Tuesday, August 12, 2014

ကြန္ျဖဴးရွပ္ႏွင္႔ေလာက္ဇူ

ကြန္ျဖဴးရွပ္ႏွင္႔ေလာက္ဇူ

ကြန္ျဖဴးရွပ္နဲ႕ေလာက္ဇူေတြ႕တဲ႔အခန္း ေမာင္အိုုရိွဳေရးတဲ႔ လံုုးဝေတာက္(absolute tao) မွာပါတယ္။ ကိုုျဖဴးက လူဆိုုတာ ျပင္ရင္ေကာင္းတယ္။ ျပင္ရမယ္။ မေကာင္းရင္ျပင္ ေကာင္းလာမယ္။ ေကာင္းရင္ ထပ္ျပင္ ပိုုေကာင္းမယ္ဆိုုတဲ႔ အေတြးအေခၚရိွတယ္။

အဲဒီတုုန္းက တရုုတ္ျပည္မွာ ကိုုျဖဴး (က်ေနာ္တိုု႕က အဲဒီတုုန္းက အငယ္ေတြ။ အဲဒီေတာ႔ ကိုုျဖဴးလုုိ႕ပဲျမန္မာဆန္ဆန္ေခၚတယ္။) ကဉာဏ္ပညာအရာ ငါဆရာဆိုုတဲ႔အေနအထား။ ဒါေပမယ္႔ ပညာယိွပီပီ ငါ႔မွာလည္း ဆွာလုုိတယ္ဆိုုျပီး လုုိက္ရွာတယ္။ ဗုုဒ္ဓဆိုုတဲ႔လူၾကီးလည္း ဘုုရားျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း အလုုပ္လက္မဲ႔လိုုျဖစ္သြားတယ္။ ကိုုးကြယ္ရာေပ်ာက္သြားလုုိ႕၊ လုုိက္ရွာရင္းေနာက္ဆံုုး ဓမ္မေတြ႕မွ သက္ျပင္းခ်ႏုုိင္တယ္။ လူဟာ အင္မတန္ကိုုးကြယ္ခ်င္တဲ႔သတၱဝါ။ ဘုုရားျဖစ္တာေတာင္ ေလေလးခြ်န္ျပီး ဇိမ္နဲ႕အိပ္မေနဘူး။ ကိုုးကြယ္ဖုုိ႕ တစ္ခုုခုုလုုိေသးတယ္ထင္တာ။ ကိုုျဖဴးကလည္း ဒီအေၾကာင္းေတြဖတ္ဖူးေတာ႔ ပညာယိွေပမယ္႔ နည္းနာဆည္းပူးဖုုိ႕လုုိေသးတယ္လိုု႕ ေရျပည္႕အိုုးၾကီးပီပီေဘာင္ဘင္မခတ္ဘဲေတြးတယ္။ တပည္႕ေတြကိုုပါ ဆွာလိုုက္ရွာခိုုင္းတယ္။

အဲဒီမွာ အဖိုုးၾကီး ေလာက္ဇူနဲ႕ေတြ႕တယ္။ သူကိုုယ္တုုိင္ေတြ႕တာေတာ႔မဟုုတ္ဘူး။ တပည္႕ေတြေတြ႕လာတာ။ ေလာက္ဇူဆိုုတာလည္း အသံထြက္မမွန္ဘူး။ တရုုတ္လုုိမတတ္ေတာ႔ ရမ္းကစ္လုုိက္တာပဲ။ အဲဒီလိုုရမ္းကစ္လုုိက္ေပမယ္႔ အဲဒီေခတ္က အသံထြက္နဲ႕ နီးစပ္သြားႏုုိင္တာပဲမဟုုတ္လား။ ေလာက္ဇီလုုိ႕လည္းအသံထြက္တယ္။ အသံထြက္က ကိစၥမရိွဘူး ဘာသာျပန္လုုိက္ရင္ အဖိုုးၾကီးဆိုုတဲ႔ အနက္ထြက္တယ္ဆိုုေတာ႔ အဘိုုးၾကီးပဲထားလုုိက္။

အဖိုုးၾကီးကလည္း အသက္ၾကီးခ်က္က ၉  ေက်ာ္တယ္။ ဘာလုုိ႕ ၉  ေက်ာ္တာလဲဆိုုေတာ႔သူ႕ မ်ိဳးႏြယ္ကိုု ဘယ္သူမွမသိေတာ႔ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ကိုုျဖဴးက ဒီေလာက္အသက္ၾကီးတာ ငါပညာယူစရာတစ္ခုုခုုရိွမယ္ဆိုုျပီးသြားေတြ႕တာ။

