနာက္မွာ ကြယ္ငုပ္ေနတာက ဘုရားသဘာဝပဲ။ လူဟာ ဗလာနယ္ျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာ ဘုရားသဘာဝအတြက္ လမ္းပြင္႔သြားေစတယ္။ လမ္းပြင္႔သြားလုိ႕ ဒီသဘာဝေလးဟာ ထြက္ေပၚလာႏုိင္တယ္။ ဒါကိုပဲ တီထြင္ဖန္တီးမႈ စြမ္းရည္ဆိုျပီး ဝိျဂိဳဟ္ျပဳေခၚတြင္ၾကတာပါပဲ။ ဘုရားသဘာဝကုိ ခြင္႔ျပဳလုိက္တာ။ တီထြင္ဖန္တီးေနတယ္ဆုိတာ ေလးေလးနက္နက္ေျပာရရင္ ဘာသာေရးပဲ။ စိတ္က ဘုရားဘက္ကို ညြတ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ က်ဳပ္ကေျပာတာေပါ႔။ ကဗ်ာဆရာဟာ ဘာသာေရးပညာရွင္ထက္ေတာင္ ဘုရားနဲ႕ ပိုနီးေသးတယ္ဆိုတာ။ ကေခ်သည္က ပုိေတာင္ နီးတယ္။ ေတြးေခၚရွင္ကေတာ႔ အေဝးဆံုုးေပါ႔ဗ်ာ။ မ်ားမ်ားေတြးေလေလ၊ ျပည္႕ဝစံုုလင္ျခင္းနဲ႕ မိမိရဲ႕အတြင္းစိတ္အဇၩတၱ ေဝးကြာေလေလ ျဖစ္ေစတယ္။ မ်ားမ်ားေတြးေလေလ၊ အတၱရဲ႕တည္ရိွမႈဟာ ထူထပ္သိပ္သည္းလာေလေလ။ အတၱဆိုတာ တျခားမဟုတ္ဘူး။ အတိတ္က စုုစည္းမိလာတဲ႔အေတြး အစုိင္အခဲၾကီးပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕အတၱ (ငါ) မရိွရင္ ဘုုရားသဘာဝ (အနတၱ) ေရာက္လာတာပဲ။ ဒါကုိပဲ တီထြင္ဖန္တီးမႈစြမ္းရည္လုိ႕ ဆိုၾကရတာ။

တီထြင္ဖန္တီးေနတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားဟာ လံုးဝ အပန္းေျပေနတယ္။ စိတ္သက္သာေျပေလွ်ာ႔ေနတယ္လုုိ႕ ဆုိလိုတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာတစ္ခုမွ လုပ္မေနဘူးလုိ႕ မဆိုလိုဘူး။ စိတ္က သက္သာေျပေလ်ာ႔ ေနတဲ႔အခါ သတိပါတဲ႔ အလုုပ္ (ျပဳမူလုုပ္ကိုုင္ျခင္း)ေတြ မ်ားမ်ား လုုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေတြက ခင္ဗ်ားလုုပ္ေနတာေတြေတာ႔ မဟုုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာ ယာဥ္တစ္စီးနဲ႕တူတယ္။ သီခ်င္းသံက ခင္ဗ်ားဆီကေန ထြက္ေပၚလာတယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ တီထြင္ဖန္တီးသူေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ဒီသီခ်င္းက တစ္ေနရာကေန ခင္ဗ်ားဆီေရာက္လာတယ္။ အျမဲတမ္း တစ္ေနရာကေနပဲေရာက္လာတာပဲ။ ကုိယ္႔ဟာကိုယ္လုပ္ၾကည္႕လုိက္ရင္ လက္ရာေကာင္းမွ မထြက္တာ။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ေနရာကေန ေရာက္လာျပီး ကိုယ္႔ဆီကေနတစ္ဆင္႔ ျဖတ္သန္းထြက္သြားတဲ႔ လက္ရာေတြကေတာ႔ သိပ္လွပလြန္းေနတာပဲ။ ဒီလက္ရာေတြမွာ အသိရခက္တဲ႔သေဘာေလးေတြ အျမဲပါေနတာပဲ။

ေကာ္လာရစ္ခ်္(Coleridge) ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာကဝိၾကီး ကြယ္လြန္ေတာ႔ လက္စမသတ္ႏုိင္တဲ႔ ကဗ်ာေပါင္း ေသာင္းနဲ႕ခ်ီ က်န္ခဲ႔တယ္။ သူ႕တစ္ဘဝလံုုး ဒီကဗ်ာေတြကိုု ဘာလုိ႕ အဆံုုးမသတ္တာလဲဆိုုျပီး ေမးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကဗ်ာေတြက တစ္လုုိင္း၊ ႏွစ္လုုိင္းေလာက္ပဲ က်န္ေတာ႔တာ။ အျပီးသတ္လိုုက္ပါေတာ႔လားဆိုုျပီးေျပာၾကတာေပါ႔။

ငါၾကိဳးစားပါတယ္။ ငါမတတ္ႏုုိင္တာပါ။ တကယ္လုုိ႕ငါ႔သေဘာက် အဆံုုးသတ္လုုိက္ရင္ တစ္ခုုခုု လြဲသြားသလိုုပဲ။ စိတ္ထဲကေနထြက္လာတဲ႔အႏုုပညာပစၥည္းနဲ႕ ငါလုုပ္လုုိက္တဲ႔အႏုုပညာနဲ႕က တစ္လုုိင္းတည္းမက်ဘူး။ သံစဥ္မညီဘူး။ အံၾသမင္သက္ေနရတဲ႔အတားအဆီးၾကီး တစ္ခုုပဲ။ ေက်ာက္တံုုးၾကီးပိတ္ေနသလိုုမ်ိဳးပဲ။ အဲဒီ အတားအဆီးက စီးဆင္းမႈကိုု ျဖတ္တားထားလုုိက္တာ။ အဲဒီေတာ႔ ငါလုုပ္ရမွာက ေစာင္႔ေနဖုုိ႕ပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလာမယ္႔လူ၊ စိတ္ထဲမွာ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလာမယ္႔အခ်ိန္ကိုု ေစာင္႔ရမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကဗ်ာ အျပီးသတ္မယ္။ ဒီထက္ေစာျပီး အျပီးမသတ္ႏုုိင္ဘူးလုုိ႕  ကဗ်ာကဝိၾကီးက ေျပာတယ္။

ဒီကဗ်ာဆရာၾကီးဟာ ဘဝမွာ ကဗ်ာ အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ အျပီးသတ္ႏုုိင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လက္ရာမြန္ေတြ။ သိပ္ကိုု လွပေကာင္းမြန္တယ္။ လွ်ိ႕ဝွက္ဆန္းၾကယ္တဲ႔ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္မႈေတြ ထံုုမႊန္းေနတဲ႔ လက္ရာေတြ။ ကဗ်ာဆရာေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႔အခါမွာ တီထြင္ဖန္တီးမႈေရာက္ရိွလာတယ္။ အဲဒီသေဘာအတုုိင္းပဲ ျဖစ္ေနတာ။ သူ႕ရဲ႕အတၱကိုု ဖယ္ထုုတ္လိုုက္မွ သူ႕ကုိ အႏုုပညာက စီးဝင္ႏုုိင္မယ္။ ဘုရားသဘာဝရဲ႕ စီးဆင္းဝင္ေရာက္ျခင္းဟာ တီထြင္ဖန္တီးမႈပဲ။

ဆီမြန္ဒီဗူးဗြားေျပာဖူးတယ္။ ဘဝမွာ ထပ္ျပန္တလဲလဲျဖစ္ေနတာနဲ႕ သာလြန္ျမင္႔မားတာ ႏွစ္ခုုစလံုုးပါေနတယ္ တဲ႔။ အားလံုုးရိွေနျဖစ္ေနတဲ႔အတုိင္း ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျဖစ္ေနရင္ ဘဝဟာ မေသရံုုတမယ္ေနထိုုင္ျခင္းပဲ။ မေသေတာ႔မေသဘူး။ ရွင္ေနတာေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေလာက္ေလးပဲ။ ဘဝမွာ အႏွစ္သာရမရိွဘူး။ သူ႕ဘဝက ဘဝကို မဟုတ္ေသးဘူး။ နိဒါန္းပ်ိဳးတုန္းပဲရိွေသးတယ္။ ေမြးဖြားျခင္းေတာ႔ ခံလုိက္ရျပီးျပီ။ အဲဒါေတာ႔မွန္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ရွင္သန္ျပီလုိ႕ေတာ႔ မဆိုႏိုင္ေသးဘူး။

ခင္ဗ်ား တီထြင္ကြန္႕ျမဴးးလာႏုိင္တဲ႔အခါ၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈကုိ စိတ္ထဲမွာ ေနရာေလး ဖယ္ေပးလိုက္တဲ႔အခါ ခင္ဗ်ားမပိုင္တဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို စျပီး သီဆိုေတာ႔မွာ။ ဒီသီခ်င္းကို ငါ႔မူပုိင္ဆိုျပီး လက္မွတ္ထားလို႕ မရႏုိင္ဘူး။ ကုိယ္ပိုင္ပါလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္လာမွ ဘဝမွာ အေတာင္ပံေတြ ထြက္လာမယ္။ အထက္ကို ပ်ံဝဲမယ္။ တီထြင္ကြန္႕ျမဴးႏိုင္မွ  သာလြန္မႈဟာ ျဖစ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ဒီဗူးဗြားေျပာတဲ႔ ထပ္တလဲလဲ လုပ္ေနရတာနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ကုန္သြားတာပဲေလ။ ခင္ဗ်ား ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးမယ္။ အဲဒါကုိ တီထြင္ဖန္တီးလုိက္ျပီလို႕ ဆိုမလား။ ခင္ဗ်ားေသသြားေတာ႔ ခင္ဗ်ားကေလးက လုပ္ျမဲတရားေတြကုိပဲ ထပ္တလဲလဲ ဆက္လုပ္ရင္ လုပ္ေနမွာေနာ္။ အဲဒီလုိေလးပဲ ေနသြားလုိ႕ မျဖစ္ဘူး။ လုုပ္ေနက်ေတြကိုပဲ ထပ္တလဲလဲလုပ္ေနရံုနဲ႕ ေတာ႔ မေသရံုုတမယ္ေလးပဲ ရိွဦးမယ္။ ဒီသမားရိုုးက် အေျခအေနကုိ သာလြန္ေအာင္ လုပ္ရဦးမယ္။ ကိုုယ္႔အသိတရားနဲ႕ ဆင္ျခင္ၾကည္႕လို႕မရတဲ႔အရာ (တရားအသိ၊ ဘုရား၊ အနတၱၠဉာဏ္၊တီထြင္ဖန္တီးမႈ)ဟာ ခင္ဗ်ားကို ဆက္သြယ္လာမွ ဒီထက္ အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ သာလြန္ျခင္းကို ေရာက္လာႏုိင္မယ္။

ဒါဟာ စိတ္အဆင္႔ျမင္႔တက္ျခင္း၊သာလြန္ျခင္းပါပဲ။ သာလြန္တဲ႔ စိတ္အေျခအေနမွာပဲ၊ အံၾသဖြယ္ အစြမ္းတန္ခိုးေတြျဖစ္ပါတယ္။ အတၱမရိွတဲ႔ဗလာအေျခအေနမွာ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲဆိုတာ ပထမဆံုုး သိလုိက္ရလိမ္႔မယ္။

ပညာရဲ႕ေရေသာက္ျမစ္ဟာ သဘာဝတရားနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ျခင္းပဲ။ ေရွးေခတ္အစဥ္ အဆက္က အစဥ္းသိပုဂၢိဳလ္ျမတ္ေတြက ဒါကိုုလက္ဆင္႔ကမ္းျပီး သတင္းစကားအျဖစ္ ပ်ံႏွံ႕ေစခဲ႔တာပဲ။ ေလာက္ဇူ၊ဗုုဒၶ၊ ဗဟုူဒင္(Bahauddin)၊ စိုုစန္း(Sosan)၊ စႏုိင္း(sanai) တို႕အားလံုးဟာ သဘာဝတရားနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနဖုိ႕သတင္းစကားေျပာခဲ႔တာပါပဲ။ လူဟာ သတိနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနၾကရမယ္။ လူမွာက သိစိတ္ရိွတယ္။ တိရိစာၦန္ေတြက သဘာဝတရားနဲ႕ အညီေနၾကတယ္။ အသိစိတ္နဲ႕ေနလိုက္တာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ မသိလုိက္ဘဲ ေနမိေနတာ။ လူကေတာ႔ သတိထားျပီး သဘာဝနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနရမယ္။ အဲဒီလို သတိနဲ႕ ေနရမွာဆိုေတာ႔ ပိုျပီးလည္း တာဝန္ၾကီးတယ္။

လူမွာ တာဝန္ရိွတယ္။ လူေတြမွာပဲ တာဝန္ရိွတယ္လုိ႕ ေျပာႏုိင္တယ္။ ဒါကိုက လူရဲ႕ အမ်ားနဲ႕မတူတဲ႔ ထူးကဲမႈပဲ။ တျခားတိရိစာၦန္ေတြမွာ တာဝန္မရိွဘူး။ သူတို႕ေတြက သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ပဲ ေနတတ္တယ္။ တျခားနည္းလမ္းလည္း မရိွဘူး။ သိလည္းမသိဘူး။ သူတုိ႕သိတဲ႔နည္းနဲ႕ပဲေနထုိင္ၾကတယ္။ အဲဒီနည္းလမ္းကိုက သဟဇာတျဖစ္ေနတာ။ သူတုိ႕ သတိထားျပီး သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႕ေတြ ေနထုိင္ေနတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းရိွတဲ႔စိတ္လိုမ်ိဳးပဲ။ သဘာဝသက္သက္ပဲ။

