Sunday, January 18, 2015

ဘဝရဲ႕ဒုုတိယပုိင္း

ဘဝရဲ႕ဒုုတိယပုိင္း

ေရွ႕သက္တမ္းတစ္ဝက္တြင္ သင္ယူေလ႔လာခဲ႔သမွ်ကုုုိ ျပန္လည္ေမ႔ေဖ်ာက္ရန္ ကြ်န္ေတာ္ အေလးအနက္ေတြးေနမိသည္။ ဒုတိယပုိင္းသည္ ပထမပုိင္း၏ အဆက္မဟုတ္ပါ။ ေလထဲလြင္႔သြားေသာ ဖံုမႈန္႕ေလး ဘယ္မ်ားေရာက္သြားပါလိမ္႔ဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနတုန္းျဖစ္ပါသည္။ It's a heartache ဟုBonnie Tyler က ၁၉၇၈ ကတည္းက ၾကိဳသိေနခဲ႔ျခင္းမွာ မဆန္းပါေလာ။ သင္ယူေလ႔လာမႈသည္ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းေသာ သမားရုိးက်နည္းလမ္းမ်ားကုိ လြန္ေျမာက္ရမည္ဟု ဆရာသမားကဆုိသည္။ ဤအဆုိကုိလည္း သူ႕ဆရာသမားမွ လက္ဆင္႔ကမ္းခဲ႔ျခင္းျဖစ္လိမ္႔မည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ သင္ယူမႈျဖင္႔သာ ရွင္သန္တတ္ရန္ သင္ၾကားေပးခဲ႔သူမ်ားကုိ ေလးစားတတ္ရန္ အခ်ိန္ယူရပါလိမ္႔မည္။

ပထမပုိင္း၏ အခက္အခဲမွာ မလုပ္မျဖစ္ အခ်ိန္ဇယားမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တကယ္မလုိအပ္မည္႕ စာမ်ားကုိ အခ်ိန္နာရီေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေပး၍ က်က္မွတ္ခဲ႔ပါသည္။ ယခုေခတ္ဘဏ္မန္ေနဂ်ာမ်ားထက္ သခ်ၤာ ႏွစ္ဆပုိတြက္ခဲ႔ဖူးျပီး၊ ယခုုေခတ္အေရာင္းသမားမ်ားထက္ တက္က်မ္း ၂ ဆပုိဖတ္ခဲ႔ဖူးသည္႕အတြက္ နည္းနည္းမွ် ဂုုဏ္မယူခဲ႔မိပါ။ ထုိအရာမ်ားသည္ ဘဝ၏ ဒုိင္းမင္းရွင္းကုိ ပိုမို က်ယ္ျပန္႕ေစေသာ တရားမ်ားသာျဖစ္သည္ဟု နားလည္လာခဲ႔ခ်ိန္အထိ စိတ္ရွည္ေနခဲ႔ဖုိ႕သာလုိသည္။ အေၾကာင္းမဲ႔ျဖစ္ေသာအရာ တစ္ခုမွ မရိွဟု မုတ္ဆိတ္ေရာ၊ႏႈတ္ခမ္းေမႊးပါမက၊ မ်က္ေတာင္ေမႊးမ်ားပင္ ျဖဴေနေသာ ဆရာၾကီးတစ္ဦးကဆုိသည္။ ထုိအရာတစ္ခုကို ေသခ်ာသိဖုိ႕ ျဖဴခဲ႔ရသည္႕ အေမႊးအမွ်င္မ်ားပင္ မနည္းလွဟု ေတြးျပီး ရယ္မိမလုိျဖစ္သြားသည္။

ဒုတိယပုိင္း၏ ျပႆနာမွာ ပထမပုိင္းတြင္ သိမ္းပုိက္စြဲလန္းထားေသာ ဥပါဒါန္မ်ားကုိ တစ္ခုစီ ျပန္လည္ စြန္႕လႊတ္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခက္အခဲမွာ ရယ္ေမာတတ္ရန္ အခ်ိန္မ်ားစြာ လုိအပ္ေနျခင္းတြင္ အေျခခံသည္။ အေလးအနက္မ်ားကုိ စြန္႕လႊတ္လုိက္လွ်င္ ေပါ႔ပါးစြာ ေလးနက္ခြင္႔ကုိ ျပန္လည္ ရရိွလာလိမ္႔မည္ ထင္သည္။

ပထမဆံုး ၾကိဳးပမ္းခ်က္အေနျဖင္႔ အခ်ိန္နာရီေပါင္းမ်ားစြာေပး၍ တည္ေဆာက္ထားေသာ စာၾကည္႕တုိက္ေလးတစ္ခုကုိ ျမန္မာျပည္ျပန္ပုိ႕လုိက္သည္။ စာအုပ္မ်ားသည္ အင္မတန္အက်ိဳးေပးခဲ႔သည္။ အက်ိဳးမ်ားစြာရိွေစခဲ႔သည္။ ဘဝတြင္ အေပါ႔၊အေလးသြားေသာကိစၥမွအစ ကုုသုိလ္ရရန္သင္ေပးခဲ႔သည္။ အနာဂတ္ေငြေၾကးစီမံမႈကုိလည္း သင္ၾကားေပးခဲ႔သည္။ လူအုုပ္ၾကီးထဲတြင္ အဆင္ေျပရန္၊တစ္ေယာက္တည္း အထီးမက်န္ေစရန္ အစစအရာရာသင္ၾကားေပးခဲ႔သည္။ ျမန္မာျပည္မွစာအုုပ္မ်ားကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ခြဲ၍ သယ္ခဲ႔ရသည္။ စာအုုပ္စင္ အျမင္႔ၾကီးမ်ား ဝယ္ျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖည္႕စြက္ခဲ႔သည္။ စာအုပ္တစ္အုပ္စီကုိ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္စီလုိ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ခဲ႔သည္။ ပထမပုိင္း၏ သမိုင္းသည္ စာၾကည္႕တုုိက္ေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ထုိစာၾကည္႕တုုိက္ကုိ ျပန္မပို႕လွ်င္ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ပထမပုိင္း ကိစၥမ်ား ရႈပ္ေနႏုိင္သည္။ မည္သည္႕လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္မဆို စာၾကည္႕တုိက္အေသးစားေလးတစ္ခု ပုိင္ဆုိင္လာသည္႕ေန႕တြင္ ေလးနက္ေသာ ဘဝအျမင္တစ္ခု ကိုုယ္ပုိင္ဖန္တီးယူႏုိင္လာလိမ္႔မည္။ စာအုပ္မ်ားထက္ပုိ၍ ကုိယ္႔စိတ္ကုိကုိယ္ ျပန္လည္သိျမင္ေစေသာ ျပင္ပအကူမရိွပါ။ အခ်ိန္ဆယ္ႏွစ္သည္ စာအုုပ္တစ္ေထာင္ေက်ာ္ကုိ ေက်ညက္စြာဖတ္ရန္ လံုေလာက္ပါသည္။ ထုိအသိတရားသည္ ဘဝ၏ပထမပုိင္းတြင္ ေနေပ်ာ္သူတစ္ဦးျဖစ္ေစႏုိင္သည္။ စာအုပ္မပါဘဲ ခရီးသြားေလ႔မရိွသူ၊ စာတစ္ပုုိဒ္မွ်မဖတ္ဘဲ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္သူျဖစ္ေအာင္ စာၾကည္႕တုိက္ေလးက ကူညီခဲ႔သည္။ သူ သုိဝွက္သိမ္းဆည္းထားေသာ အႏုပညာႏွင္႔ ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ စာၾကည္႕တုိက္ေလးက မျခြင္းမခ်န္ေပးအပ္ခဲ႔သည္။ ပညာကုိ တန္ဖုိးထားေသာ စိတ္ဓာတ္အေမြကုိလည္း ေပးခဲ႔ေသးသည္။

ဘဝ၏ဒုတိယပုိင္းသည္ ျပင္ပမွပညာကုိ စိတ္အတြင္း ျပန္ရွာၾကည္႕ရန္ အေလးအနက္ထားရသည္႕ ကာလျဖစ္သည္။ သင္ယူမႈမ်ား၏ အဆီအႏွစ္သည္ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ကိုယ္ပုိင္အမွတ္အသားျဖစ္လာသည္။ စာေရးသူတစ္ေယာက္သည္ စာေရးရင္းေရးရင္း သူ႕ေရးဟန္တစ္ခုျဖစ္လာသလုိ အေတြးအေခၚသည္လည္း စုုစည္းေလ႔လာမႈမွ အသစ္တစ္ခုျဖစ္လာသည္။ စိတ္ထားသည္လည္း အသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္သည္။ ထုိအရာသည္လည္း ဆင္႔ကဲျဖစ္စဥ္တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ လူသားတစ္ဦးစီ၏ ေျပာင္းလဲမႈသည္ ေနာင္ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကာသည္႕အခါ သိသာေသာျဖစ္ထြန္းမႈျဖစ္လာႏုုိင္သည္။ ဆန္းၾကယ္ေသာ စိတ္၏ စြမ္းအားမ်ားသာျဖစ္သည္။ စစ္ပြဲလုိလားသူမ်ားသာ ႏွစ္တစ္သန္းတုိင္ စစ္ပြဲဆက္တုိက္လုိလားခဲ႔လွ်င္ ေမြးရာပါ လက္နက္တပ္ဆင္ျပီးသား လူသားမ်ားျဖစ္ထြန္းလာႏုိင္သည္။ ေလာကကုိ ဦးေဆာင္ေသာအရာမွာ စိတ္ပင္ျဖစ္သည္။ ေလာကသည္ စိတ္အစုုအေပါင္း၏ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျဖစ္ထြန္းမႈသာျဖစ္သည္။ မျငိမ္းခ်မ္းေသာ စိတ္မ်ားက မျငိမ္းခ်မ္းေသာ ေလာကသစ္တစ္ခုကို ျပဳလုုပ္ေနသည္။ ဘဝ၏ ဒုတိယပုိင္းတြင္ မသိစိတ္ျဖင္႔ မျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ အားေပးအားေျမွာက္မလုပ္ရန္ အေရးၾကီးလာသည္။ လူ႕အသုိင္းအဝုုိင္းတစ္ခုလံုုးကုိ ျခံဳငံုၾကည္႕တတ္ရန္လုိလာသည္။ ငါစြဲမွသာမက ႏုိင္ငံစြဲမွပါ လြတ္ေျမာက္ရန္လုိအပ္လာသည္။ ကမာၻသားအျမင္၊ စၾကဝဠာအဖြဲ႕အစည္းမွ ေမာ္လီက်ဴးေလးငယ္ေလးတစ္ခု၏ အျမင္မ်ိဳးလုိအပ္လာသည္။ အင္မတန္ေသးဖြဲေသာ စၾကာဝဠာ၏ အမႈန္ေလးတစ္ခုအေနျဖင္႔ မလုပ္သင္႔၊မရိွသင္႔ေသာ အတၱမာနမ်ားႏွင္႔ မလုိေလာဘမ်ားကုိ စြန္႕ဖယ္လုိက္ရန္လုိအပ္လာသည္။