လူဆိုုတာ ကိုုယ္သိတာကိုုပဲအေကာင္းထင္တဲ႔သဘာဝရိွတယ္။ ဘာသာေရးျပႆနာဆိုုတာ ကိုုယ္႔ဘာသာကိုုယ္ေကာင္းတယ္ အလြန္အမင္းထင္ကုုန္တာေၾကာင္႔ပဲ။ လူေတြသိပ္မေကာင္းရင္ ဘာသာေကာင္းေကာင္းအရိပ္ထဲမွာ ပုုန္းေနလုုိက္တာပဲ။ ဘာသာတရားစည္းကမ္းနဲ႕ေနလုုိက္ရင္ ကိုုယ္မေကာင္းတာေမ႔ထားလုုိ႕ရသြားတာကိုုး။ အဲဒီလိုုပဲ ကိုုျဖဴးကလည္း သူသိတာေလးသြားပြားတယ္။

လူ႕က်င္႔ဝတ္ေတြကဘာလဲ၊ စာရိတၱေကာင္းကဘာလဲစတာေတြ အာဖ်ံကြီးတာေပါ႔။ အဖိုုးၾကီးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တာေပါ႔။ သူ႕ဒႆနအရက မေကာင္းတဲ႔သူေတြဟာ ေကာင္းဖုုိ႕ၾကိဳးစားတာ။ တကယ္ေကာင္းတဲ႔သူက ေကာင္းဖုုိ႕ၾကိဳးစားမေနဘူး။ သဘာဝက်က်ေနလုုိက္တာပဲ။ က်င္႔ဝတ္သိကၡာတမင္ေစာင္႔ထိန္းေနရေသးရင္ကိုု မေကာင္းေတာ႔ဘူး။ တကယ္ေကာင္းတဲ႔သူဟာ သူ႕အထံုုဗီဇအတုုိင္းေကာင္းေနတာပဲ။ မရိွတာၾကီးကိုု ရိွေအာင္ၾကိဳးစားလုုပ္ယူေနရတာ မစြံဘူးလုုိ႕ အဖိုုးၾကီးကယူဆတယ္။

အဲဒါမွန္တယ္လိုု႕ထင္တယ္။ ပိုုက္ဆံအေၾကာင္းေတြးေနေသးတဲ႔သူဟာ မခ်မ္းသာေသးဘူးလုုိ႕ အဆိုုရိွတယ္။ စိတ္ထဲမွာသဘာဝကေပးထားတဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရိွျပီးသား။ တရားထုုိင္၊ တရားမွတ္ၾကတယ္ဆိုုတာလည္း အတြင္းကျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုု ပိတ္ဆိုု႕ထားတဲ႔ အကာအရံေတြကိုုဖယ္တာပဲ။ သဘာဝတရားကိုုနားလည္ဖုုိ႕ရိုုးရွင္းတဲ႔စိတ္ျဖစ္ေအာင္ျပင္ယူၾကတာပဲ။ နိဗၺာန္ေရာက္တယ္ဆိုုတာလည္း စိတ္က သူ႕အလုုပ္သူလုုပ္သြားတာပဲ၊ ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္ လွမ္းခုုန္လုုိက္လုုိ႕ေရာက္တာမွမဟုုတ္တာ။ အဘိုုးၾကီးက ယင္နဲ႕ယန္ကိုု နားလည္တယ္။ ဆန္႕က်င္ဘက္တရားေတြဟာ ဒြန္တြဲေနတယ္ဆုုိတာကိုု သေဘာေပါက္ျပီးသား။