ခင္ဗ်ား ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေနရင္ သဘာဝတရားနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ပဲ အိပ္ေရးဝဝ အိပ္လုိက္ရရင္ ျပန္ျပီး အားျပည္႕လန္းဆန္းတယ္။ စိတ္သက္သာေျပေလ်ာ႔တယ္။ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ အိပ္ေရးဝဝအိပ္လုိက္ရရင္ေတာင္ ႏုပ်ိဳ လန္းဆန္းသြားတယ္။ စုထား၊သိမ္းထားတဲ႔ ဖုန္မႈန္႕ေတြ၊ ပင္ပန္းမႈ၊ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းမႈေတြလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာပဲ။ သဘာဝရင္းျမစ္ၾကီးနဲ႕ ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ျပီး အားျပန္ျဖည္႕လုိက္တာကိုး။


ဒါေပမယ္႔ ဒီနည္းဟာ အဟိတ္တိရိစာၦန္နည္းပဲရိွေသးတယ္။ အိပ္စက္ျခင္းဟာ တိရိစာၦန္ေတြ အားျဖည္႕တဲ႔နည္းပဲ။ တိရိစာၦန္ေတြဟာ အလ်ားလိုက္ေနထိုင္တယ္။ လူဟာ ေဒါင္လုိက္ေနထုိင္တယ္။ အိပ္တဲ႔အခါ လဲေလ်ာင္းရတယ္။ အလ်ားလုိက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတာပဲ။ ဒီလိုမွ မေနလည္း အိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႕ ခက္မယ္။ မတ္တပ္ရပ္ျပီး အိပ္လုိ႕မျဖစ္ဘူး။ ရရင္ေတာင္ သိပ္ခက္မယ္။ ခင္ဗ်ား ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာဆီ ျပန္သြားရမယ္။ အဲဒီကမာၻဦးက တိရိစာၦန္တစ္ေကာင္လိုေနလုိက္ရတာ။. အလ်ားလုိက္ေနလုိက္ရတယ္။ ကမာၻၾကီးနဲ႕ မ်ဥ္းျပိဳင္က်ေအာင္ ေနလိုက္ရတယ္။ သိစိတ္က တစ္ျဖည္းျဖညး္ေလ်ာ႔နည္းသြားမယ္။ ရုတ္တရတ္ ခင္ဗ်ားမွာ ဘာတာဝန္မွမရိွေတာ႔ဘူး။

အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ဟာ လူနာေတြအတြက္ လဲေလ်ာင္းလုိ႕ရတဲ႔ ခုံရွည္ကို ေရြးခ်ယ္သံုးစြဲတာ။ အဲဒါ လူနာ ဇိမ္က်ေအာင္မဟုတ္ဘူး။ ဒါက သူ႕နည္းတစ္ခုပဲ။ လူနာဟာ အလ်ားလိုက္ျဖစ္သြားတဲ႔အခါမွာ သူ႕မွာ တာဝန္ကင္းသြားတယ္။ သူ႕စိတ္က သက္သက္သာသာမျဖစ္ေသးရင္၊ မသိစိတ္ထဲက ကိစၥေတြကို ထုတ္ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ကို ထုိင္ခုိင္း၊ ရပ္ခိုင္းထားျပီးေျပာခိုင္းရင္ သူက ေျပာသင္႔၊မေျပာသင္႔ေတြ ေတြးေတာ႔မယ္။ သူ႕မွာ ေတြးဖုိ႕၊ ခ်င္႔ခ်ိန္ဖုိ႕ တာဝန္ရိွသြားျပီ။ သူဟာ ခံုရွည္မွာ လဲေလ်ာင္းေနတုန္းမွာ သူ႕ရဲ႕အတြင္းစိတ္က ကိစၥေတြကို ဆင္ဆာျဖတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အရိွ၊အရိွအတုိင္းပဲေျပာမွာပဲ။ ရုတ္တရတ္သူ႕ရဲ ဗီဇစိတ္အတုိင္းျပန္ျဖစ္သြားတာ။ သူ႕မွာ တာဝန္မရိွေတာ႔ဘူး။ သူက တျခားသူစိမ္းေတြဆို ေျပာျပေလ႔မရိွတာေတြကအစ ထုတ္ေျပာမွာပဲ။ သူ႕ရဲ႕ မသိစိတ္ အနက္အရိႈင္းက ကိစၥေတြအထိ ထုတ္ေျပာလာတယ္။ မသိစိတ္မွ ျမဳပ္ေနတဲ႔အရာေတြ ျပန္ေပၚလာတယ္။ အဲဒါဟာ ဖရြိဳက္ရဲ႕ နည္းလမ္းပဲ။ သူက လူနာကို ကေလးတစ္ေယာက္လို၊ တိရစာၦန္ဗီဇစိတ္နဲ႕ လြတ္လြပ္လပ္လပ္ ေျပာခြင္႔ရိွေအာင္ လုပ္ထားေပးလုိက္တာပဲ။

တစ္ခုခုအတြက္ တာဝန္မရိွေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သဘာဝအတုိင္း ေနမိသြားတယ္။ စိတ္ကုပညာရပ္ဟာ သိပ္အက်ိဳးရိွေစတယ္။ ဒီပညာနဲ႕ လူေတြ စိတ္သက္သာရာရေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္ေစတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဖံုးထား၊ပိတ္ထား၊ ေမ႔ေဖ်ာက္ထားတာေတြကို ေဖာ္ျပလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုေဖာ္လုိက္မွ အဲဒီ တင္းၾကပ္မႈေတြဟာ အေငြ႕ပ်ံသလို ေပ်ာက္သြားႏုိင္မွာ။ စိတ္ကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပီး ကုသတဲ႔ ကုထံုးနဲ႕ကုသခံလုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားမွာ ဝန္ထုပ္ေပါ႔သြားတာပဲ။ ဝန္ထုပ္ေပါ႔သြားရင္ သဘာဝအတုိင္း ပိုေနႏုိင္လာတာပဲ။ သဘာဝနဲ႕ပိုျပီး သဟဇာတ ျဖစ္သြားတာ။ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႕ကိုယ္ တည္႕သြားတာ။ အဲဒီလို သဟဇာတျဖစ္တာကိုပဲ က်န္းမာတယ္ေခၚတာပဲ။

ဒါေပမယ္႔ ဒီနည္းဟာ ေရွးသဘာဝကို ျပန္သြားတာ။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္တာ။ ေျမေအာက္ခန္းထဲျပန္သြားတာ။ သာလြန္ေအာင္ လုပ္တဲ႔ ေနာက္တစ္နည္းရိွေသးတယ္။ ဒီနည္းကေတာ႔ ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္နည္းမဟုတ္ဘူး။ ဗုဒၶနည္းပဲ။ ဒီနည္းနဲ႕ အတြင္းပုိင္းကို သြားလုိ႕ရတယ္။ သတိရိွရိွနဲ႕ သဘာဝနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္လုိ႕ရတယ္။ အဲဒီလိုေနလိုက္ရံုနဲ႕ သာလြန္ျမင္႔ျမတ္မႈဆီကုိ သြားလုိ႕ရျပီ။

 သဘာဝနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ေန။ ဒါကိုက ပညာရဲ႕ အခ်ဳပ္အခ်ာပဲ။ သဘာဝတရားဆိုတာဟာလည္း စၾကဝဠာရဲ႕ သဘာဝစည္းခ်က္ပဲ။ ဒီ စၾကဝဠာရဲ႕ သဘာဝစည္းခ်က္နဲ႕ သဟဇာတျဖစ္သြားျပီဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ဂီတပညာရွင္၊ ကေခ်သည္ အကုန္ျဖစ္သြားတယ္။

စမ္းၾကည္႕စမ္းပါ။ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနရင္း သဘာဝစည္းခ်က္နဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ေလး သတိထားေနလုိက္။ သဘာဝတရားနဲ႕ တသားတည္းျဖစ္သြားရင္ တံတုိင္းေတြအားလံုး ေပ်ာ္က်သြားတယ္။ သစ္ပင္ျဖစ္သြားတယ္။ ျမက္ပင္ျဖစ္သြားတယ္။ ေလညင္းျဖစ္သြားတယ္။ အရင္ မျမင္ဖူးတဲ႔ အျမင္မ်ိဳးနဲ႕ ခင္ဗ်ားျမင္ရလိမ္႔မယ္။ ေဆးဝါးေၾကာင္႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေယာင္ျမင္ေယာင္ေတြျဖစ္ေနသလိုမ်ိဳး သစ္ပင္ေတြက အရင္ကထက္ ပိုစိမ္းလာ။ ႏွင္းဆီေတြက ပိုျပီး ႏွင္းဆီေရာင္သမ္းလာ။ အားလံုးက ေတာက္ပလာတယ္။ ရုတ္တရတ္ ခင္ဗ်ား သီခ်င္းဆိုခ်င္စိတ္ ေပါက္ရင္လည္းေပါက္မယ္။ သီခ်င္းက ဘယ္ကေရာက္လာလဲ မသိဘူး။ ေျခလက္ေတြက ကဖုိ႕ အသင္႔ျဖစ္ေနမယ္။ ကခုန္မႈဟာ ေသြးေၾကာထဲမွာ တီးတိုးေျပာေနျပီ။ ဒါကိုလည္း ခင္ဗ်ား ခံစားနားလည္ႏုိင္တယ္။ ဂီတရဲ႕ေတးသံကို အတြင္းေရာ၊အျပင္ပါ ခင္ဗ်ားၾကားေနရမယ္။

ဒါဟာ တီထြင္ဖန္တီးမႈရဲ႕ အေျခအေနပဲ။ သူ႕ရဲ႕အေျခခံက သဘာဝတရားနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္မႈပဲ။ ဘဝနဲ႕လုိင္းမိသြားျပီ။ စၾကဝဠာနဲ႕လည္း လုိင္းမိသြားျပီ။

ေလာက္ဇူက ဒါကို နာမည္လွလွေလးေပးထားတာ။ (wei-wu-wei) ေဝ - ဝူ - ေဝ ဆိုတဲ႔ မလုပ္ကိုင္ျခင္းအားျဖင္႔ လုပ္ကုိင္ျခင္းတဲ႔။ ဒါကိုက တီထြင္ဖန္တီးမႈရဲ႕ ဝိေရာဓိပဲ။ ပန္းခ်ီဆရာ ပန္းခ်ီဆြဲတာကိုၾကည္႕ရင္ သူက တက္တက္ၾကြၾကြရိွေနတာပဲ။ အလြန္အမင္းကို တက္ၾကြေနတာ။ အရူးအမူးကို တက္ၾကြေနတာ။ သူက သိစိတ္နဲ႕ လုပ္ေနတာ။ စိတ္အျပည္႕အဝအသံုးခ်ျပီးလုပ္ေနတာ။ ကေခ်သည္ကိုလည္းၾကည္႕။ သူလႈပ္ရွားတက္ၾကြေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အတြင္းစိတ္ရဲ႕ အနက္အရိႈင္းမွာ ျပဳလုပ္သူမရိွဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သရုပ္ေဆာင္မရိွဘူး။ တိတ္ဆိတ္မႈေလးပဲရိွတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ တီထြင္ဖန္တီးျခင္းကို ဝိေရာဓိအေျခအေနလို႕ပဲ က်ဳပ္ကေျပာတာ။

သိပ္လွတဲ႔ စိတ္အေျခအေနတုိင္းဟာ ဝိေရာဓိေတြပဲ။ အျမင္႔ကို ခင္ဗ်ားသြားေလေလ၊ အရိွတရားရဲ႕ ဝိေရာဓိအနက္အရိႈင္းထဲကို သက္ဆင္းဝင္ေရာက္သြားေလေလပဲ။ သိပ္အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ ျပဳမူလုပ္ကုိင္မႈတစ္ခုအတြက္ သိပ္အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ ေျပေလ်ာ႔မႈလုိတယ္။ မ်က္ႏွာျပင္မွာေတာ႔ ျပဳမူလုပ္ကိုင္မႈေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အနက္အရိႈင္းကိုၾကည္႕ရင္ ဘာမွ ျဖစ္မေနဘူး။ ဘာမွမျဖစ္ျခင္းေလး ျဖစ္ေနတယ္လုိ႕ ေျပာခ်င္ေျပာလုိ႕ရမယ္ထင္တယ္။ ခင္ဗ်ားမပိုင္ဆုိင္တဲ႔ စြမ္းအားေတြ ထြက္ေနတယ္။ မသိႏုိင္တဲ႔ ေနရာကေန ေရာက္လာတဲ႔ စြမ္းအားကို အညံ႕ခံလုိက္တာကိုက တီထြင္ဖန္တီးျခင္းပဲ။ တရားရႈမွတ္ျခင္းဟာလည္း တီထြင္ဖန္တီးမႈပဲ။ အတၱကင္းဆိတ္သြားတဲ႔အခါမွာ ခင္ဗ်ားမွာရိွတဲ႔ ဒဏ္ရာ ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ခင္ဗ်ား ေရာဂါေပ်ာက္ျပီ။ ခင္ဗ်ားျပည္႕ဝစံုလင္ျပီ။ အတၱကိုက ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေရာဂါပဲ။ အတၱမဲ႔သြားရင္ ခင္ဗ်ားဟာ အတၱစံပၸာယ္တဲ႔ လူမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ခင္ဗ်ား စတင္စီးဆင္းျပီ။ အရိွတရားရဲ႕ နက္နက္နဲနဲ စီးေၾကာင္းထဲ ခင္ဗ်ား စီးဝင္သြားျပီ။

