Friday, October 31, 2014

အပိုင္း ၅- Creativity - OSHO

မူလာ နရူဒင္ရဲ႕ ဇနီးကေနာက္တစ္ေန႕မွာေရာက္လာတယ္။ သူ က်ဳပ္ဆီလာခဲတယ္။ သူလာျပီဆုိရင္ က်ဳပ္သိလုိက္ျပီ။ မိုးမီးေလာင္ေနလုိ႕ပဲျဖစ္ရမယ္။ ဘာျဖစ္လာတာလဲလို႕ က်ဳပ္ေမးလုိက္တယ္။  သူက မိနစ္သံုးဆယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ စကားလံုးေထာင္နဲ႕ခ်ီေျပာတယ္။ မူလာနရူဒင္က အိပ္ေနတုန္း ေယာင္ယမ္းျပီး စကားေတြေျပာေနတယ္တဲ႔။ အဲဒါက်ဳပ္ကို ကယ္ခုိင္းေနတယ္။ သူစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာေနေတာ႔ က်မ သူနဲ႕တစ္ခန္းထဲ အိပ္လုိ႕မရေတာ႔ဘူး။ သူက ေအာ္ဟစ္ျပီး မဖြယ္မရာေတြေျပာေနတယ္။

က်ဳပ္ကေျပာျပတယ္။ ဘာမွလုပ္ေနစရာမလိုဘူး။ နင္တုိ႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ႏိုးေနခ်ိန္မွာ စကားစျမည္ေလးေျပာၾက။

လူေတြဟာ စကားေတြ ဆက္တုိက္ ေျပာေနတယ္။ တျခားသူေတြကိုေတာင္ အလွည္႕မေပးေတာ႔ဘူး။ စကားေျပာတာဟာ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသလိုမ်ိဳးပဲ။ တစ္ေနကုန္ မရပ္မနား ေျပာေနေတာ႔တာပဲ။ ႏိုးေနတုန္းေ ေျပာတယ္။ ခႏၶာက ပင္ပန္းသြားတယ္။ ခင္ဗ်ားအိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ေျပာေနတဲ႔စိတ္ကေလးကေတာ႔ မရပ္ဘူး။ ဆက္တုိက္ ဆက္ေျပာေနေတာ႔တာ။ ေျပာတယ္၊ ေျပာတယ္၊ ေျပာျပီးရင္းေ ေျပာေနေတာ႔တာ။ အဲဒါ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းနဲ႕မျခားလွဘူး။ ပါးစပ္က လႈပ္ေနဖုိ႕လိုတယ္။ အဲဒါကလည္း အေျခခံ လုပ္ငန္းေဆာင္တာတစ္ခုပဲ။ ပါးစပ္လႈပ္တဲ႔ကိစၥဟာ ခင္ဗ်ားဘဝ စကတည္းက ပထမဆံုးစတင္ခဲ႔တဲ႔ လုပ္ငန္းေဆာင္တာပဲေလ။

ကေလးေလးေတြ ေမြးလာေတာ႔ မိခင္ႏုိ႕ေသာက္စို႕ၾကတယ္။ အဲဒါ ပထမဆံုးနဲ႕ အေျခခံအက်ဆံုး လုပ္ငန္းေဆာင္တာ တစ္ရပ္ပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာလည္း သားျမတ္ကေန ႏုိ႕စုိ႕တဲ႔အခါ ႏုိ႕ရည္ စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳးပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းမွာေတာ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ မီးခိုးက စီးဝင္လာတာေပါ႔။ ႏႈတ္ခမ္းမွာခဲထားတဲ႔ စီးကရက္ဟာ မိခင္ရဲ႕သားျမတ္ပဲေပါ႔။ ခင္ဗ်ားဟာ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင္႔မရရင္ ပီေကဝါးမယ္။ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ လုပ္မယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ စကားေျပာေတာ႔တာပဲ။ အဲဒါသိပ္အႏၱရာယ္ၾကီးတယ္။ ခင္ဗ်ားက ကိုယ္႔အမႈိက္ေတြကို တစ္ျခားသူေတြရဲ႕ စိတ္ေတြထဲ သြန္ခ်ေနတာကိုး။

ခင္ဗ်ားအခ်ိန္ၾကာၾကာၾကီး တိတ္ဆိတ္ေနႏုိင္သလား။ စိတ္ပညာဆရာေတြကေတာ႔ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ား သံုးပတ္ေလာက္ စကားမေျပာဘဲေနလုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား စကားစေျပာေတာ႔တာပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ ႏွစ္ကုိယ္ခြဲျဖစ္သြားမယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာျပီး ခင္ဗ်ားနားေထာင္လိမ္႔မယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ သံုးလေလာက္ ေနလိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားအရူးေထာင္သြားဖုိ႕ အသင္႔ျဖစ္သြားျပီ။ ခင္ဗ်ားေဘးမွာ လူရိွရိွ၊မရိွရိွ ကိစၥမရိွေတာ႔ဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား ေျပာမယ္။ ေျပာရံုမကဘူး။ ကိုယ္ေျပာတာ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ျပန္ေျဖဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ လံုးဝကို ျပည္႕စံုသြားေတာ႔တာ။ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႕ကိုမွ မမွီခိုေတာ႔ဘူး။ စိတၱဇေဝဒနာသည္ဟာ အဲဒီလိုမ်ိဳးပဲ။

စိတၱဇေဝဒနာသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကမာၻဟာ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ကန္႕သတ္ျဖစ္တည္ေနတယ္။ သူဟာ အေျပာသမား၊ သူကပဲ နားေထာင္သူ။ သူဟာ ျပဴမူသူ၊ သူကပဲ ေစာင္႔ၾကည္႕သူ။ သူ႕ဟာသူ အားလံုးျဖစ္ေနတာ။ သူ႕ေလာကၾကီးကို သူ႕ကိုယ္ထဲမွာ ကန္႕သတ္ထားလုိက္သလိုပဲ။ သူ႕ကိုယ္သူ အစိတ္အပိုင္းေတြ အမ်ားၾကီးခြဲထုတ္ႏုိင္ေသးတယ္။ အရာရာ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္ကုန္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း လူေတြက ဆိတ္ျငိမ္မႈကို ေၾကာက္ၾကတာ။ သူတုိ႕သိတယ္ေလ။ တိတ္တိတ္ေလးေနလုိက္ရင္ လြတ္သြားႏုိင္တာကိုး။ ခင္ဗ်ားဟာ ဆိတ္ျငိမ္ရမွာကို ေၾကာက္ေနေသးသ၍ စိတ္ထဲမွာ အစြဲေတြရိွေနတယ္။ အဖ်ားရိွတယ္။ ေရာဂါရိွတယ္။ အဲဒါေတြက ခင္ဗ်ားကို လႈပ္ရွားတက္ၾကြေနဖုိ႕ ေျပာမွာပဲ။

လုပ္ငန္းေဆာင္တာဟာ ခင္ဗ်ားကို တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနျခင္းကေန ကယ္ထုတ္ေပးေနတာ။ တစ္ခုခုလုပ္ေနျခင္းအားျဖင္႔ ခင္ဗ်ားဟာ ရိွေနတယ္။ တစ္ခုခု လုပ္ေနျခင္းအားျဖင္႔ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္သြားမယ္႔ ကိစၥကေန လြတ္ေျမာက္ေနတယ္။ ဒါဟာ မူးယစ္ေဆးတစ္ခု သံုးေနတာနဲ႕အတူတူပဲ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြနဲ႕ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား ေမ႔ထားလုိက္လုိ႕ရတယ္။ ေမ႔ထားလုိက္ရင္ ပူပန္စရာ၊ စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ထိခိုက္စရာ၊ စိုးရိမ္စရာ(ေသာက၊ပရိေဒဝ၊ဗ်ာပါဒ) ရိွမေနေတာ႔ဘူး။ အဲဒါေတြေၾကာင္႔ပဲ ခင္ဗ်ားဟာ အဆက္မျပတ္ လႈပ္ရွားတက္ၾကြေနဖုိ႕လိုလာတယ္။ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လုပ္ေနမွ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲေနျခင္းရဲ႕ သီးပြင္႔ေဝဆာမႈ အေျခအေနဆီကိုေတာ႔ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေတာ႔မွ မေရာက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္း(Action) ကေကာင္းပါတယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ (Activity) ေတြကေတာ႔ ဆိုးတယ္။ ဒီႏွစ္ခုျခားနားခ်က္ကို ခင္ဗ်ားစိတ္ထဲမွာ ကိုယ္တုိင္ ခြဲျခားႏုိင္ေအာင္ ရွာၾကည္႕ရမယ္။ ဘယ္ဟာ Action လဲ။ ဘယ္ဟာက Activity လဲ။ ဒါ ပထမအဆင္႔ပဲ။ ဒုတိယအဆင္႔က ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းဘက္ကို ပိုျပီးပါဝင္လာဖုိ႕ပဲ။ အဲဒါမွ စြမ္းအင္ဟာ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းဘက္ကို ေရြ႕လ်ားသြားမယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြရိွလာရင္လည္း ခင္ဗ်ား ေသခ်ာ သတိထားမိလာမယ္။ ပိုျပီး သတိေကာင္းေနမယ္။ ေသခ်ာသိေနရင္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ရပ္သြာမယ္။ စြမ္းအင္ေတြက အပိုမကုန္ေတာ႔ဘူး။ အပုိမကုန္ေတာ႔  ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းအတြက္ အပိုရိွလာတယ္။