ကုုိျဖဴးကေတာ႔ အေကာင္းဘက္အျခမ္းကိုုပဲအသားေပးခ်င္တယ္။ အဆိုုးဘက္ကိုု အတင္းဆန္႕က်င္တယ္။ အတင္းဆန္႕က်င္တာမွာ မေကာင္းတာႏွစ္ခုုေလာက္ျဖစ္တယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ပင္ပန္းတယ္။ ဒုုတိယတစ္ခ်က္က ကိုုယ္က ေကာင္းတာလုုပ္ေနတာလုုိ႕ေတြးရင္ မေကာင္းတာလုုပ္ေနတာလုုိ႕ယူဆတဲ႔သူကိုု အထင္ေသးေတာ႔တာပဲ။ မေကာင္းတာလုုိ႕ကိုုယ္ယူဆျပီး ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္ မလုုပ္ခ်င္လုုိ႕မလုုပ္တာေကာင္းတယ္။ အတင္းျပင္ယူတာမဟုုတ္ဘူး စိတ္ရဲ႕မူလဘူတသဘာဝအတုုိင္း အလုုိက္သင္႔ေလးေနတာ။ မေကာင္းတာလုုပ္တဲ႔သူလည္း သူၾကိဳက္တာသူလုုပ္ပေစ။ အထင္မေသးဘူး။ ေကာင္းတယ္ဆုုိတာလည္း မေကာင္းတာလုုပ္တဲ႔သူရိွလိုု႕သာေကာင္းတယ္ျဖစ္တာ။ သာမန္အားျဖင္႔ ဘာမွမဟုုတ္ဘူး။

သံသရာလည္တယ္လုုိ႕ယူဆရင္ အေကာင္းနဲ႕အဆိုုးဟာ ဆတူေလာက္လုုပ္ျပီးသားေတြခ်ည္းပဲ။ ဘဝေတြသိပ္မ်ားလာရင္ေတာ္ေတာ္ေလးထံုုေနျပီ။ အကုုသိုုလ္လည္းစံုုျပီ။ ကုုသိုုလ္ကေတာ႔ နိဗၺာန္ရရာရေၾကာင္းကလြဲရင္ က်န္တာေတြစံုုေလာက္ျပီ။ ဘယ္သူမွမသာဘူး။ နိဗၺာန္ကလည္း ငရဲရိွလိုု႕သာျပည္႕စံုုတဲ႔ေနရာျဖစ္တာ။ လူ႕ဘဝရဲ႕ အနိစၥ၊ဒုုကၡ၊အနတၱေတြရိွေနလုုိ႕သာ အဲဒါေတြကင္းတာ ေကာင္းတယ္ျဖစ္ကုုန္တာ။ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြနဲ႕ ဒြန္တြဲေနလုုိ႕သာ အရာရာ အခ်ိဳးညီေနတာ။

ဟုုိတေလာကပဲ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေဟာတာတစ္ခုုဖတ္လုုိက္ေသးတယ္။ မာရ္နတ္ၾကီးကိုုေတာင္ေက်းဇူးတင္တယ္တဲ႔။ မာရ္နတ္ၾကီးမရိွရင္ ဘုုရားရဲ႕ တန္ခိုုးေတြ ေပၚလြင္မွာမဟုုတ္ဘူး။ အရွင္ေဒဝဒတၱလည္းဒီလိုုပဲ။ သူတုုိ႕ေတြ လုုပ္ၾကံေနလိုု႕သာ ဘုုရားရဲ႕ေမတၱာပိုုေပၚလြင္တာ။ မဟုုတ္ရင္ ဆြမ္းလွဴေနတဲ႔သူေတြေပၚေလာက္ပဲ ေမတၱာထားႏုုိင္တယ္ ထင္ရင္ထင္ၾကမွာ။ ကိုုယ္႔ကိုု လုုပ္ၾကံတဲ႔သူအေပၚမွာလည္း တူညီေသာေမတၱာထားႏုုိင္တဲ႔စိတ္ထားေပၚလြင္ဖုုိ႕ဆိုုတာ ဗီလိန္ေကာင္းေကာင္းလုုိတယ္။ ဒါမ်ိဳးက အေလးအနက္ေတြမွာမွမဟုုတ္ဘူး။ Megamind နဲ႕ Metro Man ၾကည္႕ရင္လည္းသိႏုုိင္တယ္။