စၾကဝဠာ၏ တည္ေနပံုအရ ကမာၻအပါအဝင္ ေနအဖြဲ႕အစည္း၏ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္မႈမွာ တစ္စကၠန္႕အတြင္း ျဖစ္ပ်က္သြားႏုိင္သည္။ ေလာင္ကြ်မ္းမႈကုန္ဆံုးေသာေန႕တြင္ ေနသည္လည္း ျငိမ္းသြားႏုိင္သည္။ ေလာင္ကြ်မ္းမႈမညီမွ်မႈေလးတစ္ခုေၾကာင္႔ပင္ ရက္သတၱပတ္တစ္ပတ္အတြင္း ကမာၻၾကီး ေအးခဲသြားႏုိင္သည္။ ကမာၻၾကီး၏ျဖစ္တည္မႈသည္လည္း အလြန္တရာ တုိက္ဆုိင္ေနေသာ ၾကံဳေတာင္႔ၾကံဳခဲ မေတာ္တဆမႈေလးမွ်သာျဖစ္သည္။ ကမာၻၾကီးကုိ ပတ္လမ္းထဲမွ တုိက္ထုတ္ပစ္လုိက္ရန္ စၾကဝဠာအတြင္းတြင္ အစုိင္အခဲမ်ားစြာရိွေနေသးသည္။ တစ္ေန႕မဟုတ္ တစ္ေန႕ လူသားအားလံုုး ရုုတ္တရတ္ မ်ိဳးျပဳတ္သြားႏုိင္သည္။ ထုိအခက္ၾကီးအတြင္း ေပ်ာ္ေနေသာ ကိုယ္႔စိတ္ကုိယ္ အံၾသေလးစားတတ္ရန္ အေရးၾကီးလာသည္။ ေမာဟသည္ အလြန္လွေသာ ကမာၻတစ္ခုုျဖစ္ေစသည္။ မနက္ျဖန္ကုိ စိတ္မခ်ႏုိင္လွ်င္ ဒီညကုိ ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ဖုိ႕ ခက္ေနမည္ထင္သည္။

မေသခ်ာမႈမ်ားကုိ ေသခ်ာေယာင္ေဆာင္ထားေသာ အရာမွာ ေမာဟပင္ျဖစ္သည္။ ေသႏုိင္ေသာအရာမ်ားကုိ မေသႏုိင္ဟုထင္ေနေစေသာ အရာမွာ ေမာဟပင္ျဖစ္သည္။ ေမာဟ၏ ျပဳျပင္မႈျဖင္႔ အမွန္မျမင္ႏုိင္ေသာ ကမာၻတစ္ခုထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕အားလံုးပိတ္မိေနၾကသည္။ ေသတတ္ေသာလူမ်ားေသသြားျခင္းကုိ ဝမ္းနည္းေနျခင္းမွာ ေမာဟ၏ ပိတ္ဆုိ႕မႈသာျဖစ္သည္။ လူအားလံုုး ေသရမွာပဲဟူေသာ အသိကုိ ယံုၾကည္ေသာစိတ္ကုိပင္ ေမာဟက လက္မခံေခ်။ ထုိ႕ေၾကာင္႔မၾကာခဏ စိတ္သည္ ေသျခင္းကုိ တုန္လႈပ္ရသည္။ မိဘမ်ားေသဆံုးလွ်င္ သာ၍တုန္လႈပ္သည္။ ခံႏုိင္ရည္မရိွေအာင္ျဖစ္ရသည္။ ဘဝ၏ဒုတိယပုိင္းတြင္ ေမာဟကုိ နားလည္ေသာ ပညာတစ္မ်ိဳးလုိလာသည္။ မိမိ၏စိတ္ကုိ ေမာဟ မျခယ္လွယ္လွ်င္ စိတ္သည္ ခံႏုိင္ရည္ပုိရိွလာႏုိင္သည္။ ပထမပုိင္းတြင္ ဥစၥာစီးပြားရွာရန္လုိေသာ ပညာကုိ က်က်နနသင္ယူေလ႔လာခဲ႔ၾကျပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ဒုတိယပုိင္းတြင္ မိမိတုိ႕သည္ သူငယ္တန္းျပန္ျဖစ္ေနသည္။ မိမိစိတ္ကုိ ေပ်ာ္ေအာင္မထားႏုိင္ေသးေသာ ကေလးငယ္မ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ ေမာဟ၏ ေမွာင္မုိက္ကုိ ေက်ာ္လြန္၍ မသြားႏုိင္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ ထုိခံစားခ်က္သည္ အလြန္သိမ္ငယ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ ပထမပုိင္း၏ ပညာမ်ားသည္ ဒုတိယပုိင္း၏ အခက္အခဲအတြက္ လံုေလာက္ေသာ ပံုေသနည္းမ်ား မေပးႏုိင္ေတာ႔။ ပထမပုိင္း၏ ပင္လယ္တြင္ ေဖာင္သဖြယ္ျဖစ္ခဲ႔ေသာ ပညာမ်ားကုိ ဒုတိယပုိင္းကမ္းေျခတြင္ ခ်ထားခဲ႔ရေတာ႔မည္။ ဒုတိယပုိင္း၏ အခက္အခဲသည္ ပုိမုိသိမ္ေမြ႕သည္။ သိသာေသာ အခက္အခဲမ်ားမဟုတ္ေတာ႔။ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ဒုကၡေပးေနေသာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားျဖစ္လာသည္။

လူသည္ ေလာကတြင္ ရွင္သန္ရန္ ပညတ္မ်ားကုိ စနစ္တက် သင္ယူခဲ႔ျပီး၊ ေလာကလြန္တရားသုိ႕ ဆက္သြားရန္ ပညတ္မ်ားကုိ စနစ္တက် ျပန္လည္ စြန္႕ပစ္ၾကရသည္။ ဒုတိယပုိင္း၏ ကသိကေအာင္႔ျဖစ္ဖြယ္အမွန္တရားမွာ မိမိတုိ႕၏ အသားက်ေနေသာ ဆင္ျခင္မႈပံုစံျဖစ္သည္။ ဒုတိယပုိင္းသည္ သိမ္ေမြ႕ေသာ ေျပာင္းလဲမႈေလးတစ္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ လူသည္ ဒုတိယပုိင္းကိစၥမ်ားကို သတိမမူမိလွ်င္ ပထမပုိင္းဟုသာ ထင္ေနမိႏုိင္သည္။ ပထမပုိင္းသည္ အင္မတန္ လႈပ္ရွားသက္ဝင္သည္။ တက္ၾကြစြာပါဝင္သည္။ ရဲရင္႔စြာစူးစမ္းသည္။ အင္အားသစ္မ်ားစြာရရိွသည္။ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ခႏၶာထက္ စိတ္၏ အခန္းက႑မွာ ပိုု၍ေလးနက္လာသည္။ ပထမပုုိင္းတြင္ လူတစ္ေယာက္ အကူအညီလုိလွ်င္ ပစၥည္းတစ္ခုုခုုေပးလုိက္ရန္ အာရံုုထားသည္။ ဒုုတိယပုုိင္းတြင္ လူတစ္ေယာက္အကူအညီလိုုလွ်င္ မည္သည္႕ပစၥည္းကို မည္သည္႕စိတ္အေျခအေနျဖင္႔ ေပးသည္ကုိ အာရံုထားလာသည္။ ေသးဖြဲေသာအရာဟုုထင္ခဲ႔ေသာ အရာမ်ားကုိ အက်ယ္ခ်ဲ႕၍ၾကည္႕သည္။ ကုိယ္႔စိတ္၏ အေျပာင္းအလဲျမန္ဆန္မႈမ်ားကုိသာ အခ်ိန္ေပး၍ေလ႔လာသည္။

ပထမပုုိင္းတြင္ ဂီတကုိ နားေထာင္သည္။ စာေပကုိဖတ္ရႈသည္။ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ဂီတ၏ ေနာက္ကြယ္မွ အႏုုပညာအင္အား၊ စာေပ၏ေနာက္ကြယ္မွ အႏုပညာအင္အားကုိ ခံစားသည္။ မူလဓာတ္၏ တစ္ခုတည္းျဖစ္မႈဆီသုိ႕ ျပန္သြားသည္။ ရႈပ္ေထြးမႈမ်ားသည္ ရွင္းလင္းမႈတစ္ခု၏ အလင္းျဖာမႈမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း ခံစားနားလည္ရန္ၾကိဳးပမ္းၾကသည္။ သဘာဝတရား၏ ေလးနက္မႈဘက္ကုိ ကုိင္းညြတ္လာၾကသည္။ ပထမပုိင္း၏ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ ကိစၥမ်ားကုိ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ေလွ်ာ႔ခ်လာၾကသည္။ စူပါမားကတ္၏ ဆန္းျပားမႈဆီမွ ေတာအုုပ္၏ စိမ္းညိဳ႕မႈဆီသုိ႕ စိတ္ကုိပုိ႕လႊတ္ၾကသည္။ မူလစိတ္၏ အင္အားျပည္႕စံုမႈျပန္လည္ရရိွရန္ ပိတ္ဆုိ႕ကာဆီးသမွ်ကုိ တလႊာခ်င္းခြာခ်ပစ္သည္။ ၾကိဳက္တာစားရာမွ သင္႔ရာစားလာၾကသည္။ ၾကိဳက္ရာဝယ္ေနရာမွ လုိအပ္တာသာဝယ္ေတာ႔သည္။ အမႈကိစၥမ်ားကုိလည္း တတ္စြမ္းသေရြ႕ေလွ်ာ႔ခ်၍ ပုိတန္ဖုိးရိွေသာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ား လုုပ္ကုိင္လာၾကသည္။