Norbert Weiner ေနာ္ဘတ္သ္ ဝင္န္နာကေျပာတယ္။ က်ဳပ္တို႕ဟာ ေနရာခ်ထားတဲ႔ အရာဝတၳဳေတြမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ဟာသူ ထပ္တလဲလဲျဖစ္ေနတဲ႔ ပက္တမ္ေတြ။ အစဥ္မျပတ္စီးဆင္းေနတဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းမွာေပၚလာတတ္တဲ႔ ဝဲကေတာ႔ေလးေတြ။ အဲဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားဟာ အတၱမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပဲ။ ဆက္တုိက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ျဖစ္ရပ္အစုအေပါင္းတစ္ခုပဲ။ အရာဝတၳဳတစ္ခုမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု။ အဲဒီျဖစ္စဥ္ကို အရာဝတၳဳတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ က်ဳပ္တို႕လုပ္ေနၾကတာ။ အဲဒီအရာကို ခင္ဗ်ားက ငါလို႕ ေခၚလိုက္တာနဲ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြေပ်ာက္သြားျပီး အရာဝတၳဳတစ္ခုျဖစ္သြားေတာ႔တာပဲ။ အတၱဝင္ေရာက္လာရင္ အဟန္႕အတားေတြျဖစ္လာတယ္။ ရပ္တန္႕သြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ အတၱက ေနရာယူသြားတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ား အသက္မဝင္ေတာ႔ဘူး။ အေသေကာင္ျဖစ္သြားတယ္။

အတၱဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေသဆံုးမႈပဲ။ အတၱရဲ႕ေသဆံုးမႈဟာ တကယ္႔ဘဝအစစ္ စတင္ျခင္းပဲ။ တကယ္႔ဘဝက သူ႕အလိုလို တီထြင္ဖန္တီးမႈရိွတယ္။

တီထြင္ဖန္တီးမႈျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ေက်ာင္းမွ တက္ေနစရာမလိုပါဘူး။ တကယ္လုပ္စရာလိုတာက စိတ္အတြင္းပိုင္းကို ဝင္ေရာက္ျပီး အတၱကို အရည္ေဖ်ာ္ပစ္ဖုိ႕ပဲ။ အဲဒီ အတၱကို မေထာက္ပံ႔နဲ႕။ အတၱကို သန္မာေအာင္၊ အင္အားျပည္႕ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႕ေတာ႔။ အတၱကင္းမဲ႔ေနရင္ အမွန္တရားအျပည္႕ရိွေနတယ္။ အားလံုးလွေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနသမွ်ဟာ အေကာင္းေတြခ်ည္းပဲ။

ခင္ဗ်ားတုိ႕ အားလံုး ပီကာဆိုေတြ ရိွတ္စပီးယားေတြ ျဖစ္လာမယ္လို႕ က်ဳပ္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ က်ဳပ္ဒီလိုမေျပာဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႕ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕က ပန္းခ်ီဆရာေတြ ျဖစ္လာမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အဆိုေတာ္ေတြျဖစ္လာမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ကေခ်သည္ေတြျဖစ္လာမွာ။ ဒါေတြက ကိစၥမရိွပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႕အားလံုး ကုိယ္႔ရဲ႕ရွင္သန္ေနထုိင္မႈထဲမွာ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္သူေတြျဖစ္လာမွာ။ ခင္ဗ်ားဟာ စာဖိုမႈးျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ္႔ တီထြင္ဖန္တီးမႈ ရိွလာမယ္။ လမ္းသန္႕ရွင္းေရးလုပ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ္႔ တီထြင္ဖန္တီးမႈေလးရိွေနမယ္။

ခင္ဗ်ားဘဝမွာ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕မႈ ေပ်ာက္သြားမယ္။ အေသးအဖြဲေလးပဲ လုပ္ေနပါေစ၊ ခင္ဗ်ား ထိုးထိုးထြင္းထြင္းေတြ လုပ္လာမယ္။ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တာကအစ ဘုရားရိွခိုးသလို မြန္ျမတ္သန္႕စင္မႈေလးပါလာမယ္။ လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္ကိုက ဘုရားကိုပူေဇာ္ႏုိင္တဲ႔ ဘုရားစာတစ္ခုလုိျဖစ္လာမယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းေလးရဲ႕ အရသာေလးပါေနလိမ္႔မယ္။ က်ဳပ္တို႕ေတြ ပန္းခ်ီဆရာေတြ အမ်ားၾကီးမလိုဘူး။ အားလံုး ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္သြားရင္ ဘဝၾကီးဟာ ခက္ခဲသြားမယ္။ က်ဳပ္တို႕ ကဗ်ာဆရာေတြလည္း အမ်ားၾကီးမလိုဘူး။ က်ဳပ္တုိ႕ေတြ ဥယ်ာဥ္မႈးေတြလည္း လိုေသးတယ္။ လယ္သမားေတြလည္း လုိတယ္။ က်ဳပ္တုိ႕ လူအမ်ိဳးစံုလုိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူတုိင္း တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရိွရမယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သတိသမၸဇဥ္တရားနဲ႕ေနျပီး အတၱကင္းမဲ႔ေနရင္ အနတၱတရား/ဘုရားက သူ႕ဆီ စီးဝင္လာႏုိင္မယ္။ အဲဒီလူရဲ႕ အေျခအေန၊ လက္ခံႏုိင္စြမ္းေပၚမူတည္ျပီး ဘုရားဟာ ပံုသ႑ာန္ေတြျဖစ္လာေစမယ္။ အဲဒီဟာေတြ အားလံုးဟာ ေကာင္းျမတ္ျခင္းေတြပဲ။

ခင္ဗ်ားနာမည္ၾကီးတဲ႔သူ ျဖစ္ဖုိ႕မလိုဘူး။ တကယ္႔ကို တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရိွသြားျပီဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ နာမည္ၾကီးေရး၊ မၾကီးေရးကို ေခါင္းထဲမထည္႕ေတာ႔ဘူး။ သူ႕အတြက္ ဒါေတြ မလိုအပ္ေတာ႔ဘူး။ သူဟာ သူလုပ္ေနတာေတြကို သိပ္ေက်နပ္ျပီး စိတ္က ပီတိနဲ႕ျပည္႕ေနေတာ႔တာ။ သူဟာ သူ႕ရဲ႕ လက္ရိွ ပကတိအေနအထားကို သိပ္ေက်နပ္တယ္။ ဆႏၵေတြရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈမရိွဘူး။ တီထြင္ဖန္တီးလာနုိင္ရင္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ စိတ္ဆႏၵေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာပဲ။ ခင္ဗ်ား တီထြင္ဖန္တီးမႈရိွလာရင္ ခင္ဗ်ားအျမဲျဖစ္ခ်င္တာေတြအားလံုး ျဖစ္ျပီးသား ျဖစ္သြားပါျပီ။

Regards,
Z

ဘာသာျပန္ျခင္း စာမ်က္ႏွာ ၃၈ မွာ နိတၳိတံပါျပီခင္ဗ်ာ။



Peace B with U.

Friday, November 21, 2014

ေခြးရူးအသင္းသားမ်ား

စိမ္းညိဳေမွာင္မည္းေနေသာ အခန္းေလးတစ္ခန္း။

လက္ျပန္ၾကိဳးတုုပ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ ကုုလားထုုိင္တြင္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနသည္။ စိမ္႕ေအးေနေသာ အခန္း၏ အေအးဓာတ္ႏွင္႔ ဆန္႕က်င္ဘက္ဆန္ဆန္ အေပၚပိုုင္း ဗလာက်င္းထားေသာ ေမ႔ေမ်ာေနေသာ သက္လတ္ပုုိင္းလူတစ္ေယာက္ကေတာ႔ သူ႕အျဖစ္ သူမသိႏုုိင္ေသး။ ခ်ိဳေစာင္းတြင္ ေျခာက္ေသြ႕စ ေသြးစမ်ား သဲလြန္စတစ္ခုုအျဖစ္ က်န္ေနေသးသည္။

ဒီပံုုနဲ႕ေတာ႔ ဒီေကာင္ ႏိုုးလာမွာမဟုုတ္ဘူးဟုု ေတြးမိသည္။

ေရခဲေသတၱာထဲမွ ေရခဲေရတစ္ခြက္ ယူကာ မ်က္ႏွာကိုု ပက္လိုုက္သည္။

.. တျဖည္းျဖည္း ပြင္႔လာေသာ မ်က္လံုုးမ်ားက အခန္းကိုု စူးစမ္းသည္။ နာက်င္မႈႏွင္႔ ပလံုုးပေထြးေျပာေသာ စကားသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ကိုု ေရာက္ေနတာလဲ။
ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု လႊတ္ပါ။

ခင္ဗ်ားေရာက္ေနတာ ငရဲျပည္။ အခုုေတာ႔ မလြတ္ေလာက္ေသးဘူး။ ဒုုကၡနည္းနည္းပါးပါးရိွဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕။

ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု မသတ္ပါနဲ႕ဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔အသက္အတြက္ ေငြဘယ္ေလာက္ေပးရေပးရပါ။

ခင္ဗ်ားဟာက အဆင္႔ေက်ာ္ေနျပီ။ ပထမစစခ်င္းမွာ ခင္ဗ်ားက ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းရမယ္ေလ။ အဲဒီလိုုနည္းနဲ႕မရမွ ေတာင္းပန္တဲ႔နည္းသံုုးရမယ္။ အခုုလုုိေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားတာဟာ ခင္ဗ်ားအတြက္ အႏၱရာယ္နဲ႕ပိုုနီးသြားတာပဲ။

ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ။ ဘာလိုု႕ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု ဖမ္းလာတာလဲ။

ဒီကိစၥနည္းနည္းေတာ႔ေပရွည္တယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုုိက္ရင္ေတာ႔ ေလာကပါလတရားက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတယ္။ သူမအားေတာ႔ ခင္ဗ်ားလိုု လူလိမ္လူေကာက္ေတြကိုု ဆံုုးမဖုုိ႕က်ဳပ္ကိုု လႊတ္လုုိက္တယ္။ က်ဳပ္က သြားဆရာဝန္။ မူၾကိဳဆရာ၊ အခ်ိန္ပိုုင္းဘာသာျပန္ဆရာ။ ဒီအလုုပ္ေတြ ပ်င္းဖုုိ႕ေကာင္းလာရင္ ေလာကပါလတရားအစား ေစတနာ႔ဝန္ထမ္းလုုပ္တယ္။ ခင္ဗ်ား လက္သန္းက ေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္ေနာ္။ က်ဳပ္ကေလးေတြကိုု စာသင္ရဦးမယ္။ လုုပ္ငန္းျမန္ျမန္ စလုိက္ရေအာင္ဗ်ာ။

Siri : Play Music Track 04 Viva La Vida

သီခ်င္းသံစတင္ထြက္ေပၚလာသည္။ .... ေမွာင္ကုုပ္ကုုပ္အခန္းထဲတြင္ ျမဴးၾကြလွပေသာ ေတးသံသည္ လွိမ္႔ဝင္လာသလုိျဖစ္ေနသည္။

ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု ဘာလုုပ္မလိုု႕လဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု မႏွိပ္စက္ပါနဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု ျပန္လႊတ္ေပးပါ။

ေအးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္႔ အေတြ႕အၾကံဳအရ လူဟာ စကားေျပာခြင္႔ရေနေသးရင္ ေတာင္းပန္တာနဲ႕ ၾကိမ္းေမာင္းတာကိုု အေတာ္ အရသာခံတာ။ ခင္ဗ်ားပါးစပ္ကိုုလည္း အဝတ္စုုတ္တစ္ခုုခုုနဲ႕ပိတ္ထားဦးမွပါ။

ေျပာေျပာဆုုိဆိုု အဝတ္စုုတ္တစ္ခုု ေကာက္ယူကာ ပါးစပ္ထဲ ထိုုးသိပ္ပိတ္ထားေပးလုုိက္သည္။ Viva La Vida ကိုု တဝူးဝူး၊ တဝါးဝါးနဲ႕ harmony လုုိက္ေနသလိုုရိွေတာ႔သည္။

အခုုအခ်ိန္ကစျပီး monologue  ျဖစ္သြားျပီေပါ႔ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားက မလုုိတာေတြသိပ္ေမးတာကိုုး။ ေဟာဟိုုမွာေတြ႕လား အဲဒီအခန္းေလးထဲကအေကာင္။ အဲဒီေကာင္ကိုု မိေခ်ာင္းလိပ္လိုု႕ေခၚတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက လက္ေတြဘာေတြကုုိက္ျဖတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်တယ္။ လူေကာင္းသူေကာင္းလက္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္မေကြ်းရက္ဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားကေတာ႔ အာဂ အလွဴရွင္ပဲဗ်ာ။ ခဏေလး ... လိပ္ကေလးကိုု သြားေခၚလုုိက္ဦးမယ္။

.... လိပ္အိမ္ထဲသိုု႕ဝင္၍ လိပ္ကေလးကိုု သယ္ေဆာင္သြားႏုုိင္ေသာ လိပ္အိမ္ငယ္ေလးထဲသိုု႕ ထည္႕လုုိက္သည္။  သူ႕တစ္ကိုုယ္စာ သစ္သားအိမ္ငယ္ေလး။ သယ္ရျပဳရလြယ္ေအာင္ ျပဳလုုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