ခရစ္ယာန္ဝါဒမွာလည္း ဘုုရားသခင္နဲ႕လူစီဖာနဲ႕ရိွတာပဲ။ သူ႕ဟာနဲ႕သူေပါ႔။ မင္းသားနဲ႕ဗီလိန္အတြဲညီညီရိွမွျဖစ္တာ။ ေကာင္းကင္ဘံုုရိွရင္ ငရဲလည္းရိွတာပဲ။ အညမည ေက်းဇူးျပဳတာပဲ။ ေလာကၾကီးက ညီညြတ္ေနဖုုိ႕ဆန္႕က်င္ဘက္တရားႏွစ္ပါးက ျဖည္႕ဆည္းေပးတာပဲ။ တစ္ခုုတည္းက ေရြးလိုုက္ရင္ ေနာက္တစ္ခုုကိုု ဆန္႕က်င္ရေတာ႔တာပဲ။ ကုုသိုုလ္ကိုု ကုုသိုုလ္ျပဳခ်င္လုုိ႕ျပဳတာ အင္မတန္လွတယ္။ အင္မတန္ျဖဴစင္တယ္။ အကုုသိုုလ္ေၾကာက္လုုိ႕ ကုုသိုုလ္ျပဳတာကေတာ႔ အင္မတန္ ကေလးဆန္တယ္။ ရယ္စရာေတာင္ေကာင္းတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ ဘာသာေရးမ်ိဳးျဖစ္သြားတတ္တယ္။

အဘုုိးၾကီးက ဒါေတြကိုု နားလည္တယ္။ သူက ေတာ္ကီသမားမဟုုတ္ဘူး။ ခံစားသိနဲ႕ပဲသိေစခ်င္တာ။ ေလာကၾကီးမွာ လူလိုုေနရင္ လူပီပီသသေလး ေနသြားေစခ်င္တာ။ လူေကာင္းဆုုိတဲ႔ ဂုုဏ္သိကၡာရဖုုိ႕ အတင္းဖ်စ္ညွစ္ၾကိဳးစားျပီး လူမဆန္တာမ်ိဳးကိုု အားေပးပံုုမေပၚဘူး။ အဘိုုးၾကီးက အင္မတန္ရုုိးသားတဲ႔အျမင္ရိွတယ္။ အင္မတန္ေလးနက္တဲ႔ရိုုးရွင္းမႈမွာ သူ႕အေတြးက အေျခခ်တယ္။ ကိုုျဖဴးေတာ္ေတာ္ေလးတုုန္လႈပ္သြားတယ္။ ဒီအဘိုုးၾကီးက အန္တရာယ္အလြန္မ်ားတယ္ဆုုိျပီးေၾကာက္လာတယ္။ သူ႕အေတြးအေခၚမ်ိဳး ကိုုျဖဴးမၾကားဖူးဘူး။ အဲဒီအေတြးအေခၚမ်ိဳးကိုုေၾကာက္လုုိ႕ ေခြ်းေတာင္ပ်ံတယ္လုုိ႕ဆိုုတယ္။ တပည္႕ေတြကိုုလည္းေျပာတယ္။ ဒီဘီးက်ဲဆီမသြားနဲ႕။ အင္မတန္ dane dane dane danger ၾကီး။ ငါတုုိ႕လစ္မယ္။ အဲဒီလိုုေျပာျပီးလစ္တာ။ ေနာက္တစ္သက္လံုုးအဘိုုးၾကီးဆီျပန္မသြားေတာ႔ဘူးလုုိ႕ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕သူေတြက အင္မတန္ေတြးတာ။ အသက္ၾကီးလာေလေတြးေလပဲ။ အရွင္အႏုုရုုဒၶါဆိုုရင္ အသက္တစ္ရာ႕ငါးဆယ္အသက္ရွည္တယ္။ ဒုုတိယသံဃာယနာတင္ဖုုိ႕ ႏွစ္သံုုးဆယ္မွ သူစံလြန္တယ္။ နိဗၺာန္စံျပီး သက္တမ္းကုုန္လြန္တယ္။ မဟာပုုရိသဝိတက္ဆိုုတာ သူ႕ျပႆနာပဲ။ အင္မတန္ေတြးတဲ႔သူ။ ေကာင္းတာေတြေတြးျပီး ဝိတက္ေတြမ်ားတာ။ ဝိတက္ကေတာ႔ ေကာင္းတာေတြးေတြး၊မေကာင္းတာေတြးေတြး သမာဓိမရဘူး။ သမာဓိမရရင္ပညာမျဖစ္ဘူး။ အဲဒီလိုု ဝိတက္ေတြနဲ႕နပမ္းလံုုးေနတုုန္း ဗုုဒၶေရာက္လာျပီး ေနာက္ထပ္ ဝိတက္ႏွစ္ခုု ထပ္ေပးလုုိက္မွ တရားရသြားတယ္။