ျပဳမူလုပ္ကုိင္တယ္ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္းပဲ။ ၾကိဳျပီး အသင္႔လုပ္ထားလိုက္မယ္ဆုိတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ၾကိဳရက္လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္ေတာ႔မွ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခြင္႔လည္း ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဇာတ္ၾကိဳတုိက္ထားလုိက္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ရိွကိုမရိွဘူး။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္မႈဟာ မနက္ခင္းမွာ က်ဆင္းေနတဲ႔ ေရမႈန္ေရစက္ေလးေတြလို သစ္လြင္ျပီး လတ္ဆတ္ေနတာ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းနဲ႕ တကယ္ေနျပီဆုိရင္ အျမဲ ဖ်တ္လတ္ျပီး ငယ္ရြယ္ေနေတာ႔တာပဲ။ ခႏၶာၾကီးကေတာ႔ အိုမွာေပါ႔ဗ်ာ။ သူ႕ရဲ႕ လတ္ဆတ္မႈကေတာ႔ ဆက္လက္ျဖစ္ထြန္းေနတယ္။ ခႏၶာၾကီးက ေသေကာင္းေသသြားမယ္။ သူ႕ရဲ႕ငယ္ရြယ္မႈကေတာ႔ ဆက္လက္ျဖစ္ထြန္းေနတယ္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ၾကီး မရိွေတာ႔ရင္ေတာင္ သူရိွေနဦးမယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ႔ ဘုရားသခင္ဟာ လတ္ဆတ္မႈကို ခ်စ္ခင္တာကိုး။ ဘုရားဟာ သစ္လြင္ျပီး လတ္ဆတ္တဲ႔ သူေတြအတြက္ပဲ။

ခင္ဗ်ားဟာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို ပိုပိုလႊတ္ခ်လိုက္ရမယ္။ ဘယ္လုိလႊတ္ခ်မွာလဲ။ အဲဒီလိုလႊတ္ခ်လုိက္တာကိုပဲ ခင္ဗ်ားျငိတြယ္သြားႏုိင္ေသးတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဘုန္းၾကီးေတြမွာ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို လႊတ္ခ်လိုက္တာကိုပဲ တြယ္ျငိေနမိျပန္ေရာ။ သူတုိ႕ဟာ အဲဒီလို လႊတ္ခ်ႏုိင္ဖုိ႕(ဥပါဒါန္ကင္းဖုိ႕) ဘုရားစာဆို၊ တရားထုိင္၊ ေယာဂက်င္႔ အဲဒီလိုကိစၥေတြ လုပ္ရင္း အဲဒီအလုပ္ေတြက လုပ္ငန္းေဆာင္တာ ျပန္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီလို လႊင္႔ပစ္လုိက္လုိ႕ မရဘူး။ အဲဒီလို လႊင္႔ပစ္လုိက္ရင္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန ျပန္ဝင္လာလိမ္႔မယ္။

အျမဲ သတိထားပါ။ ျပဳမူလုပ္ကုိင္ျခင္းနဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္တာရဲ႕မတူညီမႈကို ခံစားၾကည္႕ပါ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာက ခင္ဗ်ားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရင္ အဲဒါ ဝင္ပူးေနတာ၊ စီးေနတာမ်ိဳးပဲ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာက ခင္ဗ်ားကို ဝင္ပူးေနရင္ သူကဝိဉာဥ္ပူးသလို ပူးေနတာ။ သရဲစီးသလို စီးေနတာပဲ။ တကယ္လည္း လုပ္ငန္းေဆာင္တာဆိုတာ သရဲပဲ။ အဲဒီေကာင္က အတိတ္ကေကာင္။ ေသျပီးသားေကာင္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာက ခင္ဗ်ားကို ဝင္ပူးလုိက္ျပီဆုိရင္ ခင္ဗ်ား အဖ်ားတက္ျပီ။ အဲဒါဆို ပိုျပီးသာ သတိထားျပီးေနပါေတာ႔။ အဲဒါပဲ ခင္ဗ်ားတတ္ႏုိင္တယ္။ ေသခ်ာၾကည္႕။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာက အတင္းလုပ္ခုိင္းလုိ႕လုပ္ေနရတယ္ဆုိရင္လည္း လံုးဝ သတိေလးကပ္ျပီး လုပ္ပါ။ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခိုင္းေနတယ္ဆုိ ေဆးလိပ္ကို ျဖည္းျဖည္း ေသာက္ပါ။ သတိထားျပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကည္႕ရင္ ခင္ဗ်ားဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားေသခ်ာသိသြားႏုိင္တယ္။

အဲဒီလို ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းကို အတားအဆီး မလုပ္ဘဲ စိတ္ထဲမွာ သတိကပ္ျပီး ေစာင္႔ၾကည္႕ေနရင္း၊ေစာင္႔ၾကည္႕ေနရင္း တစ္ေန႕မွာ စီးကရက္က လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားက လြတ္က်သြားမယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာရဲ႕ အသံုးမက်မႈဟာ သူ႕ဟာသူ ခင္ဗ်ားကို ေဖာ္ျပသြားမယ္။ အဲဒါ မိုက္မဲမႈ။ မုိက္မဲမႈသက္သက္ပဲ။ အသိဉာဏ္မပါတဲ႔ ကိစၥပဲ။ အဲဒါကို ခင္ဗ်ား သေဘာေပါက္ရင္ ေဆးလိပ္ျပတ္တာပဲ။ ဒီအတုိင္းၾကီး ေဆးလိပ္လႊင္႔ပစ္ျပီး ျဖတ္လုိ႕မရဘူး။ လႊင္႔ပစ္တယ္ဆုိတာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာပဲ။ သတိမပါ၊ဉာဏ္မပါတဲ႔ကိစၥပဲ။ ေဆးလိပ္က လြတ္က်သြားရမယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလးတစ္ရြက္ သစ္ပင္က ေၾကြက်သြားသလုိမ်ိဳး၊ ေဆးလိပ္က လက္ထဲက ေၾကြက်သြားရမယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး သတိနဲ႕ယွဥ္ျပီး စြန္႕တာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ခင္ဗ်ား လႊင္႔ပစ္လုိက္ရင္ ေနာက္ပံုစံတစ္မ်ိဳးနဲ႕ ျပန္ေရာက္လာမယ္။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေကာက္ယူမိဦးမယ္။

ဒီအရာေတြကို သူ႕အလိုလို ျပဳတ္က်သြားပါေစ။ မက်က်ေအာင္ အတင္းမလုပ္နဲ႕။ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈေတြကို တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေစ။ ေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္ အားစိုက္ျပီးမလုပ္ပါနဲ႕။ အားစိုက္ျပီး ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေနတာက ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈရဲ႕ ပံုစံသစ္တစ္မ်ိဳး ျပန္ျဖစ္သြားမွာကိုး။ သတိနဲ႕၊ ဝီရိယေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေစာင္႔ၾကည္႕။ခင္ဗ်ားဟာ အလြန္အံ႔ၾသစရာေကာင္းတဲ႔ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ဆီကို ဆုိက္ေရာက္ေတာ႔တာပဲ။ အရာဝတၳဳ တစ္စံုတစ္ခုဟာ ခင္ဗ်ားဆီက သူ႕အလုိလိုထြက္ခြာသြားရင္ ဘာေျခရာလက္ရာမွ မက်န္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကအတင္းဖယ္ထုတ္ရင္ ေျခရာလက္ရာက်န္တယ္။ အမာရြတ္က်န္တယ္။ အဲဒီလို ေျခရာလက္ရာက်န္ရင္ ခင္ဗ်ား ၾကြားဝါေျပာေတာ႔မယ္။ ဂုဏ္ေဖာ္ေတာ႔မယ္။" ေဆးလိပ္ကို အႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္ ေသာက္လာတာ၊ အခုေတာ႔ျဖတ္လိုက္ျပီ။" အဲဒီလို ၾကြားဝါေျပာတာမ်ိဳးဟာ ဘာမွမထူးဘူး။ ေဆးလိပ္ေတာ႔မေသာက္ေတာ႔ဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္တဲ႔ အေၾကာင္းကို အျမဲေျပာေနေတာ႔တယ္။ ဒီလိုေျပာေနေတာ႔လည္း ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ပါးစပ္က လုပ္ငန္းေဆာင္တာ ရသြားတာပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈဟာရိွေနေသးတယ္။

သူ႕အလိုလို ျပတ္သြားတာကို သိတဲ႔လူဆုိရင္ ငါျဖတ္လုိက္ျပီဆိုတာမ်ိဳး ဂုဏ္ယူေနစရာ အေၾကာင္းမရိွေတာ႔ဘူး။ သူျဖတ္လုိက္တာမွ မဟုတ္တာ။ သူ႕အလုိလို ျပတ္သြားတာ။ ျပတ္ေအာင္လုပ္လုိက္တာ ငါမဟုတ္ဘူး။ အတၱရဲ႕အခန္းက႑ ေမွးမွိန္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈေတြ ပိုျပီးလုပ္ကိုင္ႏုိင္လာမယ္။

ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ျပည္႕ျပည္႕ဝဝ  ျပဳမူလုပ္ကိုင္ဖုိ႕ အခြင္႔ၾကံဳလာရင္ မလြဲေခ်ာ္ေစနဲ႕၊ ေရွာင္မသြားနဲ႕။ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန လုပ္ကိုင္ပါ။ အဲဒီလို လုပ္ေလေလ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ (သတိမပါ၊ဉာဏ္မပါနဲ႕လုပ္ေနတဲ႔ ဗာဟီရေတြ) သူ႕အလုိလို ျပတ္သြားေစတာပဲ။ ေျပာင္းလဲမႈဟာ ခင္ဗ်ားဆီကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လာမယ္။ ဒါ အခ်ိန္လိုတယ္။ ရာသီဥတုေတြလုိတယ္။ ေလာေနစရာလည္းမရိွပါဘူး။ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲသြားမွာပဲ။



Peace B with U.