ပထမပုိင္းမွ သင္ယူေလ႔လာမႈမ်ားသည္ အတၱကုိ စနစ္တက် တည္ေဆာက္ရန္ ျဖစ္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ဒုတိယပုိင္း၏ ပညာသည္ အနတၱအျမင္ကုိ ခုိင္မာရန္ေထာက္ကူမႈျဖစ္လိမ္႔မည္။ ပထမပုိင္းမွ ပညာသည္ ရွင္သန္ျခင္း၏ အခက္အခဲမ်ားကုိ ေျပလည္ေစရန္အတြက္ အေရးၾကီးသည္ဆုိလွ်င္ ဒုုတိယပုုိင္း၏ပညာသည္ ေသဆံုုးျခင္းကုိ လြယ္ကူေစရန္ အေရးၾကီးသည္ဟုဆိုရမည္။ ပထမပုုိင္း၏ ပညာသည္ လႈပ္ရွားမႈဆုိလွ်င္ ဒုတိယပုိင္း၏ ပညာသည္ ရပ္တန္႕တည္ျငိမ္မႈသာျဖစ္ရမည္။ ပထမပုိင္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘဝအတြက္ဆိုလွ်င္ ဒုတိယပုိင္းသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘဝျဖစ္လိမ္႔မည္။ တန္ဖုိးကုိယ္စီရိွသည္။ မတူညီေသာ ဒုိင္းမင္းရွင္းႏွစ္ခုပါဝင္ေသာ ရွင္သန္မႈကာလကုိ ဘဝဟုေခၚျခင္းျဖစ္လိမ္႔မည္။

ပထမပုိင္းႏွင္႔ ဒုတိယပုိင္း၏အကူးအေျပာင္း၏ ထူးျခားသိသာေသာ လကၡဏာမွာ လစ္ဟာမႈျဖစ္သည္။ ပထမပုိင္း၏ ျပည္႕စံုုမႈသည္ ဒုတိယပုိင္းတြင္ တစ္စံုတစ္ခုလုုိေနသည္။ ပထမပုိင္းတြင္ရရိွခဲ႔ေသာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားသည္ ဒုတိယပုိင္း၏ လုိအပ္မႈကုိ မျဖည္႕စြက္ႏုိင္ေပ။ ထုိလစ္ဟာမႈေလးကုိ ျငိမ္းခ်မ္းမႈမွအပ မည္႕သည္႕အရာႏွင္႔မွ် ျဖည္႕စြက္၍မရ။ ျမင္႔ျမတ္ျခင္းေတြ၊ ဉာဏ္စဥ္ေတြထက္ ပုိအေရးၾကီးသည္မွာ က်က္သေရရိွေသာ ရွင္သန္မႈျဖစ္သည္။ မိမိ၏စိတ္သည္ လိုေနေသာစိတ္တစ္ခုမဟုတ္။ တန္ဖိုးရိွေသာ ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖင္႔ ျပည္႕ေနေသာ စိတ္အေျခအေနျဖစ္ေနရမည္။ ေလာကၾကီးကုိ ခက္ေအာင္မလုပ္သည္႕စိတ္ျဖစ္ေနသည္။ လူသားမ်ား၏ ဘဝကုိ ခက္ေအာင္မလုပ္သူျဖစ္လာမည္။ လူသားတုိင္း၏ ဘဝကုိ လြယ္ကူေစခ်င္ေသာစိတ္သည္ ေမတၱာႏွင္႔ကရုဏာအျပည္႕ပါေနလိမ္႔မည္။ တကူးတကျဖည္႕စြက္ထားေသာ ေမတၱာမ်ိဳးမဟုုတ္။ သူ႕အလုိလုိ ေပၚလာေသာ မူရင္းသဘာဝသာျဖစ္လိမ္႔မည္။ ပထမပုိင္း၏ ကုသုိလ္မ်ားသည္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏွင္႔ အသိတရားကုိ အေျခခံ၍ျပဳခဲ႔သည္ဆုိေသာ္ ဒုတိယပုိင္း၏ ကုသုိလ္မ်ားသည္ ႏူးညံ႕ေသာစိတ္မွ သူ႕အလုိလုိပြင္႔ဖူးလာေသာ ပန္းပြင္႔မ်ားသဖြယ္ျဖစ္သည္။ ကုသုိလ္ကုိျပဳသူမရိွေတာ႔။ စိတ္၏လုိအပ္ခ်က္ကုိ စိတ္၏သဘာဝက ျဖည္႕စြက္ေသာ ျဖစ္စဥ္သက္သက္မွ်ျဖစ္လာသည္။ ဒုတိယပုိင္းတြင္ အတၱ၏ နယ္ေျမက်ဥ္းသထက္က်ဥ္းလာျပီး သဘာဝတရားပုိဆန္လာသည္။ ေႏြရာသီတြင္ ေၾကြက်ေသာ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္သည္ သဘာဝစည္းမ်ဥ္းကုိ သဘာဝအတုိင္းလုိက္နာသလုိမ်ိဳး၊ စိတ္က သူ၏ မူလသဘာဝဆီသုိ႕ ျပန္၍သြားလိမ္႔မည္။ စိတ္၏သဘာဝအတုိင္း စင္ၾကယ္မႈ၊ သဘာဝအတုိင္းလွ်င္ျမန္မႈ၊ သဘာဝအတုိင္း အေတြးမ်ားတြင္ ျငီးေငြ႕လြယ္မႈမ်ားကုိ အရိွအတုိင္းသိေနျခင္းသည္ ဒုတိယပုုိင္း၏ တစ္ခုတည္းေသာ အလုပ္ျဖစ္လာလိမ္႔မည္ထင္ပါသည္။

ရွင္သန္ေနဆဲကိစၥမ်ားအတြက္ ပထမပုိင္း၏ ပညာမ်ားကုိ သံုုးစြဲေနရသည္႕တုုိင္ ဒုတိယပုိင္းသည္ သူ႕လကၡဏာမ်ားကုိ လူတုိင္းကုိ သတိေပးေနျမဲျဖစ္သည္။ ပထမပုိင္းတြင္ ပြင္႔လန္းခဲ႔ေသာ အသိပညာ၏ပန္းမ်ားသည္ အသီးအျဖစ္သုိ႕ေရာက္လာေသာ အခုိက္အတန္႕သည္ ဒုတိယပုိင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယပုုိင္း၏ အသီးသည္၊ ပထမပုိင္း၏ ပန္းပြင္႔ႏွင္႔ အသြင္သ႑ာန္ျခားနားေသာ ျဖစ္တည္မႈျဖစ္သလုိ၊ မတူညီေသာ လုိအပ္ခ်က္လည္းရိွလိမ္႔မည္။ ဒုတိယပုိင္းသည္ မတူညီေသာ္လည္း ပထမပုိင္းႏွင္႔မကင္းေခ်။ ပထမပုိင္း၏အဆက္မဟုတ္ေသာ္လည္း ပထမပုိင္း၏ တင္းအားတြင္ အေျခခံ၍ ပ်ံသန္းထြက္လာေသာ ျမားတစ္စင္းျဖစ္သည္။ ပထမပုုိင္း၏ တင္းအားသည္ ဒုတိယပုုိင္းပ်ံသန္းမည္႕ ျမားတစ္စင္း၏ အကြာအေဝးကုိ ျပဌာန္းလိမ္႔မည္ထင္သည္။ ရႈပ္ေထြးမႈမွ ရုိးရွင္းမႈဆီသုုိ႕ ျပန္သြားရေသာ ခရီးသည္ ထင္မွတ္မထားေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲေနျခင္းမွာ မိမိတို႕ကိုုယ္တုိင္ စနစ္တက် ေျခရာေဖ်ာက္ထားေသာေၾကာင္႔ျဖစ္ပါသည္။ ခက္ခဲေသာ္လည္း မျဖစ္ႏုိင္သည္႕ ခရီးေတာ႔မဟုုတ္ပါ။ မေသခ်ာေသာ ကမာၻၾကီးထဲတြင္၊ မေသခ်ာေသာ ရွင္သန္မႈမ်ားျဖင္႔ ရစ္ပတ္ဖြဲ႕ေႏွာင္ထားေသာ လူသားသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာစိတ္တစ္ခုကိုသာ ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာအျဖစ္ယူသြားႏုိင္လိမ္႔မည္ထင္သည္။

အရိွတရား၏ ျပည္႕စံုုမႈကုိ နားလည္ရန္ ျငိမ္သက္ေသာစိတ္ျဖင္႔ ဒုတိယပုိင္းကုိ စတင္ဖုိ႕လုိလိမ္႔မည္ထင္သည္။ လူသည္ အပုိမလုပ္ေတာ႔လွ်င္ အလြန္ေပါ႔ပါးေသာ စိတ္ရိွလာႏုိင္ေသာ သတၱဝါျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ တိမ္မ်ားကုိ အခ်ိန္ေပး၍ ေငးၾကည္႕ေနသူမ်ားေတြ႕လွ်င္ လူပ်င္းမ်ားဟု မထင္လုုိက္ၾကပါႏွင္႔။ ထုိသူမ်ားသည္ ဒုုတိယပုုိင္း သင္ခန္းစာမ်ားကုိ သဘာဝတရားဆီမွ ျပန္လည္ ေလ႔လာေနသူမ်ားလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္သည္။

စံပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ကုိ ခူးယူျပီး ဘုရားကပ္မည္႕အစား အပင္မွာပြင္႔ေနသည္႕ စံပယ္ပန္းေလးကုိပဲ ဘုရားကုိလွဴလုုိက္ျခင္းသည္ ဒုတိယပုိင္း၏ စိတ္ထားျဖစ္လာလိမ္႔မည္။ ႏူးညံ႕ေသာစိတ္ထားျဖင္႔ ရဲရင္႔ေသာရွင္သန္ျခင္းသည္ ဒုတိယပုိင္း၏ ဖတ္စာအုုပ္ျဖစ္လာလိမ္႔မည္။ ပထမပုိင္း၏အလင္းသည္ အနီေရာင္ျဖစ္လွ်င္ ဒုတိယပုိင္း၏အလင္းသည္ အျပာေရာင္ျဖစ္လိမ္႔မည္။ ျငိမ္သက္ေသာစိတ္သည္ အမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ရိွေသာစိတ္လည္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယပုိင္းကိစၥမ်ားသည္ ကုိယ္က်ိဳးအတြက္ သိပ္မ်ားမ်ားလုုပ္စရာမရိွေတာ႔။ ပထမပုိင္းတြင္ အမ်ားအကူအညီျဖင္႔/ျပင္ပအေထာက္အပံ႔ျဖင္႔ ရရိွခဲ႔ေသာ အသိပညာႏွင္႔ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကုိ ဒုတိယပုိင္းတြင္ အမ်ားအတြက္ လြယ္ကူေအာင္လုပ္ေပးသည္႕ အလုပ္မ်ားအတြက္ ပိုု၍အသံုုးခ်လာမည္။ ဒုတိယပုိင္း၏ အလွတရားသည္ ပထမပုိင္းထက္ပုိျပီး သိမ္ေမြ႕သည္။ ပုုိျပီးႏူးညံ႕သည္။ ေလးနက္ေသာ ပညာကုိ လက္ဆင္႔ကမ္းျခင္းသည္ ဒုတိယပုိင္း၏ လွပေသာဒါနတရားတစ္ခုျဖစ္လာလိမ္႔မည္။ ပထမပုိင္းတြင္ ျမင္ရေသာ သစ္ရြက္ေျခာက္၏ အဆင္းအေရာင္မြဲေျခာက္မႈသည္ ဒုတိယပုိင္းတြင္ ေတာက္ပလာသည္။ ဒုတိယပုိင္းေလာကသည္ အေရာင္အေသြးပုိမုိစံုလင္လာသည္။ ပထမပုိင္း၏ နားလည္မႈသည္ ေျဖသိမ္႔ေသာ စကားလံုးမ်ားျဖစ္လွ်င္ ဒုတိယပုိင္း၏ နားလည္မႈသည္ နာက်င္မႈအတြင္း အတူယွဥ္တြဲ ျငိမ္သက္ေနျခင္းသာျဖစ္လိမ္႔မည္။

စိတ္ထဲတြင္ ခက္ခဲေနေသာအရာမ်ားသည္ လြယ္ကူေသာအရာတစ္ခု၏ အလင္းျပန္မႈသာျဖစ္လိမ္႔မည္။ ခက္ခဲမႈ၏ျပႆနာမွာ လြယ္ကူေသာအရာမ်ားတြင္ သေဘာထားမမွန္ကန္မႈမ်ား စုစည္းေပါင္းဖြဲ႕လာျခင္းသာျဖစ္ရလိမ္႔မည္။ ေလာကၾကီးကုိ လြယ္ကူေစခဲ႔သူမ်ားကုိ ေလးစားေသာစိတ္သည္ တစ္ေန႕တစ္ျခားတုိးပြားလာရမည္။ ပထမပုိင္း၏ သီလသည္ ေရွာင္ၾကဥ္မႈေပၚတြင္ အေျခခံလွ်င္ ဒုတိယပုိင္း၏ သီလသည္ တစ္ဆင္႔ျမင္႔ရလိမ္႔မည္။ ခက္ခဲေနသူမ်ားေအာင္ လြယ္ကူေအာင္လုပ္ေပးရမည္။ အလိမ္ခံရသူမ်ားအား အလိမ္မခံရေအာင္ကူညီရမည္။ အခုိးခံရသူမ်ားအား အခုိးခံလုိက္ရေသာ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားျပန္ေပးရမည္။ အသက္ေဘးေရာက္ေနသူမ်ားအား ကုုသစရိတ္ေပးရမည္။ ကုသ၍မရေတာ႔သူမ်ားအား ျငိမ္သက္ေသာစိတ္ေပးရမည္။ လူတစ္ေယာက္က တျခားလူတစ္ေယာက္ကုိ အႏုိင္အထက္ ျပဳက်င္႔မႈမရိွေအာင္ အသိဉာဏ္ေရာ၊ခြန္အားကုိပါ အသံုးျပဳျပီး ဆန္႕က်င္ရမည္။ မူးယစ္ေစေသာအရာမ်ားမလုိအပ္ေသာ ကမာၻသစ္တစ္ခု၏ အလွတရားအေၾကာင္းကုိလည္း ေျပာျပရလိမ္႔မည္။ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ေနေပ်ာ္ေသာ၊ အလြန္လွေသာ ကမာၻသစ္တစ္ခုကုိ ျငိမ္းခ်မ္းေသာစိတ္ျဖင္႔ တစ္ဦးစီ ဝုိင္းဝန္းတည္ေဆာက္ရန္လုိအပ္ေၾကာင္းလည္း ႏႈိးေဆာ္ရလိမ္႔ဦးမည္။

ဒုတိယပုိင္း၏ အခက္အခဲမွာ စကားလံုးမ်ားျဖင္႔ ခရီးဆက္၍ မရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သိစိတ္မ်ား၏ ဆက္သြယ္မႈသည္သာ ထိေရာက္ေသာ ဝါက်တစ္ေၾကာင္းျဖစ္ျပီး ႏွလံုုးသားခ်င္းနားလည္မႈသည္သာ ႏူးညံ႕ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္လိမ္႔မည္။

ဆက္လက္ခရီးဆက္ၾကပါဦးစုိ႕။         ။


With Peace,
Uncle Zephyr



Peace B with U.

Saturday, January 17, 2015

ဟာခ်ီကိုု ႏွင္႔ ခ်စ္ျခင္းတရား

ဟာခ်ီကိုု ႏွင္႔ ခ်စ္ျခင္းတရား

ဟာခ်ီကုိဟာ ပုိင္ရွင္မဲ႔ ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္။
သူ႕ဟာ ေလွာင္အိမ္တစ္ခုထဲကေန ထြက္လာတဲ႔ သတၱဝါငယ္ေလးပဲ။ သူ႕ေန႕ရက္ေတြက ရိုုးရွင္းလြန္းခဲ႔တယ္။ အကီတာ အမ်ိဳးအစား ေခြးတစ္ေကာင္အေနနဲ႕ သူဟာ ႏူးညံ႕တယ္။ သူဟာ သိမ္ေမြ႕တယ္။ သန္စြမ္းတဲ႔ ေျခလက္ေတြရိွတယ္။ သခင္ကိုလည္း သိပ္ခ်စ္တယ္။

ဘူတာရံုုေလးတစ္ခုမွာ က်က်န္ရစ္တဲ႔ ေလွာင္အိမ္ထဲက ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ အျဖစ္ ေလာကထဲဝင္ေရာက္လာတယ္။ ေလာကထဲမွာ ခ်စ္တဲ႔သူကုိ ရွာေဖြဖုိ႕လိုတယ္။ ဟာခ်ီကုိဟာ ခ်စ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို ရွာေတြ႕ခဲ႔တယ္။

ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ အတုိင္းအဆမရိွပါဘူး။ အခ်စ္စစ္ရဲ႕ တစ္လမ္းေမာင္း လမ္းသြယ္ထဲ ဟာခ်ီကုိ ခ်ိဳးေကြ႕ဝင္ေရာက္ခဲ႔တာေပါ႔။ သိပ္သည္းႏူးညံ႕တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ ေႏြရာသီမွာ ေအးျမျပီး၊ ေဆာင္းရာသီမွာ ေႏြးေထြးေနလိမ္႔မယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖုိ႕ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးရတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ဖုိ႕လည္း အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးရတယ္။ နားမလည္ဘဲ မခ်စ္ႏိုင္ဘူး။ မခ်စ္ဘဲလည္း နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ဟာခ်ီကုိဟာ ဒီဒႆနကုိ ၾကိတ္သေဘာေပါက္ေနတဲ႔ ေခြးၾကီးေခြးေကာင္းတစ္ေကာင္ပါပဲ။

ေႏြဦးမွာ ေၾကြက်မယ္႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးတစ္ရြက္ရဲ႕ အသင္႔ျဖစ္ေနမႈမ်ိဳးနဲ႕ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ အသင္႔ျဖစ္ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ တစ္ေရာင္တည္းေသာ ေန႕ရက္ေတြမွာ သူေပ်ာ္ေမြ႕ေနတယ္။ သူဟာ ဘယ္ေလာက္သင္သင္ ေဘာလံုးေလးတစ္လံုုးကိုု မေကာက္ဘူး။ ဒါဟာ သူ႕အလုပ္မဟုတ္ဘူးလို႕ ထင္ေနပံုရတယ္။