ကိုုျဖဴးနဲ႕အဘိုုးၾကီးေတြ႕တာဟာ ဆင္ျခင္စရာေကာင္းတဲ႔ ဝိတက္တစ္ခုုပဲ။ အားေနရင္ အားေနသလုုိေနၾကပါ။ မအားသလုုိၾကီးဟန္မေဆာင္ၾကပါနဲ႕။ ဘဝတုုိတုုိေလးမွာ ခင္ဗ်ားတုုိ႕ကိုု ဘယ္သူအထင္ၾကီးၾကီး၊ အထင္ေသးေသး သိပ္ကိစၥမရိွၾကပါနဲ႕။ ကိုုယ္႔ဘဝကိုု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကစမ္းပါ။ အဘိုုးၾကီးလိုု ရယ္ရယ္ေမာေမာေနၾကပါ။ ကိုုျဖဴးလုုိ လူတကာထက္ ေခါင္းတစ္လံုုးသာဖုုိ႕ ၊ ျဖဴစင္လြန္းသူၾကီးေတြျဖစ္ဖုုိ႕ မၾကိဳးစားၾကပါနဲ႕။ ကိုုယ္႔သဘာဝနဲ႕အညီကိုုယ္ေနျပီး ကိုုယ္႔စိတ္ကုုိကိုုယ္သတိထားေနရင္ စိတ္ဟာ သူ႕အလုုိလုုိျပဳျပင္ျပီး သဘာဝတရားအသစ္တစ္ခုုကိုုေမြးဖြားေပးလုုိက္မွာပဲ။

အဘိုုးၾကီးကေျပာတယ္။ ေတာ္ကီထဲမွာ တရားမရိွဘူး။ တရားထဲမွာလည္း ေတာ္ကီမရိွဘူး။ ခံစားနားလည္လာတဲ႔တစ္ေန႕ သေဘာေပါက္တာပဲ။ အဲဒီလိုုစိတ္ရဲ႕သဘာဝကိုု စိတ္က သိျမင္တာ တရားပဲေပါ႔။ တစ္ေယာက္ေယာက္လာေပးတာလည္းမဟုုတ္ဘူး။ နဂိုုရိွျပီးသားကိုု သတိထားမိလာတာ။ ေပ်ာက္ေနတဲ႔ ေရႊလက္စြပ္ကိုု ျပန္ရွာေတြ႕တာမ်ိဳး။ ေယာနိေသာမနသီကာရျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္နဲ႕လက္ရိွ အခိုုက္အတန္႕ေလးကိုု မဆံုုးျဖတ္ဘဲ၊ မခံစားဘဲ တည္႕တည္႕ေလးၾကည္႕ေနတဲ႔အရသာဟာ သူ႕သဘာဝေပါ႔။

ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ကိုု နားလည္ႏုုိင္တာ ေနာက္ထပ္ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ပဲ။

Regards,
Z



Peace B with U.

Tuesday, August 5, 2014

လမ္းခုုလတ္တြင္

လမ္းခုုလတ္တြင္


လမ္း
ခုု
လတ္
တြင္ ....။

က်က်န္ရစ္ခဲ႔ေသာ ပန္းပြင္႔ေဟာင္း၏ ဒ႑ာရီဆန္ေသာ ေျခာက္ေသြ႕မႈ။ အေငြ႕ပ်ံေနေသာ ေသြးမ်ားျဖင္႔ နီရဲေသာ ေနဝင္ခ်ိန္ဂီတအေၾကာင္း တသုုန္သုုန္ျဖတ္သန္းသြားေသာ ေလစီးေၾကာင္း၏ နာမေတာ္ျဖင္႔ ျငိမ္သက္သူတစ္ေယာက္ ေနေကာင္းစြာက်န္းမာေနသည္။

အလြန္ရွည္လ်ားေသာေၾကာင္႔ နားလည္ရခက္ေသာ ဝါက်မ်ားျဖင္႔ တည္ေဆာက္ေသာ ရႈပ္ပြပြ၊ပြေယာင္းေယာင္း ေလာကဓံဥခြံအတြင္းတြင္ သူ႕ဘဝကိုု သူကိုုယ္တုုိင္ ဝပ္ေနသည္။ သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္တစ္ခုုဆီမွ ေၾကကြဲဖြယ္စုုတ္ထိုုးေနေသာ အိမ္ေျမွာင္မ်ား၏ သိစိတ္မဲ႔ေျခာက္လွန္႕မႈတစ္ခုုလုုိလုုိ၊ လမ္းခြဲေရာင္ေႏြဦး၏ အနက္ေရာင္ ဥၾသမ်ား။ အစိမ္းေရာင္ ဥၾသသံမ်ား။ Simon နဲ႕  Garfunkel တိုု႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သီခ်င္းဆိုုေနတုုန္းပင္ျဖစ္သည္။