ဒီလိပ္ေလးက အေမရိကတိုုက္ကလာတယ္။ ျပင္သစ္ျပည္က ေခါင္းျဖတ္ဓားစက္ေတြ ဇက္မေရြးသလိုပဲ သူ႕သြားေတြက လူညစ္ေတြရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြကုိ ကုုိက္ျဖတ္ေပးဖုုိ႕ တာဝန္ေက်တယ္။ ခင္ဗ်ား နည္းနည္းေတာ႔ နာမွာေပါ႔ဗ်ာ။ အခုလာေနတဲ႔သီခ်င္းက Viva La Vida တဲ႔။ ကိုုယ္႔ဘဝကိုုေအးေအးေနဖုုိ႕ ေကာင္းတာေပါ႔ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလိမ္လုိက္တာ ကိုုဘေသာင္းတိုု႕ မိသားစုု ဘဝပ်က္တယ္။ မေအးလွတုုိ႕ အဆိပ္ေသာက္ေသတယ္။ ခင္ဗ်ားကေတာ႔ ဥပေဒ အျပင္ဘက္မွာ ဘီယာေလးေသာက္၊ပန္းကံုုးေလးစြပ္၊ အႏွိပ္ခန္းေလးသြားနဲ႕ အဆင္ေျပေနတယ္။ ဥပေဒဆိုုတာေတာ႔ ခင္ဗ်ားတုုိ႕လိုု လူလည္ပတ္ကားေတြကို ဘယ္လုိက္ဖမ္းႏိုုင္မလဲဗ်ာ။ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းနဲ႕ လုုပ္တာဆုိေတာ႔ ဥပေဒက လက္တံမမီဘူးေပါ႔။ က်ဳပ္တုုိ႕ အဖြဲ႕မွာေတာ႔ စည္းကမ္းမရိွဘူးဗ်။ ေခြးရူးေတြလုိပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ျပႆနာက ေလာကမွ ေခြးရူးေတြမရိွဘူးထင္တာပဲ။ အဲဒါနည္းနည္းေတာ႔မွားတယ္ဗ်။ အဲဒီအသိတရားေလးရဖုုိ႕ခင္ဗ်ား လက္သန္းေလးတစ္ေခ်ာင္းေလာက္ အလွဴထည္႕ဝင္လုုိက္တာေကာင္းသဗ်ာ။ ဒီလိပ္ကေလးကိုု ကြ်န္ေတာ္တုုိ႕က Justice လိုု႕ေခၚတယ္။ Justice ေရ .... မနက္စာေလး စားလိုုက္ပါဦး။

အရာရာဟာ တိတိက်က်ေလးျဖစ္တယ္။ လိပ္အိမ္ထဲ လက္သန္းေလးတစ္ေခ်ာင္း ဝင္ေရာက္သြားျပီး ျပန္ထြက္မလာေတာ႔ဘူး။ ေသြးစေသြးန ေပက်ံေနတဲ႔ လက္သန္းရိွခဲ႔ဖူးတဲ႔ေနရာေလးတစ္ခုုပဲက်န္ရစ္တယ္။

ေအးဗ်ာ။ အဲဒီသင္ခန္းစာက သိပ္သိမ္ေမြ႕လြန္းေတာ႔ ခင္ဗ်ား နားလည္မွာမဟုုတ္ဘူး။ အခုုဆိုု ခင္ဗ်ားစိတ္က နာက်င္တာ တည္႕တည္႕ကိုု ရႈမိျပီ။ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ဘာလုုိ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု ဘာလုုပ္မွာလဲ ေမးေနဦးမွာလဲ။ ခင္ဗ်ားကိုု ကြ်န္ေတာ္က လွ်ာရွည္ျပီး လက္သန္းကိုု လိပ္တစ္ေကာင္ကိုု ေကြ်းဖုုိ႕ေလဆိုုျပီး ၾကိဳေျပာထားလုုိ႕ မျဖစ္ဘူး။ ရသခံစားမႈပ်က္သြားမယ္။ ခင္ဗ်ားကိုုယ္တုုိင္ အရိွအတုုိင္းၾကံဳလုုိက္ရတာ အရသာေပါ႔။ ခင္ဗ်ားက လိမ္တယ္။ မိသားစုုတစ္ခ်ိဳ႕ ဘဝပ်က္တယ္။ အခုု ခင္ဗ်ားရဲ႕လက္သန္းေလးက ဒီတာဝန္ကိုု သူခံလုုိက္တယ္။ ဒါ ဒီေန႕အတြက္ သင္ခန္းစာေပါ႔ဗ်ာ။ နားနားေနေနေန။ လက္ေသြးတိတ္ေအာင္ ေဆးထည္႕ေပးခဲ႔မယ္။ က်ဳပ္တုုိ႕ဆီမွာ ေဆးမ်ိဳးစံုုရိွတယ္။ အနာလည္းမရင္းေစရဘူး။

ေသြးစမ်ားကိုု အရက္ျပန္ျဖင္႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေဆးေၾကာေပးလုုိက္သည္။ ေသြးထြက္မလြန္ေစရန္ ဆႏြင္းမႈန္႕မ်ားသိပ္ထားေပးလုုိက္သည္။

ဆႏြင္းဆိုုလိုု႕ အထင္မေသးနဲ႕ဗ်။ ေသြးတိတ္တယ္။ ပိုုးမဝင္ဘူး။ အဂၤလိပ္ေဆးလည္း တုုိက္ခဲ႔ပါဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ ေရပိုုက္ေလးတစ္ခုုထားေပးတယ္။ အဲဒီေရပိုုက္နဲ႕ေသာက္။ အေပါ႔အေလးသြားဖုုိ႕ေတာ႔ ေလာေလာဆယ္ ခုုံေအာက္မွာ ပံုုးတစ္ပံုုးရိွတယ္။ ခံုုက အေပါက္ပဲ။ အဲဒီထဲသာေပါက္ခ်။ စားစရာေတာ႔မရိွေသးဘူးဗ်။ ညေနမွ တစ္ခုုခုုစားေပါ႔။ပါရ၊ ေပါက္ရလြယ္ေအာင္ ခင္ဗ်ားအဝတ္ေတြခြ်တ္ေပးခဲ႔တယ္။ အညာေစာင္ပါးေလးလႊမ္းေပးခဲ႔တယ္။ အဆင္ေျပေအာင္ေနဗ်ာ။ ေလာကၾကီးမွာ သိပ္မလြယ္ဘူးမဟုုတ္လား။

..........နာရီဝက္ခန္႕ လူနာေစာင္႔ေရွာက္ျခင္းအမႈကိုု ျပဳလုုပ္ျပီးသည္႕အခါ မ်က္ႏွားဖံုုးစြပ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ အခန္းျပင္သိုု႕ ေအးေအးသာသာျပန္ထြက္သြားခဲ႔သည္။

လိပ္ကေလး justice ကေတာ႔ သူ႕ ေနထုုိင္ရာ ေရကန္ပါေသာ အိမ္ေလးထဲတြင္ တေရြ႕ေရြ႕ေလ်ာက္ေနသည္။ အရာအားလံုုးသည္ မုုန္းတီးမႈမပါၾက။ လက္စားေခ်ျခင္းလည္းမဟုုတ္။ ေက်ပြန္ေသာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္မႈတစ္ခုုမွ်သာ။ ...... သူတုုိ႕အားလံုုးသည္ ေခြးရူးသက္သက္သာျဖစ္ပါသည္။

နာက်င္ေၾကာက္လန္႕ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ေနေသးသည္။ ပါးစပ္တြင္ ဆိုု႕ထားေသာ အစိုု႕ျဖဳတ္ေပးခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔အသံမ်ား အက္ကြဲကုုန္သည္အထိ ေအာ္ဟစ္ေနသည္။ အကူအညီေတာင္းခံေနသည္။ လူသည္ မိမိအသည္းအသန္ လိုုအပ္ခ်ိန္တြင္ မရရိွခဲ႔ေသာ အကူအညီမ်ားကိုု ပိုု၍မွတ္မိေနတတ္ဟန္တူသည္။

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ဒုုတိယေန႕ .....

ဟဲလိုု .. ခင္ဗ်ား ဒီေန႕ဘယ္လုုိလဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ႔။ အိမ္သာပံုုးေတြသြန္ရတဲ႔ ဒုုကၡဟာ တယ္မေသးတာပဲ။ လူတစ္ေယာက္ကိုု ဖမ္းထားရတဲ႔ ဒုုကၡဟာ မေသးဘူးဗ်။

ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု ထပ္မႏွိပ္စက္ပါနဲ႕ေတာ႔။

Gotcha ...  ခင္ဗ်ားက ထပ္ႏွိပ္စက္မယ္ထင္ေနေသးတာပဲ။ စကတည္းက ႏွိပ္စက္တာမဟုုတ္ဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားလုုပ္ထားတာေတြ ခင္ဗ်ားဆီျပန္လာေနတာ။ ဒီေန႕ေတာ႔ ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ နည္းနာဘက္သြားမွပဲ။ ထပ္မေျပာဘဲေနတာေကာင္းမယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ပါးစပ္မွာ အဝတ္စုုိ႕ခံရတာထက္ေတာ႔ တိတ္တိတ္ေလးေနရင္း အံ႔အားသင္႔ရတာပိုုေကာင္းသဗ်ာ။

ခဏေလး ကြ်န္ေတာ္ မီးဖိုုေလး သြားသယ္လုုိက္ဦးမယ္။

လက္ဆြဲမီးဖိုုေလးတစ္ခုုသယ္ရင္း သူျပန္လည္ေရာက္ရိွလာသည္။ မီးဖုုိအတြင္းတြင္ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းထုုိထုုိးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနသည္။

ဒီသံေခ်ာင္းက တံဆိပ္တံုုးတစ္မ်ိဳးေပါ႔ဗ်ာ။ လူဟာ ဟီရိအားနည္းသြားတတ္တယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား လိမ္တယ္။ ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္မရွက္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီလိုုျဖစ္လာတာ ခင္ဗ်ားအတြက္ အင္မတန္ဆိုုးတယ္။ အဲဒီေတာ႔ က်ဳပ္တိုု႕ေတြးတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ဗိုုက္မွာ ဟီရိလုုိ႕ ေရးထားေပးလုုိက္ရင္ ခင္ဗ်ား ပိုုျပီး ရွက္တတ္လာမယ္ဗ်။ သံသရာေကာင္းဖုုိ႕အတြက္ပါဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္႔ကိုု မႏွိပ္စက္ပါနဲ႕ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ရွိၾကီးခိုုးပါတယ္။

ဟာဗ်ာ ... မလုုပ္ပါနဲ႕။ ရိွခိုုးတယ္ဆိုုတာ မေကာင္းလွဘူး။  ဘုုရားပဲရိွခုုိးသင္႔တယ္။ ခင္ဗ်ားကိုုယ္ခင္ဗ်ား ၾကည္ညိဳလာတဲ႔တစ္ေန႕ ကိုုယ္႔စိတ္ေလးကိုုယ္ ရိွခိုုးလုုိ႕ရမယ္။ က်န္တာေတြေတာ႔ မရိွခုုိးပါနဲ႕ဗ်။

ဟီရိနဲ႕ၾသတၱပဟာ နတ္ျပည္ေရာက္ေၾကာင္း ဓမၼေတြဗ်။ လူလိမ္ဘဝက ေသခ်ာေပါက္ လြတ္မွာပါဗ်ာ။ ဒါေလးကိုု ဆင္ျခင္ဗ်။ ခင္ဗ်ားဗုုိက္မွာသာ ေရးေပးထားရတာ။ ျပန္ေရာ ဖတ္ပါ႔မလားေတြးပူးမိတယ္။ ခင္ဗ်ား အျမဲဆင္ျခင္ပါ႔မယ္လိုု႕ ကတိေပးရမယ္ေနာ္။ မဟုုတ္ရင္ က်ဳပ္တုုိ႕ ေစတနာ အလကားျဖစ္ကုုန္မယ္။

ခင္ဗ်ားဟာ အရူးပဲ။ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ဟာ တျခားလူတစ္ေယာက္ကိုု ဒီလိုုႏွိပ္စက္ပိုုင္ခြင္႔မရိွဘူး။

ေအးေလ။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ႔စကားကိုုက အေျဖပဲ။ အရူးဟာ ဘာမဆိုု လုပ္ခြင္႔ရိွတယ္။ ေခြရူးဟာ ဘာမဆုုိ ကိုုက္ခြင္႔ရိွတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားအေတြးအေခၚေတြ မဆိုုးဘူးဗ်ာ။ လူလိမ္တစ္ေယာက္မဟုုတ္ခဲ႔ရင္ ခင္ဗ်ား ဘုုန္းေတာ္ၾကီးေတာင္ျဖစ္ႏုုိင္တယ္။ ခဏေလးဗ်ာ ... တံဆိပ္တံုုးေလး က်က္သြားျပီ။

မီးလွ်ံတရဲရဲေတာက္ပေနေသာ ဟီရိကိုု ေျပာင္းျပန္ရုုိက္ႏွိပ္ထားေသာ သံေတြခဲသည္ ေတာက္ပေနသည္။ အပူေငြ႕တလဲ႔လဲ႔ျဖာေနသည္။ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူက လက္ကိုုင္ကိုု မပူေစရန္ လက္အိတ္အထူျဖင္႔ ကိုုင္လုုိက္သည္။ ထုုိ႕ေနာက္ ၾကိဳးတုုပ္ထားသူဘက္လွည္႕၍ေျပာသည္။

ေတာ္ေသးတယ္။ က်ဳပ္ေမ႔ေတာ႔မလုုိ႕။

Siri : Play Music Track 04 Viva La Vida

သီခ်င္းသံထြက္ေပၚလာသည္။ ..... ျမဴးၾကြေသာ ေတးသီခ်င္းသည္ ေမွာင္မိုုက္ေသာ အခန္းထဲတြင္ ကခုန္ေပ်ာ္ပါးေနသည္။

Good Music, Good Life တဲ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္တုုိ႕လိုု အရူးျဖစ္သြားတဲ႔ နစ္ေရွးၾကီးေတာင္Without music, life would be a mistake လိုု႕ေျပာသဗ်။ ခင္ဗ်ားလည္း ကယ္ရီရိုုးကီးေတြ ဆိုုေနတာဆိုုေတာ႔ ဒီေလာက္ေတာ႔သိမွာပဲဗ်။ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီလိုုသိတာေကာင္းတယ္။ မ်က္လံုုးမွိတ္ခ်င္မိွတ္ထားဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလႈပ္ေတာ႔မလႈပ္နဲ႕။ တံဆိပ္တံုုးက မညီရင္ မလွဘူးဗ်။