Thursday, October 30, 2014

အပိုင္း ၄- Creativity - OSHO


ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္ကိုေတာ႔ နတ္ဆိုးက ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြနဲ႕ ဗ်ာမ်ားေနတဲ႔လူေတြကိုေတာ႔ နတ္ဆိုးက အသံုးခ်ႏိုင္တယ္။ နတ္ဆိုးက ဗလာျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္ကို ဘယ္လုိမ်ား သံုးႏုိင္မလဲ။ ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးရဲ႕ အနားကို ဘယ္နတ္ဆိုးမွ မလာရဲဘူး။ အဲဒီဗလာက်င္းတဲ႔စိတ္က သူ႕ကိုေတာင္ အေသသတ္သြားႏုိင္တာကိုး။ ဒါေပမယ္႔ ခင္ဗ်ားဟာ တက္ၾကြလုပ္ရွားေနစမ္းပါဆိုတဲ႔ ရူးသြပ္တဲ႔ေတာင္းဆိုမႈ၊ အေလးအနက္ေတာင္းဆိုမႈေတြနဲ႕ ျပည္႕ေနရင္ေတာ႔ နတ္ဆိုးက ခင္ဗ်ားကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳျပီး ေခၚသြားႏုိင္တယ္။ ဒင္းက ခင္ဗ်ားကို လမ္းညႊန္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူတစ္ေယာက္တည္း ခ်ယ္လွယ္သြားတာေပါ႔။

က်ဳပ္ကေတာ႔ ဒီစကားပံုဟာ အမွားၾကီးမွားတယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္ေတာ႔တာပဲ။ နတ္ဆိုးကိုယ္တုိင္ေတာင္ အဲဒီစကားပံုမွားတယ္လုိ႕ လာဝန္ခံေလာက္တယ္။

တက္ၾကြလႈပ္ရွားခ်င္ေနတာကို ျငိေနတဲ႔စိတ္ကို ေသခ်ာေစာင္႔ၾကည္႕ရမယ္။ ခင္ဗ်ားဘဝမွာ ခင္ဗ်ားၾကည္႕ရမွာေနာ္။ က်ဳပ္ေျပာတာေတြက ဘာေတြေျပာေနေန ခင္ဗ်ားဘဝမွာ ခင္ဗ်ားျမင္ေအာင္မၾကည္႕ေသးရင္ အဓိပၸာယ္မရိွဘူး။ ခင္ဗ်ားဘဝမွာ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက မဆီမေလ်ာ္ ေကာ႔ေကာ္ကန္ကားေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတာကို ကိုယ္တုိင္ျမင္ေအာင္ၾကည္႕ရမွာ။ ဒါေတြလုပ္ဖုိ႕မလိုဘူး။ မလိုရင္ ဘာလုိ႕လုပ္ေနေသးသတုန္း။ အဲဒီလုိျမင္ေအာင္ၾကည္႕ရမယ္။

က်ဳပ္ခရီးသြားတယ္။ လူေတြဟာ ဒါကိုပဲ ထပ္တလည္းလည္းလုပ္ေနတာ ျမင္ဖူးျပီ။ ရထားတစ္စင္းေပၚမွာ ခရီးသြားတစ္ေယာက္နဲ႕ ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီအတူသြားဖူးတယ္။ သူက ဒီသတင္းစာကိုပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ဖတ္တယ္။ တျခားဘာလုပ္ရမွန္းလည္း သိပံုမရေတာ႔သလုိပဲ။ ရထားတြဲထဲပိတ္မိေနေတာ႔ တက္ၾကြလႈပ္ရွားစရာကလည္း သိပ္မ်ားမာ်းမရိွေတာ႔ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ႔ လုပ္လုိ႕ရတာလုပ္ေနရတာေပါ႔။ ရိွတဲ႔သတင္းစာကို အၾကိမ္ၾကိမ္ဖတ္ေနေတာ႔တာပဲ။ က်ဳပ္သူ႕ကို ၾကည္႕ေနတာ။ ဒီငနဲ ဘာမ်ားလုပ္ေနပါလိမ္႔ဆိုျပီးေပါ႔။

သတင္းစာဟာ ဂီတာ(Bhagavad Gita ဆိုတဲ႔ဟိႏၵဴက်မ္း)လည္းမဟုတ္ဘူး။ သမၼာက်မ္းစာလည္းမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ဂီတာက်မ္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ဖတ္ႏုိင္တယ္။ တစ္ေခါက္နဲ႕တစ္ေခါက္မတူတဲ႔ အေရးပါတဲ႔ အခ်က္ေလးေတြကို ေဖာ္ႏုိင္လုိ႕ပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သတင္းစာက ဂီတာက်မ္းမဟုတ္ဘူးေလ။ တစ္ေခါက္ဖတ္ရင္ျပီးေရာေပါ႔။ တကယ္က တစ္ၾကိမ္ေတာင္ဖတ္ဖုိ႕မလိုဘူး။ လူေတြကေတာ႔ ဖတ္ေနတုန္းပဲ။ ထပ္ေက်ာ႔ျပီးဖတ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ထပ္ဖတ္ေနတယ္။ ဘာမ်ားျဖစ္ပါလိမ္႔။ ဒါလိုအပ္မႈလား။ မဟုတ္ဘူး။ စြဲေနျခင္းပဲ။ သူတုိ႕ဟာ ျငိမ္သက္စြာ၊ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကင္းစြာ မေနႏုိင္ၾကေတာ႔လုိ႕ ၾကံရာမရလုပ္ေနၾကတာပါ။ သူတုိ႕အတြက္ ျငိမ္ေနလိုက္၊ရပ္ေနလုိက္ရင္ အေသေကာင္လုိ ျဖစ္သြားေစတာကိုး။ အဲဒီလုိေနလို႕ေတာ႔မျဖစ္ဘူုး။ တစ္ခုခုလုပ္ျပီး တက္ၾကြလႈပ္ရွားေနမွျဖစ္မယ္လို႕ သူတုိ႕ထင္တာကိုး။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးသြားျခင္းကေန က်ဳပ္လူေတြကို သူတုိ႕မသိဘဲ ေလ႔လာေစာင္႔ၾကည္႕ခြင္႔ေတြရလာတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ တစ္ခန္းထဲမွာ  ေနာက္ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပဲ ပါလာတာမ်ိဳးကိုး။ အဲဒီလူက က်ဳပ္ကို သူနဲ႕စကားေျပာဖုိ႕ နည္းစံုလမ္းစံုနဲ႕ၾကိဳးစားမယ္။ က်ဳပ္က အင္း၊ဟင္႔အင္းေလာက္ပဲ စကားေထာက္လုပ္မယ္။ အဲဒါဆို အဲဒီလူ စကားေျပာဖုိ႕ဆက္မၾကိဳးစားေတာ႔ဘူး။ အဲဒီအခါၾကမွ က်ဳပ္က ေအးေအးေလး ေစာင္႔ၾကည္႕ေနမယ္။ အင္မတန္လွတဲ႔ စမ္းသပ္ခ်က္တစ္ခုကို အကုန္အက်မရိွဘဲျမင္ရတယ္။ က်ဳပ္ၾကည္႕ေနတုန္း သူက သူ႕ခရီးေဆာင္အိတ္ကိုထုတ္မယ္။ ဖြင္႔မယ္။ က်ဳပ္သိတယ္ သူဘာမွလုပ္စရာမရိွဘူး။ အိတ္ထဲကိုၾကည္႕မယ္ ျပီးရင္ ျပန္ပိတ္မယ္။ ျပီးရင္ သတင္းစာေပါ႔။ ျပီးရင္ ေဆးလိပ္။ အဲဒါေတြျပီးရင္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ဖြင္႔လုိက္၊ပိတ္လုိက္တစ္ခါျပန္လုပ္မယ္။ အိတ္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို ေနရာျပန္ခ်မယ္။ ျပတင္းေပါက္သြားဖြင္႔မယ္။ ဟိုဒီၾကည္႕မယ္။ ဒီလူဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲ။ အတြင္းက ေတာင္းဆိုတာကိုး။ သူ႕အတြင္းမွာ တစ္ခုခုက တုန္လႈပ္ေနတယ္။ စိတ္ကအဖ်ားတက္ေနတယ္။ သူတစ္ခုခုလုပ္ေနမွျဖစ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ သူေပ်ာက္ဆံုးသြားႏုိင္တယ္။ သူဟာ ဘဝမွာ တက္ၾကြလႈပ္ရွားေနဖုိ႕လုိတယ္။ အခုသူ အနားယူရမယ္႔အခ်ိန္။ ဒါေပမယ္႔ သူမနားႏိုင္ေသးဘူး။ အက်င္႔ေဟာင္းေတြက တင္းခံေနတယ္။

အုိမင္းလာတဲ႔ သူ႕အေဖကို အက်ဥ္းခ်ထားခဲ႔တဲ႔ မုခ္ဂူ(Moghul)ဘုရင္ ေအာ္ရန္ဇက္ဘ္ (Aurangzeb) လည္း ဒါကိုေျပာဖူးတယ္။ သူ႕အေဖက တာ႔ခ်္မဟာကိုေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ ဘုရင္ၾကီး ရွာဂ်ာဟာန္ (Shah Jahan) (စာအုပ္ထဲမွာ Jehan ျဖစ္ေနတယ္။)။ သူ႕သားက သူ႕ကို ထီးနန္းသိမ္းျပီး အက်ဥ္းခ်တာ။ ေအာရန္ဇက္ဘ္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိမွာ ဘယ္လုိေရးထားသလဲဆိုေတာ႔ အက်ဥ္းစံဘဝမွာ ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ၾကာတဲ႔အခါမွာ ရွာဂ်ာဟာန္ဟာ သိပ္မစိုးရိမ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ စည္းစိမ္ျပည္႕နဲ႕ေနရတာကိုး။ သူ႕ကိုထားတာလည္း နန္းေတာ္ထဲမွာပဲ။ အရင္ေနသလုိပဲေနရတာ။ ေထာင္လိုတန္းလုိမဟုတ္ဘူး။ သူလုိသမွ်လည္း ျဖည္႕ဆည္းေပးထားတယ္။ သူ႕မွာလစ္ဟာေနတာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာပဲ။ သူဘာမွမလုပ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီေတာ႔ သူက သူ႕သား ေအာ္ရန္ဇက္ဘ္ကိုေျပာတယ္။ ငါ႔သား မင္းက ငါ႔ကို လိုသမွ်ျဖည္႕ေပးတာ၊ အားလံုး အဆင္ေျပေကာင္းမြန္ေနေအာင္လုပ္ေပးတာ ငါအားလံုးအဆင္ေျပတယ္။ တစ္ခုပဲေတာင္းဆိုခ်င္တယ္။ မင္းငါ႔ဆီကို  လူငယ္ေလး အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ပို႕ေပးပါလား။ အဲဒါဆို ငါတစ္သက္လံုးေက်းဇူးတင္ေနမွာ။ ငါသူတုိ႕ကို သင္ေပးစရာရိွတာေလးေတြသင္ေပးခ်င္လုိ႕။