သူ႕သခင္ ပါေမာကၡၾကီး အလုပ္သြားတာကို ဘူတာရံုုအထိ လုိက္ပို႕ခ်င္တဲ႔ တြယ္တာတဲ႔ ေခြးကေလး။ သခင္ျပန္လာမယ္႔ ညေနမွာ ရထားဘူတာရံုုေရွ႕မွာ အခ်ိန္မွန္ ထိုင္ေစာင္႔ေနခ်င္တဲ႔ ေခြးကေလး။ သူ႕ေန႕ရက္ေတြကိုု အလြမ္းနဲ႕ အခ်စ္ကလြဲရင္ ဘာမွ အဝင္မခံဘူး။ သိပ္ျပည္႕စံုုလွပတဲ႔ ကမာၻတစ္ခုကို စိတ္ထဲမွာေဆာက္ထားတဲ႔ ေခြးကေလး။ သူဟာ ၾကီးျမတ္လြန္းတဲ႔ ေခြးကေလးပဲ။

အခ်ိန္ကာလ မလႊမ္းမုိးႏိုုင္တဲ႔ေမတၱာတရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕မႈကိုု သူရွာေတြ႕ခဲ႔တာပါပဲ။ အခ်ိန္က ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုေျပာင္းလဲႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ပိုမုိသိပ္သည္းလာဖုိ႕ပဲ တတ္ႏုိင္လိမ္႔မယ္။ အခ်ိန္ဟာ ႏွလံုးသားထဲက ေမတၱာကုိ သမုုိင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မေဖ်ာက္ဖ်က္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။

သူ႕သခင္က ပီယာႏိုတီးတယ္။ ဟာခ်ီကုိဟာ ဂီတကို နားမလည္ရင္ေတာင္ ဂီတသမားရဲ႕ ႏွလံုးသားကို နားလည္သူပဲ။ သူခ်စ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ စကားလံုုးမျဖည္႕စြက္ဘဲ ပရမတ္တည္႕တည္႕ နားလည္ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္။ သခင္ကုိ ဘူတာရံုလုုိက္ပို႕မယ္။ ဘူတာရံုက ျပန္သြားၾကိဳမယ္။ တစ္ေန႕တာဝတၱရားထဲ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖည္႕သိပ္ထားတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ႏူးညံ႕စိတ္ထားဟာ ကမာၻအဆက္ဆက္လွပေနေတာ႔တာပဲ။

ႏွလံုးသားဟာ ဆြစ္နာရီေတြထက္ အခ်ိန္တိက်တယ္။ ဟာခ်ီကုုိဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ လာၾကိဳဖိုု႕ ေနာက္မက်ခဲ႔ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ သံပတ္ေပးထားတဲ႔ ႏွလံုုးသားထက္ ဘယ္နာရီမွပိုျပီး မတိက်ႏုုိင္ပါဘူး။ ေလးနက္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ သိပ္ကုိတိက်တဲ႔ ဇီဝေဗဒ နာရီတစ္လံုုးရိွတယ္။ ႏွလံုုးခုုန္ခ်က္တုုိင္းဟာ တိက်တယ္။ ေသြးခုုန္ႏႈန္းေလးတစ္ခုုစီက တိက်တယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ ႏွလံုုးသားဟာ ဝီရိယအျပည္႕နဲ႕အျမဲ တက္ၾကြေနတယ္။

တစ္ေန႕မွာ ..... ပါေမာကၡၾကီး အလုပ္သြားေတာ႔ ဟာခ်ီကုိက လုိက္မပို႕ဘူး။ ဘယ္လုိေခၚေခၚမလုိက္ဘူး။ ေဟာင္ပဲေဟာင္ေနတယ္။ ပါေမာကၡၾကီးဘူတာရံုုေရာက္တဲ႔အထိ လွည္႕ၾကည္႕လွည္႕ၾကည္႕နဲ႕သြားတယ္။ သူ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ေခြးကေလး ဘာလိုိ႕မ်ား လိုုက္မပုိ႕သလဲဆိုတဲ႔ အံ႔ၾသစိတ္နဲ႕ လွည္႕လွည္႕ၾကည္႕ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဟာခ်ီကုိ လုိက္လာတာေတြ႕တယ္။ သူ႕အနားေရာက္ေတာ႔ ဟာခ်ီကုိက ကုိက္ခ်ီလာတဲ႔ ေဘာလံုးေလး ခ်ေပးလုိက္တယ္။ ပါေမာကၡၾကီး အံ႔ၾသသြားတယ္။ သူ႕ေခြးေလးဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ေဘာလံုုးမေကာက္ဘူး။ ဒီေန႕မွ ထူးထူးျခားျခားလုုပ္လာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူအလုပ္သြားရဦးမယ္။ ေခြးကေလးကုိႏႈတ္ဆက္ျပီး သူရထားေပၚတက္သြားတယ္။

အဲဒီခရီးဟာ ျပန္မလာႏုုိင္ေတာ႔မယ္႔ ခရီးတစ္ခုုျဖစ္မွန္း ပါေမာကၡၾကီး ၾကိဳမသိခဲ႔ဘူး။

ေလာကၾကီးဟာ သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ႔သူေတြ ဒဏ္ရာရဖုိ႕ လက္စြမ္းျပတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ေနရာတစ္ခုမ်ားလား။ ေခတ္အဆက္ဆက္ နာက်င္တဲ႔စိတ္ရိွခဲ႔သူေတြဟာ သိပ္ခ်စ္တတ္သူေတြပါပဲ။

ဟာခ်ီကုိဟာ ျပန္မလာေတာ႔မယ္႔ သခင္ကုိ ညေနတုိင္း လာလာၾကိဳတယ္။ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ထုိးထားတဲ႔ တက္တူးတစ္ခုရဲ႕ ျမဲျမံေနပံုုမ်ိဳးပဲ။ ရာသီဥတုုေတြဟာ ခ်စ္တဲ႔သူျပန္လာမယ္ထင္ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္အတြက္ ထင္သေလာက္မဆိုုးရြားပါဘူး။ ျပန္မလာသူေတြ မသိႏုုိင္တဲ႔ ေစာင္႔ဆုိင္းသူရဲ႕ က်င္႔ျမဲတရားမွာ သက္ဝင္ယံုၾကည္ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္၊ သူ႕ေန႕ေတြဟာ ေမွာင္လြန္းတယ္။ ဘူတာေရွ႕မွာထုုိင္ျပီး ခရီးသြားေတြထဲက ခ်စ္တဲ႔သူကိုု ရွာရတဲ႔ ေဝဒနာဟာ ဘယ္ေလာက္နာက်င္လိမ္႔မလဲ။ ျပန္မလာမယ္႔ခ်စ္သူကုုိ ျပန္လာမယ္ထင္ေနတဲ႔ ေခြးကေလး။ ဒဏ္ရာေတြဟာ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ သိပ္သည္းလာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူထုိင္ေစာင္႔ေနတယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕တည္ေဆာက္တဲ႔ ႏွလံုးသားမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းဟာ ထာဝရျမဲတဲ႔တရားပဲ မဟုတ္လား။

ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ေခြးေလးကုိ အခ်ိန္ကာလက လုပ္ေပးႏိုင္တာ အိုမင္းလာဖုိ႕ပဲ။ က်န္တာေတြေတာ႔ အခ်ိန္က မကူညီႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ထြင္းထားတဲ႔ သစၥာတရားဟာ နက္ရွိဳင္းလြန္းတယ္။ ညေနတုိင္း ရထားလာေစာင္႔ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ႏွစ္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ႔ျပီ။ ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ ေျမာက္ျပန္ေလဟာမသယ္ေဆာင္သြားႏုုိင္ဘူး။ ေႏြးေထြးတဲ႔ ေႏြဦးဟာ ေမတၱာတရားကုိ မခမ္းေျခာက္ေစႏုိင္ပါဘူး။ သစၥာတရားဟာ ခ်စ္တဲ႔သူေတြရဲ႕ အလြန္လွပတဲ႔ ႏွလံုးသားပဋိညာဥ္တစ္ခုပါပဲ။ စိတ္နဲ႕ေရးထုိးထားတဲ႔ လက္မွတ္ဟာ၊ ဦးေႏွာက္နဲ႕ ေရးထိုးထားတဲ႔ လက္မွတ္မ်ားလုိ ဖ်က္လြယ္၊ျပင္လြယ္မဟုတ္ဘူး။ ဒါကုိ ဟာခ်ီကုုိက စကားလံုးမပါဘဲ သက္ေသခံသြားတာ။

ျပန္မလာေတာ႔မယ္႔ ခရီးသြားရဲ႕ရုုပ္ပံုလႊာဟာ သိစိတ္ထဲမွာ ျမဲျမံထင္ရွားေနတယ္။
လြမ္းဆြတ္ျခင္းနဲ႕ ရက္လုပ္ထားတဲ႔ မီးခိုုးေရာင္ ဆြယ္တာေလးတစ္ထည္ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနသလုိမ်ိဳး ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ က်ိန္စာမိေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနတယ္။

ႏွစ္ေတြ၊သကၠရာဇ္ေတြက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ေသတဲ႔အထိ မစြန္႕သြားတဲ႔ ေမတၱာတရားရဲ႕ မာျခင္းအဆင္႔နဲ႕သိပ္သည္းမႈအတြက္ သက္တမ္းတစ္ခုဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ မရွည္လ်ားပါဘူး။ ရွင္သန္ေနတဲ႔ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႕အထိ စတင္ခဲ႔တဲ႔ခ်စ္ျခင္းဟာ အျမဲ ဖ်တ္လတ္သစ္လြင္ေနတာပါပဲ။ Shibuya ဘူတာရံုေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ႔ေခြးကေလးအတြက္ နာရီေတြ မလိုပါဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ရွဴသြင္းလုိက္တဲ႔ ေလထဲမွာ ေအာက္ဆီဂ်င္နဲ႕အတူ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ အျမဲပါလာေနက်။