.... ရွဲကနဲ ျမည္သံႏွင္႔အတူ အသားေညွာ္နံ႕ထြက္လာသည္။ နာက်င္စြာေအာ္လုုိက္ေသာ အသံနက္ၾကီးႏွင္႔အတူ ေလာင္ျမိဳက္သံသဲ႔သဲ႔ေလးသည္ Viva La Vida အလိုုက္ေလးႏွင္႔အတူ ခုုန္ေပါက္ေနသည္။ အသားမ်ားတဆတ္ဆတ္တုုန္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ဝမ္းဗိုုက္တြင္ နီရဲေသာ ေလာင္ကြ်မ္းမႈျဖင္႔ ဟီရိဟူေသာ စာလံုုးသည္ ေဖာင္းၾကြျဖစ္ေနသည္။

ေအးဗ်ာ ... ဒီေန႕ေတာ႔ ခင္ဗ်ား အသံသိပ္မထြက္ေတာ႔ဘူး။ ခင္ဗ်ားမွာ ဟီရိရိွသြားျပီ။ ဟီရိရိွရင္ ၾသတၱပၺရဲ႕အကူအညီမလိုေတာ႔ဘူးဗ်။ ၾသတၱပၺက အျပင္ကထိန္းတာ။ အတြင္းမွာ အထိန္းအကြပ္ရိွသြားရင္ ခင္ဗ်ားမွာ အျပင္ထိန္းမလိုုေတာ႔ဘူး။

ဒီေန႕ေတာ႔ က်ဳပ္အားတယ္။ ခင္ဗ်ား single malt scotch အစစ္ေလးတစ္ခြက္ခ်လိုုက္ဗ်ာ။ တက္တူးထိုုးတဲ႔သူေတြေတာင္ အနာခံရဲေသးတာပဲဗ်ာ။ ေအးေဆးပဲမဟုုတ္လား။

အစားကေတာ႔ ဆန္ျပဳတ္ပဲဗ်ာ။ က်ဳပ္အစာအိမ္မေကာင္းဘူး။ ဆန္ျပဳတ္ပဲေသာက္တယ္။ ေလာကၾကီးထဲမွာ ... က်ဳပ္ ဝါသနာအပါဆံုုးက လူေတြကိုု ေျပာင္းလဲပစ္ရတာပဲ။ ခင္ဗ်ားဟာ က်ေနာ္ရိုုက္ျပီး ေခၚမလာခင္အထိ လူလိမ္တစ္ေယာက္ေနာ္။ ဒီကေန ျပန္ထြက္သြားတဲ႔အခါမွာ ခင္ဗ်ားဟာ ေလာကပါလတရားရဲ႕ ေခြရူးတစ္ေကာင္အျဖစ္ျပန္သြားမွာ။ ဒါကိုု မယံုုမရိွနဲ႕။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အပိတ္အဖံုုးေတြက ထူထပ္လြန္းလုုိ႕ ခင္ဗ်ား ပိတ္ေနတာ။ ဒီအပိတ္အဆိုု႕ေတြကိုု တရားေဟာျပလုုိ႕မရဘူး။ ခင္ဗ်ားဗိုုက္မွာ ဟီရိရိွသြားျပီ။ အဲဒီေလာက္ အသည္းခုုိက္နာေအာင္ ေဟာတဲ႔တရား ခင္ဗ်ား လုုိက္ရွာဖုုိ႕ခက္မယ္။ အဲဒီဟီရိကေန ခင္ဗ်ားထြက္ေျပးလုုိ႕မရေတာ႔ဘူး။ ေလာကမွာ ခင္ဗ်ား လူလည္က်လုုိ႕ရတဲ႔သူေတြရိွတယ္။ က်လုုိ႕မရတဲ႔လူေတြလည္းရိွတယ္။

အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းစား။ ခင္ဗ်ားၾကည္႕ရတာ အစာမသန္႕တာေတြ စားလြန္းတယ္။ လူက ညစ္ထပ္ထပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေတြကိုု detox လုုပ္ပစ္ရမယ္။ အဲဒီအဆိပ္ေတြနဲ႕ ခင္ဗ်ား ေကာင္းရာမြန္ရာ လုုပ္ဖုုိ႕ခက္တယ္။

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
တတိယေန႕ ....

Hello မဂၤလာရိွေသာေန႕ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားစကားမေျပာေတာ႔ဘူး။
ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ္႔ avoidance ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႕ ခင္ဗ်ားကိုု ၾကိဳးျဖည္ေပးမယ္။ အခန္းနဲ႕ေနရေတာ႔မွာေပါ႔ဗ်ာ။

ေျပာေျပာဆိုုဆုုိ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူသည္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူကိုု ၾကိဳးျဖည္ေပးလုုိက္သည္။

ေဒါသအမ်က္ျဖင္႔ လင္းလက္ေနေသာမ်က္လံုုးမ်ားျဖင္႔ အဖမ္းခံရသူက တုုိက္ခိုုက္သည္။ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူက အသာအယာပင္ခုုခံသည္။ အဖမ္းခံရသူက low kick ျဖင္႔ ေအာက္ေျချဖတ္ရုုိက္သည္။ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူက လ်င္ျမန္စြာ ေပါင္အတြင္းျခမ္းကိုု ျဖတ္ကန္ပစ္လုုိက္သည္။ အဖမ္းခံရသူ ေခြခနဲ လဲအက် မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူ၏ ဒူးပ်ံက ႏွာႏုုရိုုးကိုု ျဖတ္တုုိက္ပစ္လုုိက္သည္။ ႏွာေခါင္းက်ိဳးသံသဲ႔သဲ႔ၾကားရသည္။ ျပန္ကုုန္းထလာေသာ အခါ အသင္႔ေစာင္႔ၾကိဳေနေသာ ေျခေထာက္က ေအာက္ဆံုုးနံရိုုးတည္႕တည္႕ျဖတ္ကန္ပစ္လုုိက္သည္ႏွင္႔ၾကံဳသည္။ ေဖ်ာက္ခနဲနံရိုုးက်ိဳးသြားသံထြက္လာသည္။ အဖမ္းခံရသူ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ညည္းတြားလ်က္ ျပန္မထႏုုိင္ေတာ႔။

ခင္ဗ်ားကိုု ေျပာမလိုု႕ေမ႔သြားတယ္။ က်ဳပ္တုုိ႕အသင္းမွာ ကိုုယ္႔ကိုု လာတုုိက္ခိုုက္တဲ႔သူကိုု အရုုိးတစ္ေခ်ာင္းေလာက္ မခ်ိဳးဘဲ မလႊတ္လုုိက္ရဘူးဗ်။ ေဆာရီးဗ်ာ။ နံရိုုးျပန္ဆက္ဖုုိ႕ နည္းနည္း အခ်ိန္ယူရဦးမွာေပါ႔။ တရုုတ္ေဆးဆရာ လာကုုေပးလိမ္႔မယ္။ ေနာက္ဆိုု ႏိုုင္ေလာက္လားေသခ်ာမသိဘဲနဲ႕ လူေတြကိုု ေလွ်ာက္မတုုိက္ခိုုက္နဲ႕ဗ်။ အခန္႕မသင္႔ရင္ နာတယ္ေနာ္။

ထိုု႕ေနာက္ လဲက်ေနသူအား ေျခေထာက္မွ ဆြဲ၍ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုုထဲ ေခၚသြားသည္။ ေဆးဆရာက အသင္႔ေစာင္႔ေနသည္။ နံရိုုးကိုု ၾကပ္စည္းေပးလုုိက္သည္။ ႏွာေခါင္းရိုုးကိုု ဆတ္ခနဲဆြဲျပီး ျပန္တည္႕ေပးလိုုက္သည္။ ေသြးျဖိဳင္ျဖိဳင္က်ေနေသာ ႏွာေခါင္းကိုု ေရခဲအိတ္ ကပ္ေပးထားလုုိက္သည္။

အခန္းက်ဥ္းေလးသည္ အက်ဥ္းေထာင္မွ အခန္းပံုုစံ တည္ေဆာက္ထားသည္။ ကုုတင္တစ္လံုုးႏွင္႔ အိမ္သာတစ္လံုုးပါသည္။ လက္ေဝွ႕အိတ္တစ္လံုုးခ်ိတ္ထားေပးသည္။ ထုုိမွ်ပင္။

မနက္ေလးနာရီဆိုုရင္ ဟီရိနဲ႕ ပတ္သက္တဲ႔ တရားေတြလာမယ္။ ေန႕လည္ဆိုု ခင္ဗ်ားစားစရာ ဆန္ျပဳတ္တစ္ပြဲလာမယ္။ ညဘက္ သစ္သီးတစ္မ်ိဳးရမယ္။ က်န္တာေတာ႔ဘာမွမရဘူး။
--------------------------------------------------------------------------------------------------
၁၇၆ ရက္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ဟဲလိုု။ ဒီေန႕ေရာ ဘယ္လုုိလဲ ေခြးရူးေလာင္း။ ဘဝဟာ ႏွစ္ခုုပဲရိွတယ္။ စားခ်င္ရင္စား၊ နားခ်င္ရင္နား။ ဒီအတြဲအစပ္က တစ္ခုု။ လက္ေဝွ႕ထိုုးခ်င္ထိုုး၊မထိုုးခ်င္နား။ ဒါပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲဲ႕ေလာကဟာ ဒါပဲ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မထားနဲ႕။ ေနေနရတဲ႔ေနရာမွာပဲေန။

တစ္ေန႕ မင္းကိုု ငါသတ္မယ္။

ေကာင္းတယ္။ အခုုတံခါးဖြင္႔ေပးလုုိက္ရင္ အဆင္ေျပသလား။

ဒါေတာ႔မင္းသေဘာပဲ။

မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူက တံခါးေသာ႔ကိုု ထုုတ္ျပီး တံခါးဖြင္႔ေပးလိုုက္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆ လကလိုု ေျပးျပီး မတုုိက္ခိုုက္ေတာ႔။ အကြက္ေခ်ာင္းေနသည္။ ထိုု႕ေနာက္ အလ်င္ျမန္ဆံုုးေျပးျပီး မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္လူ၏ ေျခေထာက္ကိုု ေျပးဖမ္းလုုိက္သည္။

မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္လူက ေရွာင္မသြားဘဲ ေရွ႕တည္႕တည္႕တုုိးဝင္ျပီး အရိႈက္ကိုု Mae Geri ကန္ခ်က္ျဖင္႔ လွမ္းေထာက္ျပီး နင္းလုုိက္သည္။ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရသူ လဲက်သြားသည္။ အသက္ရွဴ၍မရေတာ႔။ မ်က္ႏွာဖံုုးႏွင္႔လူက သူ႕ညာဘက္နံေဘးတြင္ ဒူးေထာက္ထုုိင္ခ်လုုိက္သည္။

ယိစ္ ... ..မာန္သြင္းသံ တစ္ခ်က္ ဟိန္းထြက္ျပီး လဲက်ေနသူ၏ နံရိုုးဆီသိုု႕ ျပင္းထန္ေသာ လက္သီးခ်က္က်ေရာက္လာသည္။ .... အရိုုးက်ိဳးသံ ေဖ်ာက္ခနဲထြက္ေပၚလာသည္။

လူေတြဟာ အမွားမွားလုုိ႕ရတယ္ဗ်။ ဒါေပမယ္႔ အမွားတစ္ခုုတည္း ႏွစ္ခါမွားရတာ ခက္တယ္။ နံရိုုးႏွစ္ေခ်ာင္းက်ိဳးဖူးသြားျပီဆိုုေတာ႔ခင္ဗ်ား ဒါကိုု နည္းနည္းေလး ဆင္ျခင္ၾကည္႕ဖုုိ႕ေကာင္းျပီ။ ....

လဲက်ေနသူကိုု ေျခေထာက္မွ ဆြဲျပီး အခန္းထဲေခၚသြားသည္။ မၾကာခင္ ေဆးဆရာေရာက္လာျပီး ၾကပ္စည္းေပးသည္။ လူအားလံုုးက အထူးအဆန္းတစ္ခုုျဖစ္ေနသည္ႏွင္႔မတူ။ သာမန္ျဖစ္ရိုုးျဖစ္စဥ္ေလးတစ္ခုုလိုု သာသာယာယာပင္ သေဘာထားၾကသည္။

------------------------------------------------------------------------------------------------------
၃၆၅ ရက္။
------------------------------------------------------------------------------------------------------
လူလွတစ္ေယာက္ ဒီေန႕ အိပ္ရာႏုုိးသည္ႏွင္႔ဆင္ျခင္ေနမိသည္။ မိမိတစ္ဘဝလံုုး လူလိမ္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္စြာရပ္တည္လာခဲ႔သည္။ ရုုတ္တရတ္ လူတစ္ေယာက္ သူ႕ကိုု ရိုုက္ျပီး ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာသည္။ လက္သန္းျဖတ္ပစ္သည္။ ဗိုုက္ကိုု သံပူႏွင္႔ကပ္သည္။ ျပန္တုုိက္ခိုုက္ဖိုု႕ၾကိဳးစားေတာ႔လည္း အျမဲရွံဳးနိမ္႔သည္။ မည္သည္႕ေနရာမွန္းမသိရသည္႕ အက်ဥ္းခန္းေလးတစ္ခုုတြင္ သူပိတ္မိေနသည္။ လက္ေဝွ႕အိတ္တစ္ခုု၊အိမ္သာတစ္ခုု၊ ကုုတင္တစ္လံုုးသာရိွသည္႕ေနရာတြင္ သူပိတ္မိေနသည္။ မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္ထားေသာ လူမ်ားကိုု မၾကာမၾကာေတြ႕သည္။ ေဆးဆရာလည္းပါသည္။ ေက်ာင္းဆရာလည္းပါသည္။ ဆရာဝန္လည္းပါသည္။ သူ႔ကုိ ဓာတ္ခြဲခန္းမွ သတၱဝါတစ္ေကာင္လုုိ သေဘာထားၾကပံုုရသည္။ မနက္ခင္းတြင္ ဟီရိအေၾကာင္း တရားတစ္ပုုဒ္ကိုု ဘုုန္းၾကီးတစ္ပါးေဟာသည္႕ တရားလာသည္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုုး ဒီ တရားတစ္ပုုဒ္သာလာေနသည္။ ၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ႏွစ္ၾကာသည္႕အခါ ဟီရိတရားသည္ သူ႕အတြက္ အလြတ္ရြတ္၍ ရေလာက္ေအာင္ စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္မိလာသည္။

ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း၊ေဒါသထြက္ျခင္း၊ မေက်နပ္ျခင္းမ်ား တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ေလ်ာ႔ပါးလာသည္။  စိတ္လက္ေပါ႔ပါးစြာ အိပ္ရာမွ ထလုုိက္သည္။

Hello ဒီေန႕ ခင္ဗ်ားၾကည္႕ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ေနေကာင္းစျပဳလာျပီပဲ။

မည္သည္႕အခ်ိန္က ေရာက္လာမွန္းမသိရသည္႕ မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္ႏွင္႔လူ အခန္းအျပင္မွ လမ္းႏႈတ္ဆက္လိုုက္သံၾကားရသည္။

အမွတ္မထင္ လူလွက လွမ္းျပီး ျပံဳးျပလိုုက္မိသည္။

အိုုး .. ခင္ဗ်ား ျပံဳးႏုုိင္ျပီ။ ခင္ဗ်ားကိုု ဖမ္းထားလုုိ႕မျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ ျမန္ျမန္ျပန္လႊတ္မွပဲ .....။

ရုုတ္တရတ္ လူလွ၏ အခန္းသည္ အေမွာင္အတိက်သြားသည္။ စူးရွရွ ဓာတ္ေငြ႕တစ္မ်ိဳး၏ ရနံ႕ကိုုရလာသည္။ သူ႕ေခါင္းထဲ ရီေဝေဝျဖစ္လာျပီး ... ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လဲက်သြားသည္။

====================================================
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင္႔ခဲ႔ျပီ။ ဦးလူလွတစ္ေယာက္ မိမိဘဝကိုု ျပန္လည္ျပင္ဆင္ျပီး ဂုုဏ္သေရရိွ လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရပ္တည္ႏုုိင္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ကိုု ျပန္ေတြးၾကည္႕ျပီး လက္သန္းျပတ္ေလးကိုု ၾကည္႕လိုုက္မိသည္။ တစ္ခ်က္ ေက်ေက်နပ္နပ္ျပံဳးမိလိုုက္သည္။

ေမာင္းလာေသာ ကားကိုု ျမိဳ႕စြန္ရိွ အိမ္ၾကီးတစ္ခုုေရွ႕တြင္ ရပ္တန္႕လိုုက္သည္။ ကားဒတ္ရွ္ဘုုတ္ထ္ထဲကိုု ဖြင္႔လိုုက္သည္။ သံတုုတ္တိုုတစ္ေခ်ာင္းႏွင္႔ မ်က္ႏွာဖံုုးတစ္ခုု ထြက္က်လာသည္။ ဒီလက္ေဆာင္ႏွစ္ခုုကိုု သူ႕ ေလးဆယ္ျပည္႕ ေမြးေန႕တြင္ အမည္မသိလူတစ္ေယာက္က ပိုု႕ေပးလိုုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ေမွာင္ရီပ်ိဳးစျပဳခ်ိန္အထိ ေစာင္႔ဆုုိင္းျပီး မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္လုုိက္သည္ သံတုုတ္တိုုေလးကိုု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ကိုုင္ျပီး ျခံထဲ သာသာယာယာ ေလွ်ာက္ဝင္သြားသည္။

တံခါးကိုု သံုုးခ်က္ေခါက္ေလာက္သည္။

punk ဆံပင္ႏွင္႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။

ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ ....

ခြပ္ .....။

စကားလံုုးေတြ မလိုုအပ္ဘူးကြ။ ..... ခ်ိဳေစာင္းတြင္ ကြဲအက္ဒဏ္ရာႏွင္႔ ေမ႔ေမ်ာကာ လဲက်သြားေသာ လူငယ္ကုုိ ေျခေထာက္မွ ဆြဲကာ ကားဆီသိုု႕ ဆြဲေခၚလာသည္။ ကားေဘးတံခါးဆြဲဖြင္႔ျပီး အဆင္႔ရိွေနေသာ ေဆးထိုုးအပ္ျဖင္႔ ေဆးရည္တစ္ခ်ိဳ႕စုုပ္ယူကာ punk လူငယ္ကိုု ေဆးထုုိးေပးလုုိက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုု လက္ထိပ္ခတ္လိုုက္သည္။ ေမ႔ေမ်ာ႔ေနသူကိုု ကားထဲသိုု႕ မတင္လုုိက္သည္။ ထုုိ႕ေနာက္ ေဘးတံခါးကိုု ေသခ်ာျပန္ပိတ္သည္။

ကားေမာင္းသူခံုုတြင္ ျပန္ဝင္ထိုုင္ရင္း ... သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္ကိုု ဖြင္႔လုုိက္သည္။

Viva La Vida ......

သီခ်င္းအလိုုက္ေလးကိုု ေလခြ်န္ရင္း ဦးလူလွ ကားကိုု ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ........  ။               ။

==============================================


Regards,
Z

အေဖ႔ေမြးေန႕မွာ ဝတၳဳတိုု တစ္ပုုဒ္ေရးပါတယ္။ အမွတ္တရ ျဖစ္မယ္လိုု႕ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။






Peace B with U.

အပိုင္း ၉ - Creativity - OSHO

ဒီတစ္ခုကို စမ္းၾကည္႕ပါ။ ဒါဟာ အလွပဆံုး  တရားရႈမွတ္ျခင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ ဝါးလံုးျဖစ္ေအာင္က်င္႔တဲ႔ နည္းေပါ႔။ တစ္ျခားဘာမွ လုပ္စရာမလိုေတာ႔ဘူး။ ဒီလို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ေနလိုက္ရံုပဲ၊ က်န္တာေတြက သူ႕အလိုလိုျဖစ္လာမယ္။ ရုတ္တရတ္ၾကီး ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဗလာနယ္ထဲ တစ္ခုခု သက္ဆင္းလာတာကို ခံစားရမယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ မိခင္ ဝမ္းဗုိက္လုိျဖစ္သြားျပိး ဘဝသစ္ဟာ ခင္ဗ်ားဆီ ဝင္ေရာက္လာမယ္။ သစ္ေစ႔ေလးတစ္ေစ႔ က်ေရာက္လာသမ်ိဳးပဲ။ အခ်ိန္က်လာတဲ႔အခါ ဝါးလံုးပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ္႔မယ္။

အေခါင္းပါတဲ႔ဝါးလံုး ေအးေအးသာသာ ရိွေနသလုိ ခႏၶာကိုယ္ကို ေအးေအးသာသာ အနားေပးထားပါ။ ဒီေနရာမွာ ေအးေအးသာသာ နားေနဖုိ႕ေျပာတယ္ေနာ္။ တရားထူးၾကီး မလိုခ်င္ပါနဲ႕။ ေကာင္းကင္ဘံု ေရာက္ခ်င္တယ္လုိ႕လည္း မေတြးနဲ႕။ ဘုရားဆီ ေရာက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔ ဆႏၵေလးေတာင္ မေမြးနဲ႕။ ဘုရားဆိုတာ ဆႏၵျပဳလုိ႕ရတာမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားမွာ ဆႏၵလံုးဝမရိွေတာ႔ရင္ ဘုရားဟာ ခင္ဗ်ားဆီေရာက္လာမွာပဲ။ လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဝိမုတၱိကိုလည္း ေတာင္႔တလုိ႕ မရပါဘူး။ လိုခ်င္ေတာင္႔တမႈဟာ ေလာဘ ကိေလသာပဲ။ ေလာဘက အတားအဆီးပဲ။ ဆႏၵေတြကို ပယ္သတ္လုိက္ႏုိင္ရင္ ခင္ဗ်ား ဝိမုတၱိဆုိက္ေရာက္တာပဲ။ ေဗာဓိဉာဏ္ဟာ ဆႏၵျပဳလုိ႕ေရာက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆႏၵဟာ အတားအဆီး၊ အဟန္႕အတားပဲ။ အတားအဆီးေတြ ဖယ္ရွားလုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ထဲမွာ ေဗာဓိဉာဏ္ဟာ ေပါက္ကြဲထြက္လာမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားမွာ မ်ိဳးေစ႔ေလးပါလာျပီးသား။ စိတ္ကို ဗလာက်င္းထားျပီး၊ စိတ္မွာ ေနရာလြတ္ရိွလာတဲ႔ အခါ ေမြးရာပါ မ်ိဳးေစ႔ေလးဟာ စတင္အက္ကြဲလာတယ္။ ေပါက္ကြဲထြက္ျပီး ရွင္သန္ေတာ႔မယ္။

တိေလာပက ေျပာတယ္။

အေခါင္းပါတဲ႔ဝါးလံုး ေအးေအးသာသာ ရိွေနသလုိ ခႏၶာကိုယ္ကို ေအးေအးသာသာ အနားေပးထားပါ ။ အေပးအယူ မလုပ္နဲ႕။ စိတ္ကို ေအးေအးသာသာ နားခုိင္းထားလုိက္ပါ။

ေပးေန၊ ယူေနစရာမလိုဘူးဗ်။ အရာအားလံုးက နဂိုအတုိင္းရိွေနတာကိုက အဆင္ေျပေနျပီ။ ဘာဆုိ ဘာမွ ေပးေန၊ယူေနစရာမလိုေတာ႔ဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားအရိွအတုိင္း လံုးဝ ျပည္႕စံုေနတယ္။

အေရွ႕တုိင္းမွာ သင္ၾကားပံုကို အေနာက္တုိင္းသားေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္မႈလြဲၾကတယ္။ ဒီလိုသင္တာဟာ ဘယ္လိုမ်ား သင္လုိက္တာလဲ လုိ႕ေတာင္ေျပာၾကတယ္။ လူေတြက မရုန္းကန္ေတာ႔ရင္ ပိုအဆင္႔ျမင္႔တာေတြရဖုိ႕၊ ျဖစ္လာဖုိ႕ ဘယ္ၾကိဳးစားႏုိင္ေတာ႔မွာလဲလုိ႕ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႕ သင္ၾကားပံုမ်ိဳးနဲ႕ဆိုရင္ သူတုိ႕ဟာ ကုိယ္က်င္႔တရားေကာင္းဖုိ႕လည္း ေျပာင္းလဲႏုုိင္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားေတာ႔မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလို ဘာမွ ဆႏၵမရိွဘဲ ေနလုိက္ရင္ မာရ္နတ္ရဲ႕  အသံုးခ်ခံေလးေတြ ျဖစ္ကုန္မွာလုိ႕ ေျပာၾကတယ္။ အေနာက္တုိင္းမွာ  ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ဆိုတဲ႔ စကားပံုရိွတယ္။  ကမာၻၾကီးက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ႔ တုိးတက္မႈ၊ တျခားလူေတြက အသိအမွတ္ျပဳတဲ႔ တုိးတက္မႈမ်ိဳး ရရိွေအာင္ လုပ္ယူၾကရမယ္တဲ႔။ ဘယ္လုိတုိးတက္ေအာင္ လုပ္မလဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ပိုျပီး ၾကီးက်ယ္ျမင္႔မားသူ ျဖစ္လာေအာင္လုပ္မလဲ။

အေရွ႕တိုင္းမွာေတာ႔ က်ဳပ္တုိ႕ေတြဟာ ဒီကိစၥကို ပိုျပီး နက္နက္နဲနဲရႈျမင္တယ္။ တစ္ခုခုျဖစ္လာေအာင္ အားထုတ္ ဆိုတဲ႔ ဆႏၵဟာ အတားအဆီးတစ္ခုပဲလုိ႕ျမင္တယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို သယ္ေဆာင္ထားတာပဲ။ ဘာထပ္ျဖစ္္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႕လိုေနေသးလို႕လဲ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သိဖုိ႕၊ နားလည္ဖုိ႕သာလုိတယ္။ ဘယ္သူက ခင္ဗ်ားထဲမွာ ပုန္းေနသလဲဆိုတာ နားလည္သိျမင္သြားဖုိ႕သာ လုိတယ္။ ဘာေတြ တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ေနလုပ္ေန၊ ခင္ဗ်ားစိတ္ေတြ ပူပန္ေနမယ္။ စိတ္ထိခိုက္ေနမယ္။ ခင္ဗ်ား တုိးတက္ဖုိ႕ အားထုတ္မႈဟာ လမ္းမွားကို ပို႕ေနတယ္။ ဒီလုိလုပ္တဲ႔အခါမွာ အနာဂတ္ကို အဓိပၸာယ္ရိွလာေစတယ္။  သိပ္ေကာင္းတဲ႔ အနာဂတ္၊ သိပ္ကို စံျပျဖစ္တဲ႔ အနာဂတ္ျဖစ္လာေစတယ္။ အဲဒီေတာ႔ စိတ္က ဆႏၵနဲ႕ ေလာဘတက္လာတယ္။