ေအာ္ရန္ဇဘက္က ဒါကို မယံုႏုိင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ရတယ္။ သူ႕အေဖကက ဘာလုိ႕ လူငယ္ေလးအေယာက္သံုးဆယ္ဆုိ သင္ၾကားခ်င္ရတာလဲ။ သူဘယ္တုန္းက ဆရာျဖစ္ခ်င္သြားပါလိမ္႔။ ဘုရင္ၾကီးဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာပညာေရးမွာမွ စိတ္ဝင္စားတာမဟုတ္ဘူး။ (စာဖတ္သူၾကီးအေၾကာင္းသိရင္ ဒီငနဲ အံ႔ၾသျပီးေတာင္ေသမယ္။) အေဖၾကီး ဘာေတြျဖစ္သြားပါလိမ္႔ဆိုျပီးေတြးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႕အေဖဆႏၵကိုျဖည္႕ေပးလုိက္တယ္။ လူငယ္ေလးအေယာက္သံုးဆယ္ ရွာဂ်ာဟာန္ဆီေရာက္လာတယ္။ အားလံုး ျပန္အိုေကသြားတာပဲ။ သူဟာ ဧကရာဇ္ျပန္ျဖစ္သြားတာေပါ႔။ ကေလးငယ္အေယာက္သံုးဆယ္ရဲ႕ ဧကရာဇ္ေပါ႔။ ခင္ဗ်ား မူလတန္းတုန္းေက်ာင္းကိုသြားရင္ ေတြ႕ဖူးမွာေပါ႔။ ဆရာေတြက ဘုရင္ၾကီးေတြပဲ။ သူတုိ႕က ကေလးေတြကို ထုိင္ဆိုထုိင္ထဆိုထပဲေလ။ နန္းက်ဘုရင္ၾကီးလည္း ဒီလူငယ္ေလးသံုးဆယ္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ နန္းေရးနန္းရာ၊ညီလာခံက်င္းပတာေပါ႔။လူေတြကို အမိန္႕ေပးခ်င္တဲ႔ ၊မူးယစ္ေဆးျငိသလုိ စြဲလန္းေနတဲ႔ အက်င္႔ေဟာင္းအတုိင္းေပါ႔ေလ။

စိတ္ကုဆရာဝန္ေတြကေျပာတယ္။ ေက်ာင္းဆရာေတြက ႏုိင္ငံေရးသမားေတြတဲ႔။ ဒီလူေတြက ႏုိင္ငံေရးသမားလုပ္ဖုိ႕ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ အျပည္႕မပါရွာဘူးေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ ေက်ာင္းထဲဝင္လာေရာ။ အဲဒီမွာ သမၼတၾကီးလုပ္တယ္။ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္လုပ္တယ္။ ဘုရင္ၾကီးေတြလုပ္ေနၾကတယ္။ ကေလးငယ္ေတြကိုၾကည္႕၊ အဲဒီလူေတြက အတင္းအၾကပ္ခိုင္းတာခံရတာပဲ။ စိတ္ကုဆရာဝန္ေတြက ေက်ာင္းဆရာေတြက သူတစ္ပါးကို ႏွိပ္ကြပ္ရတာကို ဝမ္းေျမာက္တဲ႔စိတ္ဘက္ကို ညြတ္ၾကတယ္လုိ႕ေတာင္ သံသယရိွတယ္။ သူတုိ႕က ႏွိပ္စက္ရတာလည္းေပ်ာ္တယ္ေလ။ ႏွိပ္စက္ခ်င္တဲ႔သူေတြအတြက္ မူလတန္းေက်ာင္းထက္ေကာင္းတာ ဘာရိွဦးမလဲ။ အျပစ္မဲ႔တဲ႔ ကေလးေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ႏုိင္တာကိုး။ သူတုိ႕ေကာင္းဖုိ႕ပါဆိုျပီးကို တရားဝင္ႏွိပ္ကြပ္ခြင္႔ရိွတဲ႔ေနရာ။ မယံုရင္သြားၾကည္႕။ က်ဳပ္မူလတန္းေက်ာင္းေတြ ေရာက္ဖူးေပါင္းမ်ားလွျပီ။ က်ဳပ္ေက်ာင္းဆရာေတြကို ေစာင္႔ၾကည္႕ေနတာမ်ားလွျပီ။ စိတ္ကုဆရာဝန္ေတြက သံသယရိွတယ္ေလာက္သာေျပာတာ။ က်ဳပ္ကေတာ႔ ေသကိုေသခ်ာေနတာဗ်။ အဲဒီငနဲေတြက ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ေရးသမားေတြဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားဘဝမွာ အဲဒီထက္ အျပစ္မဲ႔တဲ႔သားေကာင္ေလးေတြေတြ႕ရမွာမဟုတ္ဘူး။ လံုးဝျပန္မတုိက္ႏုိင္၊ မခုခံႏုိင္တဲ႔ ကေလးေတြဗ်။ သူတုိ႕ ဆန္႕က်င္ခြင္႔ေလးေတာင္မရိွဘူး။ သူတုိ႕က အားနည္းျပီး ကူကယ္ရာမဲ႔ေနတာ။ ဆရာသမားေတြကေတာ႔ ဘုရင္ၾကီးေတြလို မားမားၾကီးရပ္ေနေတာ႔တာ။

ေအာ္ရန္ဇက္ဘ္က သူ႕အတၳဳပၸတၱိမွာေျပာတယ္။ က်ဳပ္အေဖက သူ႕ကိုယ္သူ ဘုရင္ပါလို႕ ဆက္ညာထားခ်င္ေနတာဟာ သူ႕ရဲ႕ အက်င္႔ေဟာင္းေတြေၾကာင္႔ပဲ။ အဲဒီေတာ႔ က်ေနာ္ သူ႕ကို ဆက္ျပီး ဟန္ေဆာင္ေနခြင္႔ျပဳလုိက္တယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ လွည္႕စားထားပါေစ။ အဲဒါကိစၥမရိွပါဘူး။ သူ႕ဆီကို ကေလးသံုးဆယ္မဟုတ္ဘူး အေယာက္သံုးရာဆုိလည္းပို႕လိုက္။ သူလုိသေလာက္သာပို႕။ သူေက်ာင္းတစ္ခုဖြင္႔ျပီး ေပ်ာ္ေနပါေစတဲ႔။

လုပ္ငန္းေဆာင္တာဟာ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ဖုိ႕ မဆီေလ်ာ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေရာက္ေရာက္လာတာပဲ။ ကိုယ္႔စိတ္ကုိယ္သတိထားၾကည္႕ရင္ စြမ္းအင္ရဲ႕ ကိုးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းကလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြနဲ႕ကုန္ေနတာေတြ႕ရမယ္။ တကယ္တမ္း ျပဳမူလုပ္ကိုင္ရမယ္႔အခါၾကေတာ႔ ခင္ဗ်ားအားကုန္သြားျပီ။ နားနားေနေနေနတဲ႔သူဟာ ဘာနဲ႕မွမျငိဘူး။ သူ႕ဆီမွာ စြမ္းအင္ေတြ စုထားသလုိျပည္႕ေနတာပဲ။ သူက အဲဒါကို ထိန္းသိမ္းထားတယ္။ အလုိလုိထိန္းသိမ္းထားတာမ်ိဳး။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္စရာလိုမွ စြမ္းအင္ကိုသံုးတယ္။ စိတ္ေရာကိုယ္ပါျပဳမူလုပ္ကိုင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း သူ႕လုပ္ရပ္ကိုၾကည္႕လုိက္ရင္ ျပည္႕ဝတယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကေတာ႔ စိတ္ပါလက္ပါမရိွလွဘူး။ စဥ္းစားၾကည္႕ေလ၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘယ္လုိလုပ္ လံုးဝအရူးလုပ္လို႕ရမလဲ။ ဒါဟာ အသံုးမက်ဘူး၊ ေရာဂါထလုိ႕၊အဖ်ားတက္လုိ႕လုပ္ရတာဆိုတာကို သိေနရင္ေတာင္မွ သိပ္ကြဲကြဲျပားျပား ျပက္ျပက္ထင္ထင္ေတာ႔ မရွင္းလွေသးဘူး။ လံုးဝမေရမရာၾကီးျဖစ္ေနတာ။