စစ္မွန္တဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႕ ျပည္႕ဝတဲ႔ခ်စ္ျခင္းအတြက္ အေျဖဟာ တစ္ေန႕ေတာ႔ ေရာက္လာမွာပါပဲ။ ရွင္သန္ေနတုန္းမွာ ရွာမေတြ႕တာေတြ ေသျခင္းတရားမွာ ျပန္လည္ေတြ႕ရိွရမွာပဲမဟုတ္လား။ ဒီလုိပဲေပါ႔။

တစ္ခုေသာေဆာင္းမွာ ဟာခ်ီကုိ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားတယ္။ ေစာင္႔ဆုိင္းျခင္းရဲ႕ကမာၻကေန ျပန္လည္ေပါင္းဆံုျခင္းဗိမာန္ဆီကုုိထြက္ခြာသြားတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ သူခ်စ္တဲ႔သူရိွတယ္။ သူ႕ကိုုလည္းေစာင္႔ေနတယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ ျမဲေနတဲ႔ ကတိတစ္ခုဟာ အလြန္လွပတဲ႔ အိမ္မက္ခ်ိဳတစ္ခုပဲေပါ႔။ သူခ်စ္တဲ႔သူဆီ သူေျပးထြက္သြားတယ္။ ဒီလုိေျပးထြက္ခြင္႔ရမယ္၊ ဒီလုိျပန္လည္ေတြ႕ဆံုမယ္လုိ႕ သူ႕ႏွလံုုးသားဟာ ထာဝရယံုၾကည္ခဲ႔တာပဲ။ ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ အလုုပ္ႏွစ္ခုပဲရိွတယ္။ ခ်စ္ခင္စြာ ေပြ႕ဖက္ထားဖုိ႕နဲ႕ ဒီအခ်ိန္မတုိင္ခင္အထိ ခ်စ္ခင္စြာ ေစာင္႔ဆုိင္းေနဖုိ႕ပါပဲ။

ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ စကားလံုးေတြ မလုိအပ္ပါဘူး .............။ တိတ္ဆိတ္တဲ႔ေလးနက္မႈနဲ႕ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထုုိင္ေစာင္႔ေနတဲ႔ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ရင္ထဲမွာ ပြင္႔ေနတဲ႔ ခရမ္းျပာပန္းေလးတစ္ပြင္႔ကုိ ျမင္လာတဲ႔တစ္ေန႕မွာ .... ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ သိမ္ေမြ႕တဲ႔ ဖူးပြင္႔မႈကုိ နားလည္လာရမွာပါပဲ။                     ။

With Regards,
Zephyr

p.s I love hachiko.



Peace B with U.

Friday, January 16, 2015

ဖိနပ္အႏၱရာယ္။

ဖိနပ္အႏၱရာယ္။

စင္ကာပူမွာ ဖိနပ္တစ္မ်ိဳးေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးေနတယ္။ ေစ်းက တစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲလုိ႕ေျပာတယ္။ စီးလုိက္ရင္ အင္မတန္ ႏူးညံ႕တယ္။ ေအာက္ေျခကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ႔ေအာင္လုပ္ထားတယ္လုိ႕ဆိုတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေပ်ာ႔ေတာ႔ ေျခေထာက္ေတြ ဟန္ခ်က္ပ်က္ေအာင္မသိမသာလုပ္တယ္။ စီးတာၾကာရင္ ေျခေထာက္ေတြ နာတယ္။ ေျခမက အတြင္းဘက္ကို ေကြးသြားတဲ႔တစ္ေယာက္လည္းရိွတယ္။ ဆရာဝန္က ဖိနပ္လဲခိုင္းတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးအစားအတူတူပဲထင္တယ္။ စီးလုိ႕ေကာင္းတယ္၊မေကာင္းဘူးဆိုတာ ခဏနဲ႕မသိႏုိင္ဘူး။ ေျခေထာက္ေတြ၊လက္ေတြရဲ႕ သေဘာက အဆင္မေျပတာကို အဆင္ေျပေအာင္ လုိက္ကူေပးတယ္။ အဲဒီလို မသိမသာေလး လုိက္ကူရင္း၊ ဖိနပ္ရဲ႕ျပႆနာကေန ေျခေထာက္ေခါက္တာလုိ႕၊လိမ္တာတုိ႕၊ေစာင္းတာတုိ႕ျဖစ္ကုန္တယ္။ နမူနာျပတာေတာ႔ ၾကည္႕လိုက္တယ္။ ဖုန္းမပါလာလို႕ ဓာတ္ပံုေတာ႔ မရုိက္လိုက္မိဘူး။ အေျခခံသံုးခ်က္က ေစ်းေပါတယ္။ သိပ္ေပ်ာ႔တယ္။ စစီးစီးခ်င္း အင္မတန္စီးလုိ႕ေကာင္းတယ္။ အဲဒါေလး သတိထားၾကပါလုိ႕ေျပာခ်င္တယ္။ ေျခေထာက္ေတြကိုလည္း သတိထားၾကပါ။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္အစိတ္အပုိင္းကိုမဆို လစ္လ်ဴမရႈထားနဲ႕။ တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီအစိတ္အပိုင္းက သူအေရးၾကီးေၾကာင္း ေပါက္တတ္ကရ လုပ္ျပရင္ ခက္မယ္။

Regards,
The Concerned citizen
(ျမန္မာလိုေတာ႔ တာဝန္သိျပည္သူတစ္ဦး)



Peace B with U.

Saturday, January 10, 2015

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကို ပင္အပ္နဲ႕ထုိးစုိက္ထားတဲ႔အခါ ... ျငိမ္သက္ျခင္းခႏၶာနဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းေယာင္ေယာင္ ေတာင္ပံမ်ားဟာ တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္လုိ႕ေနတယ္။

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကို ပင္အပ္နဲ႕ထုိးစုိက္ထားတဲ႔အခါ ... ျငိမ္သက္ျခင္းခႏၶာနဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းေယာင္ေယာင္ ေတာင္ပံမ်ားဟာ တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္လုိ႕ေနတယ္။


ေျပးလႊားေနသည္႕ ကိန္းဂဏန္းမ်ားၾကားထဲ အိမ္မက္တစ္ခုသည္ စံပယ္ရနံ႕လုိ တေရြ႕ေရြ႕ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ေကာင္းေသာ ရွင္သန္မႈ၊ ေကာင္းေသာ အသက္ေမြးမႈ၊ ေကာင္းေသာ ေနာင္တရမႈမ်ားႏွင္႔အတူ ေဆာင္းရာသီ၏ ဝင္ေရာက္မႈ၊ ထြက္ခြာမႈသည္ အလြန္သိမ္ေမြ႕ေနသည္။ "ဒီကိစၥ တအားႏူးညံ႕တာ"ဟု မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ ဟုတ္မည္ထင္သည္။

ပန္းခ်ီေက်ာ္ ဒါလီ၏ ရယ္စရာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတစ္ခုကစမည္ထင္သည္။ ထုိေန႕က ဆိုးဆိုးရြားရြား ေခါင္းကိုက္ေနသည္။ စင္ေရာ္ေတာင္ မ်က္ခံုးေလးတစ္ခုသည္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ ဒါလီ၏ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို သတိရေနေစသည္။ လြမ္းမည္ဆိုလွ်င္ ၾကံဖန္လြမ္းေနစရာေကာင္းသည္။ ေအးျမေသာ ေဆာင္းရာသီသည္ ဘာမဆို လြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာေကာင္းေနသည္။ စင္ေရာ္ေတာင္ မ်က္ခံုးေလးတစ္ခု၊ၾကည္စင္ေသာ အျပံဳးတစ္ခုႏွင္႔အတူ မ်က္ဝန္းတစ္စံုသည္ မိမိ၏ စိတ္ကို ျပတုိက္တစ္ခုျဖစ္ေစခဲ႔သည္ထင္သည္။ ျပတုိက္သည္ ရပ္တန္႕မႈသက္သက္သာျဖစ္သည္။ ျပတိုက္သည္ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အလွတရား၊ အမွတ္ရမႈမ်ားျဖင္႔သာ တစ္သက္လံုးေနထုိင္သြားသည္။ "
ဒီကိစၥ တအားရူးသြပ္တာ"ဟု မိတ္ေဆြက ဆိုေလသည္။

ေတာင္တန္းတစ္ခု၏ သေကၤတမွာ ရွင္သန္မႈ အနည္းဆံုးျဖင္႔ ဘဝကို ျဖတ္သန္းသြားရန္ ညႊန္းဆိုေနသည္။ ေတာင္တန္းမ်ားကို ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ခ်စ္ခင္မိသြားျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အယ္ေနာင္း၏ တေရြ႕ေရြ႕ေဝးကြာ သီခ်င္းကို ထပ္ခါတလဲလဲ နားေထာင္ရင္း ေဆာင္းေလမ်ား ေအးျမလာခဲ႔သည္။ ေတာင္တန္းမ်ားသည္ ထြက္ခြာသြားေသာ တိမ္တိုက္မ်ားကို ေမာ႔ၾကည္႕ေနခဲ႔ေသးသည္။ ေရြ႕လ်ားမႈကို စြန္႕လႊတ္ထားခဲ႔ေသာ ရွင္သန္မႈတစ္ခု၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေအးျမမႈကို စိတ္က တစ္ဆစ္ခ်င္း နားလည္လာသည္။

Hannibal ရုပ္သံဇာတ္လမ္းတြဲ ၂၆ ကားအေၾကာင္းေျပာရင္း အရူးတစ္ေယာက္၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ေရာက္ရိွသြားသည္။ အရူးတစ္ေယာက္၏ အတၱသည္ အလြန္ျပည္႕စံုေသာ တည္ေဆာက္မႈျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အခ်စ္ကို ထပ္မံျဖည္႕စြက္စရာ ေနရာမရိွေတာ႔ဟု မ်က္ဝန္းနက္ကေလးတစ္စံုက ဆိုသည္။ "ဒီကိစၥ တအား ႏူးညံ႕တာ"ဟု မိတ္ေဆြတစ္ဦးက မေျပာပါ။ ေဆာင္းရာသီ၏ သစ္ရြက္ေၾကြမ်ား ေရြ႕လ်ားသံသည္ အလြန္လွေသာ ဂီတျဖစ္ေၾကာင္းသာ ေျပာျဖစ္ခဲ႔သည္။