အလိုဆႏၵေတြရိွေနရင္၊ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႕ လြဲသြားျပီ။ အလိုဆႏၵေတြကို တစ္ဖက္မွာ ဖယ္ထားလိုက္။ ေတာင္႔တမႈကင္းမဲ႔ျခင္း ေရကန္ေလး ျဖစ္လာမယ္။ ရုုတ္တရတ္ ခင္ဗ်ား အံ႔ၾသသြားမယ္။ အဲဒီ ေရကန္ေလး ဒီမွာ ရိွေနမယ္လုိ႕ ခင္ဗ်ား ေမွ်ာ္လင္႔မထားဘူး။ အဲဒါကို သိလိုက္ရရင္ ခင္ဗ်ား အူလႈိက္သည္းလႈိက္ ရယ္မိမွာပဲ။ ေဗာဓိဓမၼ ရယ္ေနသလုိမ်ိဳးေပါ႔။ သူ႕တပည္႕ေတြက ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားလံုုးဝ ဆိတ္ျငိမ္သြားျပီဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ခံ႔ညားတဲ႔ ရယ္သံၾကီးကို ၾကားရလိမ္႔မယ္တဲ႔။ သူ အခုုအထိ ရယ္ေနတုုန္းပဲ။ သူအဲဒီတစ္ခါတုုန္းကတည္းက ရယ္ေနလိုက္တာ အခုအထိကို မရပ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ သူဘာလုုိ႕ရယ္သလဲဆိုုေတာ႔ ခင္ဗ်ားျဖစ္ခ်င္ေနတာ ျဖစ္ျပီးသားဆိုုတာ သိလုုိက္ရတာကိုုး။ ဘယ္ေလာက္ ဟာသေျမာက္လုိက္သလဲ။ ေရာက္ျပီးသား ခရီးကိုု ျပန္သြားဖုုိ႕ၾကိဳးစားေနတာပဲ ဆိုုတဲ႔သိျမင္မႈဟာ သူ႕ကိုု ရယ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ေစတာပဲ။ ေအာင္ျမင္ျပီးသားကိစၥကို ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ပါဆိုရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ပထမဆုရျပီးသားသူကို ပထမဆုရေအာင္လုပ္လုိ႕ ေျပာသလုိျဖစ္ေနျပီ။ ရျပီးသားကုိ မရေသးဘူးဆိုျပီး ၾကိဳးစားေနရင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေအာင္ျမင္ပါ႔မလဲ။ ျဖစ္ေနျပီးသားကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္လုိ ျဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။ ဒါကို နားလည္သြားတဲ႔ ေဗာဓိဓမၼတစ္ေယာက္ ရယ္လုိ႕ကို မဆံုးေတာ႔ဘူး။

ေဗာဓိဓမၼနဲ႕ တိေလာပနဲ႕ဟာ ေခတ္ျပိဳင္ေတြပဲ။ သူတုိ႕တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ သိေကာင္းသိေနႏုိင္တယ္။ လူခ်င္းေတြ႕ဖူးတာမ်ိဳး ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အခ်င္းခ်င္း၊ အသိဉာဏ္ထူးရသူ အခ်င္းခ်င္း သိသလုုိ သိေနႏုိင္တယ္။

တိေလာပက ေျပာတယ္။

အေပးအယူ မလုပ္နဲ႕။ စိတ္ကို ေအးေအးသာသာ နားခုိင္းထားလုိက္ပါ။ မဟာမုျဒာ ဆိုတာ အနတၱကုိ ညြတ္တဲ႔စိတ္ပဲ။

ဥပါဒါန္ကင္းရင္ ခင္ဗ်ားေအာင္ျမင္ျပီ။ အနတၱတရားဟာ ခင္ဗ်ားလက္ထဲမွာ ရိွေနျပီးသား။ ခင္ဗ်ား ပိုင္ပုိင္ၾကီး ရျပီးသား။

မဟာမုျဒာ ဆိုတာ အနတၱကုိ ညြတ္တဲ႔စိတ္ပဲ။ ဒီလိုေလ႔က်င္႔တာဟာ ေဗာဓိဉာဏ္ရဲ႕ ရရာေရာက္ေၾကာင္းပဲ။

အဲဒီလုိဆိုရင္ ဘာကို ေလ႔က်င္႔ေနဦးမွာလဲလို႕ ေမးစရာရိွတယ္။ ပစၥဳပၺန္တည္႕တည္႕မွာ ၾကာၾကာေနျဖစ္ဖုိ႕၊ပိုျပီးသက္ေသာင္႔သက္သာရိွေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႕ ေလ႔က်င္႔ရတာေပါ႔။ သတိပါတဲ႔ ျပဳမူလုပ္ကုိင္ျခင္းကို ပုိလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာေပါ႔။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ ဗာဟီရေတြကို ေလွ်ာ႔ႏုိင္သမွ် ေလွ်ာ႔ခ်ပစ္တာေပါ႔။ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ျဖစ္ႏုိင္သမွ်ျဖစ္ေအာင္ စိတ္ကိုအလြတ္ထားတာေပါ႔။ ဥေပကၡာတရားနဲ႕ ပုိျပီးေနတာေပါ႔။ ေစာင္႔ၾကည္႕သူျဖစ္ေအာင္ ပုိျပီး ၾကိဳးစားၾကည္႕တာေပါ႔။ တစ္ခုခုျဖစ္လာဖုိ႕လည္း မေမွ်ာ္ဘူး။ စိတ္ရဲ႕သဘာဝေတြကို ေၾကာင္႔ၾကစုိက္လြန္းျပီး ပူတာပန္တာေတြကုိ ေလွ်ာ႔တာေပါ႔။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေပ်ာ္ေအာင္ေနဖုိ႕၊လက္ရိွဘဝကိုေပ်ာ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားတာေပါ႔။ ေအာင္ပြဲခံသလုိ ဝမ္းေျမာက္မႈပုိရိွေအာင္လုပ္တာေပါ႔။

ဒီလုိနဲ႕ ေလ႔က်င္႔သြားရင္း သင္႔ေတာ္တဲ႔အခ်ိန္အခါ၊ အခုိက္အတန္႕ေရာက္ျပီး အသိဉာဏ္ရင္႔က်က္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ သင္ဟာ ဉာဏ္အလင္းရိွသူ မဟာလူသား ဗုုဒၶျဖစ္သြားတာပဲ။

Regards,
Z



Peace B with U.

Thursday, November 20, 2014

အပိုင္း ၈- Creativity - OSHO


ကာယဝိေဝက အမႈကို စိတ္ျငိမ္သက္စြာျပဳပါ။ ပါးစပ္ကို တင္းတင္းေစ႔ပိတ္ထားလုိက္ရင္ တိတ္ဆိတ္မႈသာ က်န္ရစ္တယ္။ ႏႈတ္က အင္မတန္အေရးပါတယ္။ ႏႈတ္ကေန ပထမဆံုး လုပ္ငန္းေဆာင္တာစခဲ႔ၾကရတာပဲ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ပထမဆံုး လုပ္ငန္းေဆာင္တာကို အစျပဳတယ္လုိ႕လည္းေျပာႏုိင္တယ္။ ပါးစပ္အနီးအနားမွာပဲ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ အားလံုးစတင္ခဲ႔တာ။ ဝင္ေလကို ရွဴသြင္းခဲ႔တယ္။ ငိုေၾကြးတယ္။ ႏို႕ခ်ိဳေသာက္စို႕တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ႏႈတ္ဟာ အေလာတၾကီး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြနဲ႕အသားက်ခဲ႔တာ။ ဒါေၾကာင္႔ တိေလာပက ေျပာတာ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို နားလည္ပါ။ လုပ္သင္႔လုိ႕ လုပ္ရတဲ႔ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းကို နားလည္ပါ။ စိတ္ကို အပန္းေျပေအာင္ ထားပါ။ ... ျပီးေတာ႔ ပါးစပ္ကို တင္းတင္းေစ႔ပိတ္ထားပါ ... တဲ႔။

တရားထိုင္ဖုိ႕ ဆိုတာနဲ႕၊ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ျဖစ္ခ်င္ျပီဆိုတာနဲ႕ ပထမဆံုး လုပ္ရမွာက ပါးစပ္ကို လံုးဝ ပိတ္ထားလုိက္ဖုိ႕ပဲ။ အဲဒီိလို ပိတ္ထားလုိက္ရင္ လွ်ာက အာေခါင္ကို ထိေနမယ္။. ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုဟာ ပိပိရိရိ ပိတ္သြားမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ပိတ္ရမယ္ေနာ္။ ဒီလို လံုးဝပိတ္တတ္ဖုိ႕ဆိုတာ က်ဳပ္ေျပာတာေလး နားေထာင္ျပီး လုိက္လုပ္ၾကည္႕မွ ျဖစ္မယ္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ ပါးစပ္ပိတ္တဲ႔ ကိစၥဟာ အေထြအထူး မဟုတ္ပါဘူး။ ပါးစပ္ကို ေသခ်ာပိတ္ျပီး ရုပ္တုတစ္ခုလို ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထုိင္ဖုိ႕လည္း ခင္ဗ်ား တတ္ႏိုင္မွာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလို ထုိင္လုိက္ရံု၊ ပါးစပ္ ပိတ္ထားလုိက္ရံုနဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက ရပ္မသြားဘူးေနာ္။ စိတ္ထဲမွာ အေတြးဟာ ဆက္ျပီး ရိွေနဦးမယ္။ အေတြးေတြ ရိွေနေသးရင္  ႏႈတ္ခမ္းမွာ ႏူးညံ႕တဲ႔ တုန္ခါမႈေလးေတြ ရိွေနတာကို ခင္ဗ်ားသိေနလုိ႕ ရတယ္။ တျခားဟာေတြက သိမ္ေမြ႕လြန္းလုိ႕ မသိႏုိင္ေပမယ္႔ ေတြးေနရင္ေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တလႈပ္လႈပ္ေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး သတိထားၾကည္႕မွ သိႏုိင္မယ္။ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ျဖစ္ေနတာ။

ခင္ဗ်ား တကယ္႔ကို စိတ္ေျပေလွ်ာ႔သြားျပီဆိုရင္ ႏႈတ္ခမ္းမွာ တရြရြျဖစ္ေနတဲ႔ တုန္ခါမႈေလး ရပ္သြားလိမ္႔မယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း စကားမေျပာေတာ႔ဘူး။ စိတ္ရဲ႕လုပ္ငန္းေဆာင္တာ ကင္းျပီ။ ပါးစပ္ကို တင္းတင္းေစ႔ပိတ္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေန၊ ျပီးရင္ ေတြးမေနနဲ႕ေတာ႔။

ဒါဆုိရင္ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္မလဲ။ အေတြးက လာေနတယ္။ ျပန္ထြက္သြာတယ္။ သူတုိ႕ကုိ သူတုိ႕ရဲ႕ သဘာဝအတုိင္း ထားလုိက္။ လာပါေစ။ ထြက္သြားပါေစ။ အဲဒါ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား သြားေတာ႔ မပတ္သက္မိေစနဲ႕။ သူတုိ႕ သြားလုိက္၊လာလုိက္ ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ေသခ်ာၾကည္႕ေန။ ခင္ဗ်ား အတြးေတြနဲ႕ မကပ္ျငိေစနဲ႕၊ ဥေပကၡာတရားနဲ႕ေန။ သူတုိ႕ ဝင္လာလိုက္၊ ထြက္သြားလုိက္ ျဖစ္ေနတာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ အေတြးေတြဟာ သူ႕အလိုလို ရပ္တန္႕သြားလိမ္႔မယ္။ သူတုိ႕ေတြ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနဖုိ႕ဟာ သကၠာယဒိဌိ လုိအပ္တယ္။ ငါနဲ႕ေပါင္းမွ ငါ႔အေတြးဆိုတာ ရိွလာမယ္။ အေတြးမရိွေအာင္ ငါဆန္႕က်င္မယ္ဆုိျပီး ဆန္႕က်င္ တုိက္ခိုက္ရင္လည္း အေတြးဟာ ဆက္ရိွေနမယ္။ တုိက္ခိုက္တာနဲ႕ ပူးေပါင္းတာ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးက သကၠာယဒိဌိ ျဖည္႕ေပးလုိက္တာပဲ။ ဒီႏွစ္ခုစလံုးဟာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြပဲ။ အဲဒါေတြ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဥေပကၡာတရားေလးနဲ႕ ေစာင္႔သာၾကည္႕ေန။

ပါးစပ္ ပိတ္ထားတာကေတာ႔ သိပ္အကူအညီရတယ္။
က်ဳပ္ကေတာ႔ လူေတြ အမ်ားၾကီးကို ေလ႔လာျပီးျပီ။ ခင္ဗ်ားကို သမ္းလုိက္ေစခ်င္တယ္။ ပါးစပ္ကုိ က်ယ္က်ယ္ဖြင္႔ႏုိင္သမွ် ဖြင္႔ျ႔ပီး သမ္းပစ္လုိက္။ အျပည္႕အဝၾကီး သမ္းပစ္လုိက္ရင္ ပါးစပ္ေတာင္ နည္းနည္း နာတယ္။ ႏွစ္ခါ၊သံုးခါေလာက္ သမ္းပစ္လုိက္။ အဲဒီလို မ်ားမ်ား သမ္းေဝလုိက္တာဟာ ပါးစပ္ ၾကာၾကာပိတ္ထားဖုိ႕ အေထာက္အကူ ျဖစ္တယ္။ ႏွစ္မိနစ္၊သံုးမိနစ္ေလာက္  အဓိပၸာယ္မရိွတဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေတြကို အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႕ ေျပာလုိက္။ စိတ္ထဲ ေပၚလာတာကိုသာ က်ယ္က်ယ္ေျပာ။ ေက်ေ်က်နပ္နပ္ေျပာ။ ျပီးမွ ပါးစပ္ကို ပိတ္လုိက္။

ဆန္႕က်င္ဘက္ေန ေျပာင္းလဲလာရတာ ပိုလြယ္တယ္။ လက္ေတြကို ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေလး ထားခ်င္ရင္ ပထမဆံုး ေတာင္႔တင္းထားလုိက္။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလုိက္ျပီး ေတာင္႔တင္းႏုိင္သမွ် ေတာင္႔တင္းေအာင္ အရင္လုပ္လုိက္။ ေနာက္မွ ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ေျဖေလွ်ာ႔လုိက္။ ျပီးမွ သက္ေသာင္႔သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေနလုိက္။ အဲဒီလုိလုပ္လုိက္ရင္ အာရံုေၾကာစံနစ္ေတြ ပိုျပီး ထိထိေရာက္ ေျပေလွ်ာ႔သြားတယ္။  လက္ေတြေျခေတြလႈပ္တာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာေတြ လုပ္တာ၊ မ်က္ႏွာက ၾကြက္သားေတြကို လႈပ္ရွားေစတာ၊ ျပံဳးတာ၊ မဲ႔တာ၊ မ်က္ႏွာကို ရြဲ႕တာ၊ သမ္းေဝတာ ႏွစ္မိနစ္၊ သံုးမိနစ္ ဗလြတ္ရြတ္တေတြ ေျပာတာေတြ လုပ္ျပီးမွ ပါးစပ္ကို ပိတ္လုိက္ၾကည္႕။ ပါးစပ္နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ ပိုျပီး ေျပေလ်ာ႔သြားမယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ပါးစပ္ေလး ပိတ္ထားျပီး ေစာင္႔ၾကည္႕ေရးသမား လုပ္ေပေတာ႔။ မၾကာခင္မွာပဲ တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ခင္ဗ်ားဆီကို ဆင္းသက္ ေရာက္ရိွလာမွာပဲ။