ခင္ဗ်ားလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို ေျပာင္းၾကည္႕လို႕ရတယ္။ ဒါလုပ္ေနမယ္႔အစား ဟိုဟာလုပ္ေနလုိက္မယ္ဆုိျပီး ေျပာင္းလုပ္ၾကည္႕ေနလုိ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တကယ္လိုအပ္လုိ႕လုပ္ရတဲ႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈမျဖစ္ရင္ အဲဒါ အလကားပဲ။ လူေတြလာျပီး က်ဳပ္ကိုေျပာတယ္။ က်ေနာ္ေဆးလိပ္ျဖတ္ခ်င္ျပီတဲ႔။ က်ဳပ္ကျပန္ေမးတယ္။ ဘာလုိ႕လဲ။ ဒီေလာက္လွတဲ႔ TM (Transcendental Meditation) ကိုဘာလို႕ျဖတ္ရသလဲ။ (TM ကေတာ႔ ဝိဉာဥ္ေရးအတြက္တရားဘာဝနာအားထုတ္တာပဲ။ ဂါထာမႏၱန္ေလးရြတ္ေနျပီး စိတ္ျငိမ္ေအာင္ထားတာပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာနဲ႕မႏၱန္ရြတ္တာမွာ တူညီမႈရိွတယ္လို႕ ေရွ႕နားမွာေျပာထားတာကို နည္းနည္းျပင္ေျပာတာပဲ။) ျပီးေတာ႔ ခင္ဗ်ား ေဆးလိပ္ျဖတ္လုိက္ရင္ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလုပ္မိဦးမွာပဲလုိ႕လည္းဆက္ေျပာလုိက္တယ္။ ေရာဂါလကၡဏာကိုေျပာင္းလိုက္တာဟာ ေရာဂါကိုေပ်ာက္ေအာင္ကုတာမွမဟုတ္တာ။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ျပီး လက္သည္းကိုက္ခ်င္ကိုက္မယ္။ ပီေကဝါးခ်င္ဝါးမယ္။ အဲဒီထက္ အႏၱရာယ္မ်ားတာေတြလည္းရိွေသးတယ္။ ဒါေတြဟာအျပစ္ကင္းတယ္။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ႔ ခင္ဗ်ား ပီေကဝါးေနတာ ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းၾကိတ္ဝါးေနတာပဲ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ လွည္႕စားထားေပမယ္႔ ခင္ဗ်ားဟာ တျခားလူကိုေတာ႔ အၾကမ္းမဖက္ေသးဘူး။ ဘယ္သူ႕မွလည္း ဒုကၡမေပးေသးဘူး။ ခင္ဗ်ားပီေကလည္းမစား၊ ေဆးလိပ္လည္းမေသာက္ေတာ႔ရင္ ခင္ဗ်ားပါးစပ္ကလုပ္ငန္းေဆာင္တာမရိွေတာ႔ဘူး။ အဲဒီေတာ႔မွ ခင္ဗ်ားအၾကမ္းစဖက္ျပီ။ စကားေတြေျပာေတာ႔မယ္။ မရပ္မနားေျပာေတာ႔မယ္။ ဆက္ရက္(ဇရက္ကိုဆက္ရက္လုိ႕ေပါင္းမွန္းအခုမွျပန္ရွာရတယ္။ဒြတ္ခ)အုပ္လက္ပံပင္က်သလို ခင္ဗ်ားေဟာင္ဖြာဖြာ၊ ကြ်တ္ကြ်တ္ညံေအာင္ေျပာေတာ႔မယ္။ အဲဒါက ပိုျပီး အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။

Regards,
Z

စာမ်က္ႏွာ ၁၁ ေရာက္သြားျပီ။ လူဆုိတာ လုပ္သင္႔တာကိုေတာင္ လုပ္သင္႔သေလာက္ပဲလုပ္ရတယ္။ မလုပ္သင္႔တာကို သြားလုပ္မိရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ စြမ္းအင္ျပဳန္းတီးတယ္။ ကိုယ္႔ကို တန္ဖိုးလည္းမထားဘူးလုိ႕ခံစားရမယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတာ႔ အျဖစ္မခံၾကနဲ႕။ ကိုယ္ကုိ တန္ဖိုးမထားရင္ လွည္႕ျပန္လုိက္ပါ။ အဲဒီမွာ စိတ္အထိခုိက္ခံျပီးမေနနဲ႕။ ကိုယ္႔ကို တန္ဖိုးထားတဲ႔သူေတြရိွေသးတယ္။ ဘဝမွာ ကိုယ္႔ကို တန္ဖုိးထားတဲ႔သူ ရွားပါတယ္။ တန္ဖိုးထားတယ္လုိ႕ ကိုယ္ထင္ေနတာလည္းျဖစ္ေနတတ္ေသးတယ္။ အဲဒါစိတ္အင္မတန္ထိခုိက္ရတယ္။ အရွင္းဆံုးနည္းက ကိုယ္႔ကို စိတ္ထိခုိက္ေအာင္ ေနာက္ျပီးေတာင္မေျပာတဲ႔သူေတြနဲ႕ပဲေန။ အဲဒါအင္မတန္ေကာင္းတယ္။ လူၾကီးလူေကာင္းျဖစ္လာတဲ႔အခါ ေနာက္တာေျပာင္တာလည္းေလွ်ာ႔ရမယ္။ အပိုကိစၥလည္းေလွ်ာ႔ရမယ္။ ကိုယ္႔ဘဝက တန္ဖုိးရိွတယ္။ စိတ္အထိခိုက္မခံနဲ႕။ တန္ဖိုးပိုရိွတာေတြ လုပ္ရဦးမယ္။ စိတ္ထိခိုက္တာနဲ႕ အလုပ္အပ်က္မခံၾကနဲ႕။ ကားပါကင္လုိပဲ။ တစ္စီးထြက္သြားမွ ေနာက္တစ္စီးအတြက္ေနရာရမယ္။ တန္ဖိုးမထားတဲ႔သူေတြကို ထုတ္ထားလိုက္တာ တန္ဖုိးထားတဲ႔သူေတြကိုေပးဖုိ႕ ေနရာလြတ္ရိွသြားေစတာပဲ။ တန္ဖိုးမရိွတာေတြ က်ေပ်ာက္သြားတာ ဘာႏွေျမာစရာရိွသလဲ။





Peace B with U.

ေအးေအးသာသာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ အပိုင္း ၃- Creativity - OSHO

ေအးေအးသာသာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ အပိုင္း ၃- Creativity  - OSHO

ပထမဦးဆံုး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ(activity)ရဲ႕ သေဘာသဘာဝနဲ႕ အဲဒီအျပဳအမူေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာရိွတဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းေတြကို နားလည္ထားရလိမ္႔မယ္။ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ား သက္သက္သာသာေနရတယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူုး။ ခင္ဗ်ားအနားယူခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာင္ ခင္ဗ်ားက လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို သတိထားေစာင္႔ၾကည္႕မေနရင္၊သေဘာမေပါက္ရင္ တကယ္နားေနတယ္ဆုိတာမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒါဘာလုိ႕လည္းဆိုေတာ႔ တစ္ခုခုလုပ္တယ္ဆိုတာ ရုိးရွင္းတဲ႔ကိစၥမဟုတ္ဘူး။ လူအမ်ားစုဟာ သက္ေသာင္႔သက္သာေနလိုၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႕အဲဒီလိုေနလို႕မရဘူး။ အနားေနအပန္းေျဖျခင္းဆုိတာ ပန္းပြင္႔ျခင္းျဖစ္စဥ္လိုပဲ။ အတင္းအၾကပ္သြားလုပ္လုိ႕မရဘူး။ အဲဒီျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုးကို ခင္ဗ်ားေသေသခ်ာခ်ာနားလည္မွရမယ္။ ခင္ဗ်ားဘာေၾကာင္႔ တက္ၾကြလႈပ္ရွားေနသလဲ။ ဘာေၾကာင္႔ တစ္ခုခုလုပ္ဖုိ႕ပဲ အာရံုရေနလဲ။ ဘာလို႕အဲဒါကိုပဲ စိတ္စြဲေနတာလဲ။

စကားလံုးႏွစ္လံုးကိုမွတ္ထားပါ။ တစ္ခုက ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္း(action)  နဲ႕ ေနာက္တစ္ခုက လုပ္ငန္းေဆာင္တာ(activity)။ ျပဳမူလုပ္ကုိင္တာဟာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမဟုတ္ဘူး။ အျပန္အလွန္အားျဖင္႔ လုပ္ငန္းေဆာင္တာဟာ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းမဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူတုိ႕ေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝဟာ အင္မတန္ျခားနားတယ္။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္တယ္ဆုိတာ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး လုပ္လုိက္တာမ်ိဳးပဲ။ အေျခအေနကေတာင္းဆိုတယ္။ ခင္ဗ်ားက တုန္႕ျပန္တယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကေတာ႔  အေျခအေနေပၚမမူတည္ဘူး။ ဒါတုန္႕ျပန္မႈမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား ဂနာမျငိမ္ႏိုင္လုိ႕ တက္ၾကြလႈပ္ရွားဖို႕ အေျခအေနတစ္ခုကို ဆင္ေျခေပးဖုိ႕လုပ္ထားတာပဲ။

ျပဳမူလုပ္ကုိင္ျခင္းဟာ ျငိမ္သက္တဲ႔စိတ္ကေန ထြက္ေပၚလာတယ္။ ကမာၻမွာအလွဆံုး အရာပဲ။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကေတာ႔ ဂနာမျငိမ္တဲ႔စိတ္ကေနလာတယ္။ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ဆံုးပဲ။ ျပဳမူလုပ္ကုိင္တယ္ဆုိတာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ဖုိ႕လိုမွလုပ္ရတာမ်ိဳး။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကေတာ႔ လုပ္စရာမလိုဘဲ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ။ မဆီေလ်ာ္တဲ႔ကိစၥမ်ိဳးေတြ။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းေတြဟာ တဒဂၤကေန တဒဂၤ ဆက္စပ္သြားတယ္။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာကေတာ႔ အတိတ္နဲ႕ေရာေထြးပတ္သက္ေနတယ္၊ လက္ရိွပစၥဳပၸန္တည္႕တည္႕ တုန္႕ျပန္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အတိတ္ကသယ္လာတဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဂနာမျငိမ္မႈေတြကို ပစၥဳပၸန္ထဲ ေလာင္းခ်ေနတာမ်ိဳးပဲ။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းဟာ တီတီထြင္ထြင္ရိွတယ္လုိ႕ဆုိရင္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာဟာ အင္မတန္အဖ်က္စြမ္းအင္ထုတ္တာမ်ိဳးပဲ။ ခင္ဗ်ားကိုပါ အဲဒီလုပ္ငန္းေဆာင္တာက ဖ်က္ဆီးပစ္ေနတာ။ တစ္ျခားသူေတြကိုလည္း ဖ်က္ဆီးပစ္တာပဲ။ ဒီႏွစ္ခုကို ေကာင္းေကာင္းခြဲျပဖုိ႕ ဥပမာတစ္ခုေပးရရင္၊ ခင္ဗ်ားဗိုက္ဆာတယ္။ တစ္ခုခုစားတယ္။ အဲဒါ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းပဲ။ ခင္ဗ်ားက ဆာေတာ႔မဆာဘူး။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈကို လံုးလံုးမခံစားရဘူး။ ဒါေပမယ္႔စားေတာ႔စားေနတယ္ဆိုရင္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာဆန္သြားျပီ။ မဆာဘဲစားေသာက္ျခင္းဟာ အၾကမ္းဖက္မႈေလးတစ္ခုပဲ။ အစာေတြကို ေခ်ဖ်က္ဖုိ႕ သြားနဲ႕ၾကိတ္ဝါးေနတာဟာ ခင္ဗ်ားစိတ္ထဲမွာရိွေနတဲ႔ ဂနာမျငိမ္မႈသက္သာေအာင္လုပ္ေနတာပဲ။ ခင္ဗ်ားဆာလုိ႕စားေနတာမဟုတ္ဘူး။ အတြင္းစိတ္ကလုိအပ္လုိ႕ ခင္ဗ်ားအၾကမ္းဖက္မႈေလးတစ္ခုကို လုပ္ေနတာ။