လူသည္ ဗိုက္ျပည္႕ျပီး၊ အိပ္ေရးဝေနလွ်င္ အလြန္လြမ္းဆြတ္တတ္ေသာ သတၱဝါျဖစ္ေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အဆိုျပဳေလသည္။ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ား ျပည္႕စံုလာလွ်င္ လူသည္ spiritual need ဘက္သြားသည္ဟူေသာ အဆိုကို တိုက္ရိုက္ကန္႕လန္႕တုိက္ေနသေယာင္ျဖစ္ေနေသာ အဆိုျဖစ္မည္။ က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားဖူးသြားကားေပၚတြင္ေတာ႔ လူတုိင္းဟာ ေတြးေခၚရွင္၊ လူတုိင္းဟာ ဒႆနဆရာ၊ လူတုိင္းဟာ ဟာသသမား၊ လူတုိင္းဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘဝပိုင္ဆုိင္သူေတြ ျဖစ္ႏုိင္ခဲ႔ၾကေသးသည္။ သိပ္ေဝးေဝးမဟုတ္ေသာ အတိတ္သည္ပင္ ၁၃ ႏွစ္ၾကာေညာင္းခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ေတာင္ေဝွးထက္စာလွ်င္ေတာ႔ ႏူးညံ႕ေႏြးေထြးေသာ ခ်စ္သူ႕လက္က တစ္သက္လံုး သယ္ေဆာင္သြားရန္သင္႔ေလ်ာ္ေၾကာင္း နားလည္ေစခဲ႔ေသာ ခရီးျဖစ္သည္။

လူသည္ မိမိ အမွားမွသာ သင္ယူေသာ သတၱဝါျဖစ္သည္။ ထုိအဆိုကို တင္ျပခဲ႔သူမွာ ေရလွ်ံေနေသာ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းတြင္ ေျမာင္းေပါက္ကြ်ံက်ဖူးေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနသည္။ ဘဝႏွင္႔ရင္းျပီး သင္ယူေလ႔လာခဲ႔ေသာ အဆိုျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေျပာင္းလဲမရေသာ အတိတ္ကို သင္ယူေနရန္ လိုအပ္ေသးလားဟု ေမးေနရန္ အခ်ိန္မရိွေတာ႔ပါ။ အမွားအသစ္မ်ား၏ အကန္႕အသတ္မဲ႔ လွပမႈမ်ားသည္ ေနာင္တျဖင္႔ေနထုိင္ျခင္း၏ အေရာင္အေသြးကင္းမဲ႔မႈကို ပ်က္ရယ္ျပဳၾကပါသည္။ ၾကာရွည္ေသာ ေနာင္တမ်ားသည္ ဥပါဒါန္ျဖစ္လာႏုိင္သည္။ တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးမွ သံေခ်းတက္ေနေသာ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းသည္ ကမာၻေက်ာ္ ပန္းခ်ီကားတစ္ကားကို ေစာင္႔ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကိဳမသိခဲ႔ပါ။ ခ်ာလီဝိႈက္တစ္ပုလင္း အိမ္သာၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ကြဲသြားတုန္းကႏွင္႔တူေနေသာ ေန႕စြဲမ်ားလည္း ရိွၾကေသးသည္။ အလြန္ေမႊးျမေနေသာ လြဲေခ်ာ္မႈတစ္ခုသာျဖစ္သည္။ လူသည္ မိမိ အမွားမွသာ သင္ယူေသာ သတၱဝါျဖစ္သည္ဟု အဆိုျပဳခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းအား ေဂ်ာ္နီေဝၚကား ေရႊပတ္တစ္ပုလင္း လက္ေဆာင္ေပးရဦးမည္ထင္သည္။

ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ မထြန္းကားေသာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ စြန္႕စားသြားးလာရန္လည္း Costantine ဆန္လြန္းေနမည္ထင္သည္။ Costantine ကေတာ႔ ဂါထာအစြမ္းျဖင္႔ နတ္မိစာၦမ်ားကို ႏွိမ္နင္းေနသည္။ ခ်စ္သူေဟာင္း သီလရွင္ဝတ္သြားေသာ ခံစားခ်က္ကို အနတၱဟုရႈျမင္ႏုိင္ေသာ တစ္ေန႕တြင္ Costantine ေသနတ္ဒဏ္ရာျဖင္႔ လဲက်ေနခဲ႔သည္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ဇာတ္လမ္းတြင္ အနမ္းတစ္ခုစီရိွေနခဲ႔သည္။ ယုဒသည္ ေငြအသျပာ အနည္းငယ္အတြက္ သခင္ကိုနမ္းခဲ႔ဖူးသည္။ ပုိက္ဆံရဖုုိ႕ နမ္းရေသာ ဘဝသည္ အင္မတန္ခမ္းေျခာက္မည္ထင္သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ အေကာင္းဆံုးေဆးဝါးျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ တိမ္တိုက္မ်ားမသိလုိက္ေသာ ၾကယ္ေၾကြေတးမ်ားသည္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိ ဟင္းလင္းျပင္ကို ျဖတ္သန္းရင္း သြားလာေနဦးမည္ျဖစ္သည္။

ေၾကြျပီးသား ၾကယ္မ်ား၏ အလင္းတို႕ျဖင္႔ ဘဝကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ၾကသည္။ တည္ျငိမ္ေသာ ရိပ္ျမံဳေလးတစ္ခုႏွင္႔ လွပေသာ ဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခုစီ။ ႏြားေျခရာခြက္ထဲတစ္ဝက္ျပည္႕ေနေသာ ေရျဖင္႔ပင္ အလြန္လွေသာ လဝန္းကုိ သိမ္းဆည္းႏုိင္ခဲ႔ၾကသည္။ ခ်စ္ျခင္းတရား၏ သိမ္ေမြ႕မႈ၊ ျပည္႕စံုမႈတို႕ျဖင္႔ ေန႕စြဲမ်ား ေတာက္ပလာသည္။ ခ်စ္ျခင္း၏ အလင္းျဖာမႈသည္ ဖန္ဆင္းျခင္းျဖစ္စဥ္တြင္ အလြန္အေရးပါခဲ႔လိမ္႔မည္။ လူသည္ ခ်စ္ျခင္းတရားအားျဖင္႔ မိမိ၏ ဘုရားအျဖစ္ကုိ ျပန္လည္ရရိွခဲ႔ၾကသည္။ လူသည္ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖင္႔ပင္ ဒဏ္ရာမ်ားကုိ ကုစားခဲ႔ၾကသည္။ အခါခပ္သိမ္းေမွာင္မုိက္ျခင္းျဖင္႔ ျငိမ္သက္ေနေသာ စၾကဝဠာအတြင္း ပထမဆံုုး ေလာင္ကြ်မ္းမႈသည္ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖစ္လိမ္႔မည္။ အခ်ိန္ကာလတစ္စံုတစ္ရာအၾကာတြင္ ခ်စ္ျခင္းတရား၏ အလင္းေရာင္သည္ စၾကဝဠာ အနႏၱဆီသုိ႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားလိမ္႔မည္။ အေမွာင္တိုက္သည္လည္း လင္းရလိမ္႔ဦးမည္။ ပိတ္ဆုိ႕ေသာ တံခါးသည္လည္း ပြင္႔ရလိမ္႔ဦးမည္။ အရုုဏ္ၾကိဳ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္၏ ႏူးညံ႕ေသာ အေတာင္ဖ်ားတစ္ေလွ်ာက္ ခ်စ္ျခင္း၏ အလင္းေရာင္သည္ စိုစြတ္ရဦးမည္။ ဒီကိစၥ တအားႏူးညံ႔တာဟု မိတ္ေဆြကေတာ႔ ဆုိေလမည္လားမသိ။

Sadhguru အဆိုအရ အလြန္အသံုးဝင္ေသာ အမိႈက္ပံုးကုိ တြယ္တာလြန္းျပီး ဝင္အိပ္ေနသည္႕အခါ မွားယြင္းျခင္းမ်ား စတင္ခဲ႔သည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ အမိႈက္ပံုုးႏွင္႔ မိမိ၏ အကြာအေဝးသည္ အင္မတန္အေရးပါသည္။ အမႈိက္ပံုုးသည္ အမႈိက္မ်ားအတြက္ ျဖစ္သည္။ စိတ္သည္ အစိုုးမရေသာ ျဖစ္တည္မႈမ်ား၊ ဖန္ဆင္းျခင္းမ်ားျဖင္႔ ျပည္႕ႏွက္ေနေသာ စၾကဝဠာအေသးစားေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ အလြန္သိမ္ေမြ႕ေသာ အမႈိက္ပံုုးတစ္ပံုးလည္းျဖစ္သည္။ အမိႈက္ပံုုးလုိအပ္မႈႏွင္႔၊ အမႈိက္ပံုးကုိ တြယ္တာမႈသည္ မတူညီပါ။ အလြန္တရာလွပေသာ အရာမ်ား၊ အလြန္တရာေလးနက္ေသာအရာမ်ား၊ အလြန္တရာျပည္႕စံုေသာ ခမ္းနားမႈမ်ားသည္ စိတ္၏ ဖန္ဆင္းျခင္းျဖစ္စဥ္ အစိတ္အပုိင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ တုန္လႈပ္ေနေသာ ေလာကတြင္ တုန္လႈပ္ေနေသာ စိတ္တစ္ခုထပ္ျဖည္႕စြက္ရန္မလုိအပ္ေတာ႔ပါ။ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ျဖစ္စဥ္အတြင္း အမႈိက္ပံုးတစ္ပံုုးႏွင္႔ စိတ္တစ္လွမ္းစာ အကြာအေဝးတြင္ ေနထုိင္ျခင္းျဖင္႔ ႏူးညံ႕ေသာ ဒဏ္ရာမ်ားကို စတင္ေရတြက္ေနမိသည္။