တိတ္ဆိတ္မႈမွာလည္း ႏွစ္မ်ိဳးရိွေသးတယ္။ တစ္ခုက ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား အတင္းအၾကပ္ တိတ္ဆိတ္ခိုင္းလုိက္တာ။ အဲဒါကေတာ႔ ႏွစ္လြယ္ဖြယ္ မေကာင္းဘူး။ အၾကမ္းဖက္မႈ တစ္ခုပဲ။ စိတ္ကို အဓၶမၼျပဳက်င္႔မႈလုိ႕ေတာင္ ဆိုႏုိင္တယ္။ အဲဒီလို လုပ္တဲ႔စိတ္ဟာ ရန္လုိတယ္။ ေနာက္ထပ္ တိတ္ဆိတ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ႔ ညေရာက္လာသလိုမ်ိဳး တိတ္ဆိတ္မႈ။ တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ခင္ဗ်ားဆီ ေရာက္လာမယ္။ ခင္ဗ်ားကို သူ႕ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွာ သိမ္းဆည္းသိုဝွက္လုိက္လိမ္႔မယ္။ အဲဒီလိုတိတ္ဆိတ္မႈ ေရာက္လာဖုိ႕ လမ္းဖြင္႔တဲ႔ အလုပ္ကိုပဲ ခင္ဗ်ားလုပ္ရမယ္။ တိတ္ဆိတ္မႈက သူ႕ဟာသူ လာလိမ္႔မယ္။ တိတ္ဆိတ္ဖုိ႕ မၾကိဳးစားနဲ႕။ ခင္ဗ်ားၾကိဳးစားရင္ စကၠန္႕အနည္းငယ္ေလာက္ေတာ႔ တိတ္ဆိတ္သြားေအာင္ အတင္းအၾကပ္ လုပ္လုိက္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါ တန္ဖိုးမရိွဘူး။ အတြင္းစိတ္ထဲမွာေတာ႔ ဗေလာင္ဆူေနလိမ္႔မယ္။ အဲဒီေတာ႔ တိတ္ဆိတ္သြားဖုိ႕ မၾကိဳးစားနဲ႕။ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ေရာက္လာႏုိင္ေစမယ္႔ အေျခအေနေကာင္းတစ္ခုကိုပဲ ဖန္တီးေပး။ ေျမကိုျပဳျပင္ျပီး သစ္ေစ႔ေလးစိုက္ထားျပီးရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင္႔ၾကည္႕ေနရံုပဲ မဟုတ္လား။

ကာယဝိေဝက အမႈကို စိတ္ျငိမ္သက္စြာျပဳပါ။ 

ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္နဲ႕ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္မလဲ။ အေတြးေတြ ဝင္လာတယ္။ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတယ္။ ေစာင္႔ၾကည္႕လုိ႕ ဆုိတာမွာလည္း သတိေလးနဲ႕ ေစာင္႔ၾကည္႕ရမယ္။ မေမွ်ာ္ရဘူး။ အေတြး မေရာက္ေသးရင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင္႔ရမယ္။ ၾကိဳျပီး မေမွ်ာ္ရဘူး။ ဒါေတြက သိပ္ကို ႏူးညံ႕တဲ႔ ကိစၥေတြ။ ခင္ဗ်ား အားလံုး နားလည္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားရမယ္။ ဒီလိုမွ နားမလည္ရင္ တစ္ေနရာရာမွာ သတိထားလုိက္ဖုိ႕ လုိသြားတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီလို နည္းနည္းေလး ခြ်တ္ေခ်ာ္သြားတာနဲ႕ သတိရဲ႕ အရည္အေသြးဟာလည္း ေျပာင္းလဲသြားေရာ။

ေစာင္႔ၾကည္႕ရမယ္။ ဥေပကၡာနဲ႕ ေအးေအးသာသာ ေစာင္႔ၾကည္႕ရမယ္။ တက္တက္ၾကြၾကြၾကီး ၾကိဳေမွ်ာ္ျပီး မေစာင္႔ရဘူး။ အဲဒီႏွစ္ခု ဘာကြာလုိ႕လဲ။

ခင္ဗ်ား ကိုယ္႔ေကာင္မေလးကို ေစာင္႔ေနရင္ ဘယ္လုိ ေစာင္႔ေနသလဲ။ တက္တက္ၾကြၾကြၾကီး မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ေယာက္ တံခါးနား ေရာက္လာရင္ ခင္ဗ်ား ခုန္ထမယ္။ သူမ်ား လာျပီလားဆိုျပီး က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည္႕မယ္။ ခဏေလးၾကာေတာ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြ ေလတုိက္လုိ႕ လႈပ္ခတ္ေတာ႔လည္း ထၾကည္႕ျပန္ေရာ၊ သူမ်ား ေရာက္လာျပီလား။ သူေရာက္ေနေလာက္ပါျပီဆိုျပီး ထင္ေနမိလိမ္႔မယ္။ မၾကာမၾကာ ထုိင္ရာကေန ခုန္ခုန္ထျပီး ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ရွာေနမိလိမ္႔မယ္။ ခင္ဗ်ားစိတ္က ေစာင္႔ေမွ်ာ္ျခင္းမွာ သိပ္ထက္သန္ေနတယ္။ သိပ္တက္ၾကြေနတယ္။ အဲဒီလို စိတ္က သိပ္ထက္သန္တက္ၾကြေနရင္ တိတ္ဆိတ္မႈဆီ မေရာက္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တဲ႔ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတုန္း မေမွ်ာ္နဲ႕ဆိုတာ ဒီဥပမာအတုိင္းပဲ။

ဥေပကၡာနဲ႕ေနပါ။ ျမစ္ေလးနားမွာ ခင္ဗ်ားထုိင္ေနရင္း ျမစ္ေလး စီးဆင္းတာကို ရိုးရိုးေလး ထုိင္ၾကည္႕ေနတာမ်ိဳးပါ။ ဘာထက္သန္တက္ၾကြမႈမွ မပါဘူး။ အေရးတၾကီး ကိစၥလည္းရိွမေနဘူး။ အေရးေပၚကိစၥလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း အတင္းအၾကပ္ မခိုင္းဘူး။ ရိုးရိုးေလး ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတာ။ ၾကည္႕ရံုေလးၾကည္႕ေနတာ။ ေစာင္႔ၾကည္႕တယ္ဆုိတဲ႔ စကားလံုးေတာင္ သိပ္မသင္႔လွဘူး။ ေစာင္႔ၾကည္႕တယ္ဆုိတဲ႔ စကားလံုးဟာ နည္းနည္း အင္အားစိုက္ျပီး ေစာင္႔ဆုိင္းၾကည္႕ရႈရတယ္ ဆုိတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ရိုးရိုးေလး ၾကည္႕ေနတယ္လုိ႕ပဲ သံုးရမယ္။ တျခားဘာမွ လုပ္စရာမလိုဘူး။ ၾကည္႕ရံုေလးပဲ။ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ၾကည္႕ေနတယ္။ ျမစ္ကလည္း စီးဆင္းျမဲပဲ။ ေကာင္းကင္ကိုၾကည္႕တယ္ဆုိရင္လည္း ေကာင္းကင္ကို ၾကည္႕ေနတယ္။ တိမ္ေတြက ေမ်ာလြင္႔ေနတယ္။ ဥေပကၡာနဲ႕ ၾကည္႕ေနတာေနာ္။ ဒီဥေပကၡာ သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ဒါကို ေသခ်ာနားလည္မွျဖစ္မယ္။ နားမလည္ရင္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကို စြဲျငိတဲ႔ ဥပါဒါန္ဟာ စိတ္ထက္သန္တက္ၾကြေအာင္ လုပ္ေတာ႔မယ္။ တက္တက္ၾကြၾကြၾကီး ခင္ဗ်ား ေမွ်ာ္ေနေတာ႔မယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္သြားရင္ ခင္ဗ်ားလုပ္ခ်င္တာေတြ အားလံုး လြဲသြားျပီ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ကင္းေအာင္ လုပ္ေနရင္း လုပ္ငန္းေဆာင္တာက ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန ျပန္ျပန္ဝင္ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနျပီ။ ဥေပကၡာနဲ႕ ေစာင္႔ၾကည္႕သူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ကာယဝိေဝက အမႈကို စိတ္ျငိမ္သက္စြာျပဳပါ။ 

ဒီဥေပကၡာတရားဟာ စိတ္ကို ဗလာျဖစ္ေအာင္ သူ႕အလုိလို လုပ္တယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာရဲ႕ ဂယက္ေလးေတြ၊ စိတ္စြမ္းအင္ရဲ႕ ဂယက္ေလးေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း အနည္ထုိင္လာမယ္။ သိစိတ္ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုးမွာ ဂယက္ ကင္းလာမယ္။ ဂယက္မရိွေတာ႔ရင္ ၾကည္လင္တဲ႔ ေၾကးမံုျပင္လုိ ျဖစ္လာတာပဲ။

တိေလာပက ဆက္ေျပာတယ္။

အေခါင္းပါတဲ႔ဝါးလံုး ေအးေအးသာသာ ရိွေနသလုိ ခႏၶာကိုယ္ကို ေအးေအးသာသာ အနားေပးထားပါ တဲ႔။

ဒါ တိေလာပရဲ႕ အထူးနည္းပဲ။ ဆရာတိုင္းမွာ မ႑ိဳင္ျပဳရတဲ႔ အထူးနည္းေတြရိွတယ္။ သူတုိ႕ တရားသိျမင္ခဲ႔တဲ႔ နည္းေတြေပါ႔။ အဲဒီနည္းေတြနဲ႕ သူတုိ႕က တျခားသူေတြကို ျပန္ကူညီေပးၾကတာပဲ။ ဒီနည္းက ဆရာ တိေလာပရဲ႕ အထူးနည္းပဲ။ အေခါင္းပါတဲ႔ဝါးလံုး ေအးေအးသာသာ ရိွေနသလုိ ခႏၶာကိုယ္ကို ေအးေအးသာသာ အနားေပးထားပါ ။ အထဲမွာ လံုးဝၾကီးကို အေခါင္းျဖစ္ေနတဲ႔ ဝါးလံုးလိုတဲ႔။ ခင္ဗ်ား နားေနရင္ အဲဒီ ဝါးလံုးလိုပဲလုိ႕ စိတ္ကိုထားလုိက္တဲ႔။ အထဲမွာ ဘာမွရိွမေနဘူး။ ဗလာသက္သက္ပဲ။ အေခါင္းေပါက္ၾကီးပဲရိွတယ္။ တကယ္လည္း ဝါးလံုးတစ္လံုးလုိ ထားလုိက္ရမွာပဲ။ အရိုးေတြ၊အရည္ေတြ၊ေသြးေတြဟာ ဝါးလံုးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြေပါ႔။ အထဲမွာေတာ႔ ဗလာနယ္ပဲရိွတယ္။ ဟင္းလင္းပြင္႔ပဲ။ ခႏၶာသည္ ဝါးလံုး အေခါင္းေပါက္ပဲ။

ခင္ဗ်ား ထုိင္ေနရင္ ႏႈတ္ကလည္း အသံတိတ္၊ မလႈပ္မရွား၊ လွ်ာက အာေခါင္ကို ထိေနျပီး မလႈပ္မရွား၊ အေတြးေၾကာင္႔ ႏႈတ္ခမ္းတရြရြ ျဖစ္တာလည္း မရိွဘူး။ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနတာ။ စိတ္ကလည္း ဥေပကၡာတရားနဲ႕ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတယ္။ ဘာကို ေမွ်ာ္တယ္ဆိုတာမွမရိွဘူး။ ဝါးလံုးအေခါင္းေပါက္ၾကီး တစ္ခုလုိပဲ။ အဲဒီလိုေနရင္ အႏၱိမစြမ္းအင္ေတြ ခင္ဗ်ားရဲ႕အတြင္းမွာ စျပီးသြန္းေလာင္းသလိုျဖစ္လာမယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ မ်ိဳးမည္ခြဲျခားမသိႏိုင္တဲ႔ တစ္ခုခု၊ ထူးျခားဆန္းၾကယ္တာ တစ္ခုခု၊ ၾကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္တာ တစ္ခုခုနဲ႕ ျဖည္႕လိုက္သလိုျပည္႕ဝသြားလိမ္႔မယ္။ အေခါင္းပါတဲ႔ ဝါးလံုးေလးဟာ ပုေလြျဖစ္သြားတယ္။ ျမင္႔ျမတ္ျခင္းတရားဟာ စတင္တီးမႈတ္လိမ္႔မယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ ဗလာျဖစ္ေနမွ ျမင္႔ျမတ္ျခင္းတရား ဝင္လာႏုိင္ဖုိ႕ အတားအဆီး ရိွမေနမွာ။

Regards,
Z

Notes:
ေရာင္းမေကာင္းမွန္းသိေပမယ္႔ ဒါေလးေတာ႔ ကုန္ေအာင္ ေရာင္းပ်စီ။ အခု  စာမ်က္ႏွာ၂၈ ေရာက္ျပီ။ ၃၈ ေရာက္ရင္ ရပ္တာေပါ႔။





Peace B with U.