တိရစာၦန္ေလာကမွာဆိုရင္ အၾကမ္းဖက္မႈဟာ ပါးစပ္နဲ႕လက္ရဲ႕ကိစၥပဲ။ လက္သည္းနဲ႕သြားေတြရဲ႕ကိစၥလုိ႕လည္းဆိုႏုိင္တယ္။ ဒီႏွစ္ခုဟာ တိရစာၦန္ေလာကရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈပဲ။ ခင္ဗ်ားတစ္ခုခုကိုစားတယ္ဆုိတာ ဒီႏွစ္ခုနဲ႕ပတ္သက္တာပဲ။ အစာကိုယူတယ္။ စားပစ္တယ္။ အၾကမ္းဖက္မႈပဲ။ မဆာဘဲစားရင္ အဲဒါျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ေရာဂါျဖစ္သြားျပီ။ အဲဒီလုပ္ရပ္ဟာ စိတ္စြဲျပီးလုပ္မိလုပ္ရာလုပ္ေနတာမ်ိဳးပဲ။ ခင္ဗ်ား စားခ်ည္းပဲစားေနလုိ႕ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ေပါက္ထြက္သြားမွာေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔လူေတြက လွည္႕ကြက္ေလးေတြသံုးတယ္။ ေဆးရြက္ၾကီးဝါးမယ္။ ပီေကဝါးမယ္။ စီးကရက္ေသာက္မယ္။ ဒါေတြက အစားအစာအတုေတြေပါ႔။ အဟာရေတာ႔မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အၾကမ္းဖက္မႈကိစၥအတြက္ေတာ႔ အသံုးတဲ႔တယ္။

ပီေကစားေနတဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုၾကည္႕။ သူဘာလုပ္ေနတာတုန္း။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတ္ေနတာပဲ။ သူ႕စိတ္သူ သတိထားၾကည္႕ရင္ စိတ္ထဲမွာ သတ္ခ်င္ျဖတ္ခ်င္စိတ္ ရိွေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ ဒါေပမယ္႔ သတ္မယ္႔ျဖတ္မယ္႔အစား ပီေကကိုပဲ ဝါးေနလုိက္တယ္။ အင္မတန္ အျပစ္ကင္းတဲ႔ ကိစၥေလးေပါ႔။ ခင္ဗ်ားဟာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အႏၱရာယ္ေပးမေနေတာ႔ဘူး။  ဒါေပမယ္႔ အဲဒါ ခင္ဗ်ားအတြက္ သိပ္အႏၱရာယ္ၾကီးတယ္။ ဘာလုပ္လုိ႕လုပ္ေနမွန္း မသိဘဲ လံုးဝ သတိလက္လြတ္ၾကီး ေမာဟျဖစ္ေနတာ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ကေရာ ဘာမ်ားလုပ္ေနသလဲ။ သိပ္အျပစ္ကင္းတဲ႔ ကိစၥပဲ ေဆးေငြ႕ကို ရွဴသြင္းျပီး ျပန္ထုတ္တယ္။ ရွဴသြင္း၊ ရွဴထုုတ္ လုပ္ေနတာပဲ။ ဝင္သက္ထြက္သက္ ရွည္ရွည္ရွဴတဲ႔ ပရာနာရာမ က်င္႔စဥ္ေတာ္ က်င္႔ေနသလုိမ်ိဳးပဲ။ သူက မႏၵလာ(စက္ဝုိင္း)လုပ္ေနတာပဲ။ ရွဴသြင္းတယ္၊ ရွဴထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ျပန္ရွဴသြင္းတယ္။ စက္ဝုိင္းတစ္ပတ္ လည္သြားသလိုမ်ိဳးပဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနျခင္းအားျဖင္႔ သူက မႏၱန္တစ္ခုခုကို ရြတ္ေနသလိုမ်ိဳး လုပ္ေနတာပဲ။ အဲဒါေလးက စိတ္ကို ႏူးညံ႕သြားေစတယ္။ အတြင္းစိတ္မွာရိွတဲ႔ ဂနာမျငိမ္မႈ နည္းနည္းသက္သာသြားတယ္။

ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕စကားေျပာေနရင္ သူေဆးလိပ္ကို ေကာက္ကုိင္လုိက္သလားဆိုတာ သတိထားၾကည္႕ၾကည္႕ပါ။ အဲဒါဟာ သူျငီးေငြ႕သြားျပီဆိုတာကို ေဖာ္ျပတဲ႔ ရာႏႈန္းျပည္႕ အမွန္တရားပဲ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ခင္ဗ်ားကို သူလႊင္႔ပစ္လုိက္ခ်င္ျပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိမယဥ္ေက်းတဲ႔အျပဳအမူကို သူလုပ္လုိ႕မျဖစ္ဘူး။ သူ႕ေဆးလိပ္ကိုသူေျပာမယ္။ ေတာ္ေလာက္ပါျပီ။ ငါလည္းနားလွ်ံေလာက္ျပီ။ တိရစာၦန္ေလာကမွာဆုိ ခင္ဗ်ားကို သူခုန္အုပ္လုိက္ျပီ။ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ႔ သူ႕စီးကရက္ကိုပဲ သူခုန္အုပ္လုိက္တယ္။ သူကယဥ္ေက်းတဲ႔လူသားမဟုတ္လား။ သူေဆးလိပ္စေသာက္ျပီ။ ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းပူစရာမလုိေတာ႔ဘူး။ သူဟာ သူ႕ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြရဲ႕ မႏၱန္နဲ႕ပိတ္ထားလိုက္ျပီ။ အဲဒါေလးက သက္သာရာရေစတယ္။

ဒီလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြက ဘာကိုျပေနသလဲဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက စြဲေနျပီဆိုတာပဲ။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားမေနႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဆိတ္ျငိမ္စြာ မေနႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဘာမွ လႈပ္ရွားတက္ၾကြမေနဘဲ အသာေလးျငိမ္မေနႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကေနတစ္ဆင္႔ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗာ်းရဲ႕ ရူးမုိက္မႈ၊ရူးသြပ္မႈေတြကို လႊင္႔ပစ္ေနတာ။

ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္း(action) ကေတာ႔ လွပတယ္။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္တယ္ဆုိတာ တစ္ဆက္တည္း တုန္႕ျပန္လိုက္တာပဲ။ ဘဝဟာတုန္႕ျပန္မႈလိုတယ္။ ခဏငယ္ေလးတုိင္း၊ တဒဂၤတိုင္း ခင္ဗ်ားဟာ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ေနရမယ္။ ျပဳမူလုပ္ကုိင္ျခင္းဟာ ပစၥဳပၸန္မွာပဲရိွတယ္။ (မူရင္းစာအုပ္မွာ action ေရးတာ activity ျဖစ္ေနတာေတြ႕တယ္။) ဗိုက္ဆာတယ္၊ အစာရွာမယ္။ ေရဆာတယ္၊ ေရတြင္းမွာေရရွာမယ္။ အိပ္ငုိက္တယ္။ အိပ္မယ္။ ဒါက အေျခအေနေပၚ လံုးဝဥႆံုတည္မီေနတာ။ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ျခင္းဟာ တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္းျဖစ္သလို၊ ျပည္႕ဝတဲ႔လုပ္ကုိင္မႈတစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္။

လုပ္ငန္းေဆာင္တာဆုိတာေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္းမရိွဘူး။ သူက လာကတည္းက အတိတ္ကေနလာတယ္။ အတိတ္မွာ စုေဆာင္းသိုမွီးထားျပီး ပစၥဳပၸန္ၾကမွ ထေပါက္ကြဲတာမ်ိဳးပဲ။ အဲဒါ မဆီေလ်ာ္တဲ႔ကိစၥပဲ။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္က ဉာဏ္အလြန္မ်ားတယ္။ စိတ္က လုပ္ငန္းေဆာင္တာအတြက္ အေျခအျမစ္ရိွတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အျမဲရွာတယ္။ စိတ္ကအျမဲတမ္း ဒါဟာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမဟုတ္ဘူး။ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈသာျဖစ္တယ္။ လုပ္သင္႔လုိ႕လုပ္လုိက္ရတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ လွည္႕စားေပးမယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေပးဖုိ႕လည္းလုိအပ္တာကိုး။ ခင္ဗ်ားဟာ ေဒါသတၾကီး ထေပါက္ကြဲျပီဆုိပါေတာ႔။ က်္နတဲ႔သူေတြအားလံုးက ဒီေလာက္ျဖစ္စရာမလိုပါဘူးလုိ႕သိတယ္။ အေျခအေနကလည္း ဒီလိုျပဳမူဖုိ႕မလိုဘူး။ ဆီလည္းမဆီေလ်ာ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ားသာ မသိတာ။ က်န္တဲ႔သူေတြအားလံုးသိတယ္။ "ဟ ဒီေကာင္ ဘယ္႔ႏွာျဖစ္ေနတုန္း၊ ဒီလိုျဖစ္ဖုိ႕လည္းမလုိပါဘူး၊ ဘာလို႕ဒီေလာက္ေတာင္စိတ္ဆိုးေနလဲ " ဆုိတာမ်ိဳး သူတုိ႕ ခံစားနားလည္ၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ေတာ႔ ဒီေဒါသဟာထြက္သင္႔လုိ႕ထြက္တာဆိုတဲ႔ အျမင္မ်ိဳးရေနလိမ္႔မယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေဒါသထြက္ဖုိ႕လုိတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ခင္ဗ်ားလုပ္လုိက္လိမ္႔မယ္။