ရွရီဆုိင္း အန္ထုတ္လုိက္ေသာ ေရႊၾကက္ဥသည္ ႏွစ္အတန္ငယ္ၾကာသည္႕အခါ ပုဝါထဲတြင္ ရိွႏွင္႔ျပီးသား ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ လူသည္ အလြန္ေတာ္ေသာ သရုုပ္ေဆာင္မ်ားအျဖစ္ ေနထုိင္သြားၾကသည္။ ရုိုးစင္းေသာဘဝ၏ ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ ဂီတကို မႏွစ္သက္ၾကေတာ႔။ ရုုိးသားျခင္းသည္ ပ်င္းရိဖြယ္ေတးျဖစ္သည္ဟုု ထင္လာၾကသည္။ တိတ္ဆိတ္မႈသည္ တန္ဖိုးျဖတ္၍ မရမွန္း တိတ္ဆိတ္လာေသာ တစ္ေန႕တြင္ သိလာခဲ႔ၾကသည္။ ခ်စ္ျခင္းတရားထက္ သန္႕စင္ေသာ ပုုဝါျဖဴတစ္ခုျဖင္႔ ေရႊၾကက္ဥတစ္လံုးကို ဖြက္ထားရန္ မလိုေတာ႔ပါ။ အလြန္ႏူးညံ႕ေသာ စိတ္ထားျဖင္႔ စံပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ကုိ ေၾကြခ်ိန္အထိ ေစာင္႔ဆုိင္းေနေသာ တရားက်င္႔ေယာဂီၾကီး တစ္ေယာက္၏ အနီးတြင္ မိနစ္ အနည္းငယ္သြားထုိင္ေနလုိက္သည္။ မုိးသည္းၾကီးလည္း တိတ္ရလိမ္႔ဦးမည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသည္လည္း ရပ္တန္႕ရလိမ္႔မည္။ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ အလင္းတရားသည္လည္း ျငိမ္းရလိမ္႔ဦးမည္။ ရွင္သန္ျခင္း၏ နဂိုုအတုိင္းျပည္႕စံုုမႈကို ေမ႔ေလ်ာ႔သူတုုိ႕သည္ ဘုုရားစင္ေရွ႕တြင္ တစ္ခုုခုု ထပ္ေတာင္းေနလိမ္႔ဦးမည္။ လုိအပ္ခ်က္အတြက္ အားကုိးတစ္ခုခု ရွာေနေသာ စိတ္ကုိ ေသခ်ာၾကည္႕လွ်င္ ... အင္မတန္ ေၾကကြဲဖြယ္ေကာင္းေသာ ျပဇာတ္တစ္ခုျဖစ္လာလိမ္႔မည္။ အလြန္လင္းေသာ စိတ္အပုိင္းအစတစ္ခုသည္ မိမိ၏ ျမင္႔ျမတ္မႈကို ျပန္လည္ရွက္ေနရလိမ္႔ဦးမည္ထင္သည္။ အလြန္အဆင္႔ျမင္႔ေသာ ဘုရားအျဖစ္အထိ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းသြားႏုိင္ေသာ စိတ္ကိုု သိမ္းဝွက္၍ အင္မတန္ အဆင္႔နိမ္႔ေသာ ရွင္သန္မႈထဲတြင္ ရုုန္းကန္ေသာ ဖန္ဆင္းရွင္/ဖန္ဆင္းျခင္းတရား၏ ေမာ္လီက်ဴးမ်ားသည္ ဖန္ဆင္းရွင္/ဖန္ဆင္းျခင္းတရားကို စိတ္က်န္းမာေရး ထိခုိက္ေစႏုိင္သည္။ ကမာၻၾကီးထဲမွာ အံ႔ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျပည္႕စံုုေနတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပည္႕စံုုမႈကို ခဏေလာက္ရပ္ျပီး ခံစားနားလည္ဖုိ႕ ဘာလုိ႕ ပ်က္ကြက္ခဲ႔ၾကတာလဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕တူဖုုိ႕၊ တစ္ေယာက္ေယာက္လုပ္တာ လုိက္လုပ္ဖုုိ႕ေတြကုိ ရပ္ျပီး ကုိယ္ေနခ်င္တဲ႔ ဘဝကုိ ကုိယ္ေနတတ္သလုိေလး ေနသြားဖုိ႕ ဘာလုိ႕ သတၱိမရိွတာလဲ ဟုု မိမိကုိယ္မိမိေမးၾကည္႕ၾကဖုိ႕ေကာင္းသည္။ လူသည္ မိမိတုိ႕၏ ျပည္႕စံုုမႈကို လစ္လ်ဴ အရႈတတ္ဆံုး သတၱဝါမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

BOSE company ကေတာ႔ သူတုိ႕ ထုတ္လိုက္တဲ႔ product ေတြဟာ ေစ်းနဲ႕ အရည္အေသြး အေကာင္းဆံုး ကုိက္ညီေစရမည္ဟုဆိုုသည္။ ပံုမွန္ထက္ ခ်ဲ႕ကားထားေသာ bassသံ၊ treble သံေတြမပါေစရဘူးဟုဆိုသည္။ ဘဝကိုေရာ BOSE speaker တစ္ခုလို အရိွအတိုင္းျဖတ္သန္းသြားလုုိ႕ မရႏုုိင္ဘူးလား။ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ေၾကာ္ျငာဖုိ႕မလိုု။ ကုိယ္႔ခံစားခ်က္ကို လူသိရွင္ၾကားျဖစ္ဖုိ႕မလို။ ခ်စ္ခင္သူမ်ားကုိ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖင္႔ လံုျခံဳေစလိုက္မည္။ အလြန္လွေသာ ညေနခင္း တိမ္မ်ားကုိ ေငးၾကည္႕ေနလိုက္မည္။ ရုိးသားေသာ စိတ္ျဖင္႔ ရိုးသားေသာ၊ ရိုုးရွင္းေသာ ဘဝတစ္ခုကို ျဖည္းျဖည္းျခင္းတည္ေဆာက္မည္။ ေလာကဓံတရား၏ input အတုိင္း၊ ရုုိးရိုုးေလး အလုိက္အလ်ားသင္႔လုိက္မည္။ တစ္ေယာက္တည္းေနရံုုျဖင္႔ အထီးက်န္ခံစားခ်က္ရိွေနေသးလွ်င္ မိမိစိတ္သည္ အလြန္ဆိုးေသာမိတ္ေဆြျဖစ္ေနျပီဟု Sadhguruက ဆုုိသည္။ ပံုုစံေျပာင္းလဲသြားေသာ တိမ္တုိက္မ်ားသည္ အခ်ိန္ေပၚမူတည္သည္။ ရွင္သန္ျခင္း၊ျဖစ္တည္ျခင္းမ်ားသည္လည္း အခ်ိန္ေပၚမူတည္သည္။ အခ်ိန္သည္ အလြန္အင္အားၾကီးေသာ ဒုိင္မင္းရွင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။ စၾကဝဠာသည္ အခ်ိန္၏ အစတြင္ စတင္ေမြးဖြားခဲ႔သည္။ က်ဥ္းေျမာင္းမႈမွ က်ယ္ျပန္႕လာခဲ႔သည္။ အလြန္ေသးငယ္ေသာ တုန္ခါမႈေလးတစ္ခုစီျဖင္႔ စၾကဝဠာ၏ ဂီတကုိ ဖြဲ႕ခဲ႔ၾကသည္။ ခမ္းနားမႈေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကုိ အမုိက္တုိက္ထဲမွ ထုတ္ယူျပသခဲ႔ၾကသည္။

သြား၍မေရာက္ႏုိင္ေသာ ခရီးမ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ျငိမ္သက္ခဲ႔ၾကသည္။ ျပဳျပင္၍မရေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ျငိမ္သက္ခဲ႔ၾကသည္။ အသိဉာဏ္၏ အသံုုးမဝင္ေသာ အခုိက္အတန္႕မ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ျငိမ္သက္ခဲ႔ၾကသည္။ မိမိဘဝ၏ အနာဂတ္ကို ျပဌာန္းေနေသာ အရာမ်ားမွာ ဧရာမကိစၥၾကီးမ်ား မဟုတ္ဘဲ လက္ရိွ အေတြးေလးတစ္စစီ၏ စုေပါင္းဖြဲ႕တည္မႈမွ်သာဟု နားလည္ျခင္းသည္ အလြန္နက္ရႈိင္းေသာ တိတ္ဆိတ္မႈဆီသုိ႕ ဦးတည္ေစသည္။ စံပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ကုိ ခူးဆြတ္ျခင္းကုိပင္ ႏူးညံ႕ေသာ အၾကမ္းဖက္မႈဟု နားလည္လာေစေသာ စိတ္၏ သိမ္ေမြ႕ျခင္းမ်ိဳး လိုအပ္လာသည္။ ေၾကြက်ေနေသာ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္အေၾကာင္းကုိ ေျခေျချမစ္ျမစ္နားလည္ႏုိင္ေသာ ႏွလံုုးသားသစ္တစ္ခုလိုုအပ္လာသည္။ လွည္႕စားတတ္ေသာစိတ္၏ ျပဇာတ္မ်ားကုိ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ စြက္ဖက္မႈမရိွဘဲ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ခံစားနားလည္တတ္ဖို႕လုိသည္။ ရွင္သန္ခ်ိန္ခဏတြင္ ... ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း စိတ္အထာျဖင္႔ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားႏုိင္ရန္လိုသည္။

အလြန္လွေသာကမာၻသစ္တစ္ခုသည္ အသိဉာဏ္မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္စာ အကြာအေဝးတြင္ရိွေနသည္။     ။


Regards,
Zephyr



Peace B with U.