အဲဒီလို ကိုယ္႔အမွားကို ဖံုးဖိေပးတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မုိက္မဲမႈကို ဆက္ျပီးေမ႔ထားႏုိင္ေအာင္ ကူညီေပးတာေပါ႔။ အဲဒါကို ေဂ်ာ႔ခ်္ ဂါဂ်စ္ဖ္က အခုအခံေတြလို႕ဆုိတယ္။ အခုနေျပာတဲ႔ ကိုယ္႔အမွားကိုယ္ဖံုးေပးထားတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြဆိုတဲ႔ အခုအခံေတြကို ခင္ဗ်ားပတ္လည္မွာထားလုိက္ရင္ အေျခအေနမွန္ကို ခင္ဗ်ားမသိေတာ႔ဘူး။ ဒီလိုအခုအခံေတြကို ရထားမွာတြဲဆက္ေတြမွာ သံုးသဗ်။ တကယ္လုိ႕ရုတ္တရတ္ ရထားရပ္လုိက္ရရင္ ခရီးသည္ေတြ ရထားေဆာင္႔တာ သက္သာသြားေစတာေပါ႔။ အခုအခံေတြက ရထားေဆာင္႔တာကို ၾကားခံေပးထားလုိက္တာပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြဟာ ဆက္တုိက္ၾကီးမဆီေလ်ာ္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အခုအခံေတြက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို နားမလည္ေအာင္ဖံုးထားေတာ႔ ခင္ဗ်ားေသခ်ာမသိေတာ႔ဘူး။ အခုအခံေတြက ခင္ဗ်ားကို ကန္းသြားေစတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ားဟုတ္လွျပီထင္ျပီး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ဆက္လုပ္ေနေရာ။ ေဒါသထြက္စရာကိစၥလို႕ထင္ရင္ ေျခေျချမစ္ျမစ္နားလည္ဖုိ႕မၾကိဳးစားဘဲ ေဒါသဆက္ထြက္ေနေရာ။

အဲဒီလုိ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ိဳးရိွေနရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လုိ အနားရမလဲ။ နားလုိ႕ကိုမရႏုိင္ဘူး။ အဲဒါဟာ စြဲမိေနတဲ႔လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္သြားျပီ။ အဲဒီတစ္ခုဟာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားလုပ္ခ်င္ေနျပီ။ ကမာၻေပၚမွာ ဘာမွမလုပ္ဘဲမေနနဲ႕ တစ္ခုခုသာလုပ္ေနဆိုျပီး ေျပာေျပာေနတဲ႔ အရူးေတြအမ်ားၾကီးရိွတယ္။ ဒါတင္မကဘူး ျပီးျပည္႕စံုတဲ႔ အရူးေတြဆို ကမာၻသံုး စကားပံုေတြေတာင္ထြင္လုိက္ၾကေသးတယ္။ ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္ဟာ နတ္ဆိုးရဲ႕အလုပ္ရံုတဲ႔။ အဲဒါမဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္ဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလုပ္ရံုပဲျဖစ္မွာေပါ႔။ ဒီေလာက္လွတဲ႔စိတ္ဟာ နတ္ဆိုးရဲ႕ အလုပ္ရံု ဘယ္႔ႏွယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ႔မလဲ။ ဒီစိတ္ဟာ အလွဆံုးနဲ႕အသန္႕စင္ဆံုးစိတ္ပဲ။ နတ္ဆိုးဟာ ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္ထဲ ဘယ္လုိ ဝင္လာႏုိင္ပါ႔မလဲ။ နတ္ဆိုးဟာ ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို သြားစြဲျငိေနမွ ဝင္လာႏုိင္မွာေပါ႔။ ျပီးေတာ႔ သူက ဆရာလုပ္ျပီး ခင္ဗ်ားကို ပိုျပီတက္ၾကြေနေအာင္ နည္းေတြလမ္းေတြ မီးေတြယမ္းေတြ ျပမွာေပါ႔။ နတ္ဆိုးက ခင္ဗ်ားကို ေအးေအးလူလူေနစမ္းပါကြာလုိ႕ ဘယ္ေျပာမလဲ။ ဟေရာင္ၾကီး ဘာလုိ႕အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းေနလဲ၊ တစ္ခုခုလုပ္ေနစမ္းကြာ။ ေရြ႕ေနပေစ။ ဘဝက ကုန္ေနတာ။ တစ္ခုခုလုပ္၊တစ္ခုခုလုပ္ ဆိုျပီးေျပာမွာေပါ႔။ ေလာကရဲ႕ အမွန္တရားကို သိျမင္သြားတဲ႔ ဆရာသမားေတြကေတာ႔ ဗလာက်င္းေနတဲ႔စိတ္ဟာ ျမင္႔ျမတ္ျခင္းတရား ဝင္ေရာက္လာႏုိင္ဖုိ႕ ေနရာလြတ္ရိွတယ္ဆုိတာ နားလည္လာၾကတယ္။

With Regards,
Z

စာမ်က္ႏွာ ခုနစ္အထိပဲေရာက္ေသးသဗ်။ ဒီေန႕ေတာ႔ လည္သြားျပီ။ မီးပိတ္လုိက္ရင္ ဆက္ေရးလုိ႕ရေအာင္ ပီဒီအက္ဖ္ပါရွာထားတယ္။ ၁၉၁ အထိဆိုေတာ႔ သိပ္မက်န္လွေတာ႔ပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕သဘာဝကုိ နားမလည္ရင္ စိတ္ကႏွိပ္စက္လိမ္႔မယ္။ ကိုယ္႔ကို တကယ္ႏွိပ္စက္ႏိုင္တာ ကိုယ္႔ရဲ႕စိတ္ပဲ။ အဲဒီတစ္ခု ေတာ္ေတာ္အေရးၾကီးတယ္။ က်န္တာေတြေမ႔ထားလုိက္လုိ႕ရတယ္။ သတိမထားရင္ စိတ္က ကိုယ္႔ကုိ ဒုကၡေပးမယ္ဆုိတာေလးေတာ႔ မေမ႔ၾကေစနဲ႕။



Peace B with U.

Wednesday, October 29, 2014

စီသံုးလံုး အပိုင္း ၂- Creativity - OSHO


တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရိွသူေတြမွာ ထူးကဲတဲ႔အျမင္ရိွတယ္။ ဘယ္သူမွ မျမင္ေသးတဲ႔အျမင္မ်ိဳးနဲ႕ သူကျမင္ႏုိင္တယ္။ ဘယ္သူမွမၾကားဖူးေသးတာကိုလည္း သူကကၾကားႏုိင္တယ္။ အဲဒီလိုျမင္ႏုိင္ၾကားႏုိင္မွလည္း တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းဆိုတာ ရိွႏိုင္မွာ။

ပန္းခ်ီဆြဲရန္ ပိတ္ကားကိုျပင္ဆင္ျခင္း

ေရာဂါကင္းတဲ႔တစ္ေန႕မွာ လူတုိင္းဟာ တီထြင္ဖန္တီးသူေတြျဖစ္လာၾကတာပဲ။ ဒါကိုေသေသခ်ာခ်ာနားလည္မွျဖစ္မယ္။ ေနမေကာင္းတဲ႔သူေတြဟာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရေနတယ္။ သူတုိ႕ဟာမဖန္တီးႏုိင္ဘူး။ အဖ်က္အင္အားေတြရိွေနတယ္။ က်န္းမာတဲ႔သူေတြပဲ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္တယ္။ တီထြင္ဖန္တီးျခင္းဆိုတာ မုခ်က်န္းမာမႈရဲ႕ ရနံ႕ပဲ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္႔ကိုက်န္းမာျပီး ျပည္႕ဝစံုလင္ေနရင္ တီထြင္ဖန္တီးမႈဟာ သူ႕ဆီကို သဘာဝအတုိင္းကိုေရာက္လာတာပဲ။ ဖန္တီးပါ၊ တီထြင္ပါဆိုတဲ႔ဆိုတဲ႔ေတာင္းဆိုသံေတြ လြင္႔ပ်ံ႕ေနတယ္။

Cသံုးလံုး

လူ႕အဖြဲ႕အစည္းဟာ လမ္းဆံုလမ္းခြေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ တစ္ဘက္တုိင္းထဲကလူသားေတြ။ အားလံုးေမာပန္းႏြမ္းလ်ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ အခု ပိုျပီး ျပည္႕စံုတဲ႔ လူသားေတြျဖစ္ဖုိ႕လိုလာျပီ။ သံုးဘက္တုိင္းထဲမွာေနတဲ႔လူသားေတြ။ ဒါကို က်ေနာ္ စီသံုးလံုးလို႕ေခၚမယ္။ အာရ္သံုးလံုးလုိမ်ိဳးပဲ။ စီသံုးလံုးမွာ ပထမ စီအကၡရာက Consiousness ဆိုတဲ႔ သတိသမၸဇဥ္တရားေပါ႔။ ဒုတိယစီအကၡရာကေတာ႔ Compassion ဆိုတဲ႔ ကရုဏာတရား။ တတိယစီအကၡရာကေတာ႔ Creativity ဆိုတဲ႔ တီထြင္ဖန္တီးမႈဆိုပါေတာ႔။

သတိသမၸဇဥ္ဆိုတာေတာ႔ ျဖစ္တည္မႈပဲ၊ ကရုဏာကေတာ႔ ခံစားခ်က္၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈကေတာ႔ လုပ္ရပ္။ က်ဳပ္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အရေတာ႔ လူသားအသစ္ဟာ အဲဒီသံုးခ်ဟာ တစ္သားတည္းျဖစ္ေနလိမ္႔မယ္။ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို အခက္ဆံုးအလုပ္တစ္ခုေပးလုိက္ဦးမယ္။ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ဖုိ႕ အခက္ဆံုးအလုပ္ဆိုပါေတာ႔။ ခင္ဗ်ားဟာ ဗုဒၶလို သတိသမၸဇဥ္လည္းရိွရမယ္။ ခရစ္သွ်နားလုိ ခ်စ္ခင္တတ္ရမယ္။ မုိက္ကယ္အန္ဂ်လိုတု႕၊ လီယုိနာဒို ဒါဗင္ခ်ီတုိ႕လိုလည္း ဖန္တီးတီထြင္ႏုိင္ရမယ္။ အဲဒီသံုးခုစလံုးတစ္ျပိဳင္နက္ကို တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ႏုိင္မွပဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ျပည္႕ဝစံုလင္ျခင္းျဖစ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ တစ္ခုခုလုိေနသလို လစ္ဟာတဲ႔ခံစားခ်က္ ခင္ဗ်ားမွာ အျမဲရိွေနလိမ္႔မယ္။ အဲဒီခံစားခ်က္ဟာ ခင္ဗ်ားကို မညီမညြတ္ျဖစ္ေစမယ္။ မျပည္႕ဝတဲ႔၊ခ်ိဳ႕တဲ႔ တဲ႔ ခံစားခ်က္မ်ိဳးျဖစ္ေစမယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား တစ္ဖက္တုိင္းထဲမွာေနရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားတစ္ခုကိုေရာက္ႏုိင္တယ္။ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ဟိမဝႏၱာလုိေတာင္တန္းၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တာ။ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားေလးတစ္ခုေလာက္ပဲမဟုတ္ဘူး။ ေတာင္ထိပ္ေတြအမ်ားၾကီးရဲ႕ ေတာင္ထိပ္ေတြျဖစ္ေစခ်င္တာ။

တစ္ဖက္တုိင္းမွာေနတဲ႔ လူသားေတြဟာ ရွံဳးနိမ္႔သြားၾကျပီ။ သူတုိ႕ဟာ လွပတဲ႔ ကမာၻကို မဖန္တီးႏုိင္ဘူး။ ေကာင္းကင္ဘံုကို ေျမကမာၻေပၚမွာ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ႔ၾကဘူး။ သူတုိ႕မေအာင္ျမင္ဘူး။ လံုးဝက်ရွံဳးသြားျပီ။ အဲဒီလူေတြက အင္မတန္လွပတဲ႔ လူသားတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ႔ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီလူသားမ်ိဳး အနည္းငယ္နဲ႕ လူ႕အသုိင္းအဝုိင္းတစ္ခုလံုးကို ေျပာင္းလဲပစ္လုိ႕မရႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ဒီေလာက္ေလးနဲ႕ လူ႕သားမ်ိဳးႏြယ္စုရဲ႕ သတိသမၸဇဥ္တရားကို ျမွင္႔တင္ေပးဖုိ႕ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အသိအျမင္အလင္းကိုလည္း ဟိုနား၊ဒီနားက လူနည္းနည္းေလာက္သာရရိွသြားတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကလည္း အလုပ္မျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ အလင္းတရားရိွတဲ႔လူေတြ က်ေနာ္တုိ႕အမ်ားၾကီးလုိတယ္။ ဉာဏ္အလင္းရတာေတာင္ သံုးဖက္တုိင္းမွာရတဲ႔ ဉာဏ္စဥ္မ်ိဳး။

ဒါက က်ဳပ္ဖြင္႔ဆုိတဲ႔ လူသားအသစ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ပဲ။

ဗုဒၶဟာ ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေခတ္သစ္လူအဖြဲ႕အစည္းက လူသားေတြ ဗုဒၶျဖစ္လာတဲ႔အခါ ဗုဒၶေတြဟာ ကဗ်ာဆရာေတြလည္းျဖစ္လာၾကလိမ္႔မယ္။ က်ဳပ္ ကဗ်ာဆရာလုိ႕ေျပာတဲ႔အခါမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ကဗ်ာေရးကိုေရးရမယ္လို႕မဆိုလုိဘူး။ ကဗ်ာဓာတ္ခံေလး၊ကဗ်ာဆန္တဲ႔စိတ္ကေလးရိွရမယ္လို႕ဆုိလိုတယ္။ ခင္ဗ်ားဘဝဟာ ကဗ်ာဆန္ေနရမယ္။ ကဗ်ာရဲ႕ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္မယ္႔နည္းလမ္းက ကဗ်ာဆန္ရမယ္။

ယုတၱိေဗဒဟာ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းတယ္။ ကဗ်ာကေတာ႔ အသက္ဝင္တယ္။ ယုတၱိၾကီးနဲ႕ ခင္ဗ်ားကလုိ႕မရဘူး။ ယုတၱိေဗဒကို ကခုန္ခိုင္းဖုိ႕မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ယုတၱေဗဒၾကီး ကေနတယ္ဆုိတာ မဟတၱမဂႏၵီၾကီး ကေနတယ္ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေနမယ္။ အလြန္ ရယ္စရာေကာင္းေနမွာပဲ။ ကဗ်ာကေတာ႔ ကႏုိင္တယ္။ ကဗ်ာဆိုတာ ခင္ဗ်ားႏွလံုးသားရဲ႕ ကခုန္မႈေလးပဲ။ ယုတၱိၾကီးက ခ်စ္လည္းမခ်စ္ႏုိင္ဘူး။ သူဟာ အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာႏုိင္ေပမယ္႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မခ်စ္ႏုိင္ဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာကိုက ယုတၱိမွမက်တာ။ ကဗ်ာဓာတ္ကေတာ႔ ခ်စ္ႏုိင္တယ္။ ကဗ်ာဉာဥ္ကသာ အခ်စ္ရဲ႕ ဝိဝါဒေထြျပားစရာ၊ ပဋိပကၡျဖစ္စရာေတြကို နားလည္ေအာင္အေရာက္သြားႏုိင္တယ္။

ယုတၱိေဗဒဟာ ေအးစက္စက္ၾကီး။ သခ်ၤာတြက္ဖုိ႕ ကိစၥမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ႔ သိပ္ေကာင္းတာေပါ႔။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ေတာ႔ သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းဟာ သိပ္ယုတၱိက်ကုန္ရင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ တည္ရိွမႈဟာ ခက္ခဲလာျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီမွာ အေရအတြက္ပဲက်န္ခဲ႔မယ္။ လူသားမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ လူေတြကို အစား ဖလွယ္လုိ႕ရတဲ႔နံပါတ္စဥ္ေတြ ျဖစ္လာမယ္။

ကဗ်ာဓာတ္ရယ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရာယ္၊ ခံစားခ်က္ရယ္က ခင္ဗ်ားကို နက္ရိွဳင္းေစတယ္။ ေႏြးေထြးေစတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေအးခဲမႈေတြကို ေဖ်ာ္ခ်ေပးႏုိင္တယ္။ ခင္ဗ်ားလူသားပိုဆန္လာမယ္။ ဗုဒၶဟာ မဟာလူသား။ အဲဒါနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ဘာမွ သံသယျဖစ္စရာမလုိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူ႕မွာ လူသားဆန္တဲ႔အစိတ္အပိုင္းေပ်ာက္ေနတယ္။ သူဟာ ေလာကီနဲ႕မပတ္သက္ဘူး။ ေလာကကေန လြန္ေျမာက္တဲ႔အလွတရားေတာ႔ရိွတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဂရိမွာရိွတဲ႔ ေဇာဘရဲ႕ အလွတရားမ်ိဳးေတာ႔မရိွဘူး။ ေဇာဘဟာ ေလာကီဆန္တယ္။ လူသားဆန္တယ္။ က်ဳပ္ကခင္ဗ်ားကို ႏွစ္မ်ိဳးေပါင္းျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဗုဒၶနဲ႕ေဇာဘ အတူတကြျဖစ္ေနသလိုမ်ိဳး။ တစ္ေယာက္က တရားဓမၼနဲ႕ေမြ႕ေလွ်ာ္ျပီး ခံစားခ်က္ကို ဆန္႕က်င္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည္႕နဲ႕ေနရင္း တရားႏွလံုးသြင္းေနတယ္။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ လွ်ံေတာင္က်တယ္။ ျပီးေတာ႔ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းလည္းရိွရဦးမယ္။ ခင္ဗာ်းရဲ႕ ေမတၱာဟာ ခံစားခ်က္သက္သက္ပဲျဖစ္ျပီး လက္ေတြ႕ဘာမွအေကာင္အထည္မေဖာ္ရင္ လူသားထုအတြက္ေတာ႔ အက်ိဳးမမ်ားဘူး။ ခင္ဗ်ားက လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ရလိမ္႔မယ္။ ရုပ္လံုးေပၚလာေအာင္ေဖာ္ေဆာင္ရမယ္။

ျဖစ္တည္မႈ၊ခံစားမႈ၊ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈဆိုတဲ႔ သံုးဘက္တုိင္းရိွတယ္။ ျပဳမူေဆာင္ရြက္မႈမွာ တီထြင္ဖန္တီးမႈရိွတယ္။ တီထြင္ဖန္တီးမႈမွန္သမွ်ရိွတယ္။ ဂီတ၊ကဗ်ာ၊ပန္းခ်ီ၊ပန္းပု၊အေဆာက္အဦးတည္ေဆာက္တာ၊ သိပၸံနဲ႕နည္းပညာ ဒါေတြ အကုန္ရိွတယ္။ ခံစားခ်က္မွာေတာ႔ ရသေတြရိွတယ္။ အခ်စ္တရားနဲ႕ လွပမႈေတြရိွတယ္။ တရားဓမၼနဲ႕ ျဖစ္တည္ေနရင္ေတာ႔ သတိသမၸဇဥ္ရိွတယ္၊ သိစိတ္ကို သတိထားေနမႈေလးရိွတယ္။

Regards,
Z

ေရးေနရင္းမွ တစ္ေယာက္ေယာက္ေရးျပီးသလို ခံစားခ်က္ရလာတယ္။ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ႏွစ္မ်ိဳးဖတ္ရတာလည္း ေကာင္းတာပဲလုိ႕ေတြးလုိက္တယ္။ အုိရွိဳၾကီးေျပာတာကို သင္႔သလုိျပန္လုိက္တယ္။ သူနဲ႕အယူအဆမတူတာေတြလည္းရိွမွာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အျမင္ကိုဖတ္ၾကည္႕ျခင္းအားျဖင္႔ ပိုျပည္႕စံုတဲ႔ အျမင္တစ္ခုကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ဖန္တီးယူႏုိင္မယ္လုိ႕ယူဆပါတယ္။




Peace B with U.