ကားတစ္စီး၏ လက္ကိုုင္ေခြတစ္ခုုသည္ သိစိတ္မဲ႔ေရြ႕လ်ားေနသည္။ ျမန္မာဇာတ္ကားထဲတြင္ အတည္႕ေမာင္းေနေသာ ကား၏ လက္ကိုုင္ေခြကိုု ဟိုုလွည္႕ဒီလွည္႕လုုပ္ေနေသာ ရိုုက္ခ်က္တစ္ခုုလိုုလိုု ဘဝသည္ ဘယ္ဆြဲဆြဲ တည္႕တည္႕ၾကီးသြားေနသည္ကိုု အခ်ိန္လြန္မွသိလုုိက္ရသည္။ ေျမဖုုိ႕လိုုက္ေသာ လူစားသည္႕ေရကန္သည္ ဘဝပ်က္သြားသလုုိလုုိျဖစ္သြားသည္။ ေျခာက္လွန္႕ခံအရာသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ေျခာက္လွန္႕သူလည္းျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ အခ်ိန္ေပး၍ လက္စားေခ်ေနေသာ စိန္ပန္းပြင္႔မ်ား၏ ရဲရဲေတာက္ ပြင္႔လႊာခ်ပ္မ်ားသည္ ေျမျပင္အႏွံ႕။

မေလးရွားပိေတာက္ပင္မ်ားက ပိေတာက္ပင္မ်ားကိုု အစားထိုုးသြားသည္။  အႏွစ္ေလးဆယ္၏ျမင္ကြင္းသည္ ခ်ိဳ႕တဲ႔ေသာ ေရာင္စဥ္တန္းမ်ား၏ ခြန္အားေဖ်ာ႔ေတာ႔လာမႈပင္ျဖစ္သည္။ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ား အိတြဲက်လာသည္။ အျမင္႔ပ်ံငွက္မ်ား အေတာင္ေညာင္းစျပဳလာျပီျဖစ္သည္။ go Pro ေၾကာ္ျငာမွ ကင္မရာလြယ္ငွက္တစ္ေကာင္ အီေကြတာရာသီဥတုုတစ္ေလွ်ာက္ အေတာင္ေညာင္းသည္အထိ ပ်ံစျပဳလာျပီး ပင္လယ္တစ္ခုုထဲသိုု႕ ငုုပ္လွ်ိဳးသြားခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေရဘဲမ်ားႏွင္႔ေတြ႕ဆံုု၍ ရွည္လ်ားက်ယ္ျပန္႕ေသာ ေကာင္းကင္ကိုု ကန္႕လန္႕ျဖတ္ပ်ံသန္းသြားရန္ ညိွႏႈိင္းခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေနာက္ေနာင္ အေတာင္တြင္ ဝန္ပိုုမတင္လုုိသည္႕အေၾကာင္းသီခ်င္းလုုပ္ဆိုုသြားရန္ ဆံုုးျဖတ္ခဲ႔ေသးေၾကာင္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕နားလည္ၾကဖုုိ႕ေကာင္းသည္။

ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အအံုု နီနီၾကီးမွ အက္ေၾကာင္းအိုု နီနီၾကီးသည္ လွပေနသည္။ အမိုုးအျမင္႔ ၁၃ ေပေက်ာ္သည္ႏွင္႔ အသက္ရွဴဝလာသည္႕ လူ႕သဘာဝကိုု ေမဆင္မ်ားသာ နားလည္ခဲ႔သည္။ ေဂၚႆစ္ထဲတြင္ ၂၄ ပစၥည္း၏ အေငြ႕အသက္မ်ားရေနသည္။ အမိုုးခံုုးမ်ားသည္ မိုုးကုုတ္စက္ဝုုိင္းကိုု သတိရေစျပီး အခြ်န္အတတ္မ်ားသည္ ေစာ္လမြန္ဘုုရင္၏ ဘုုရားေက်ာင္းေဆာင္ကိုု အမွတ္ရေစသည္။ ၾတိဂံ၏ ညီညြတ္ျပည္႕စံုုမႈသည္ ခုုိင္ခံ႔မႈကိုု ညႊန္းဆိုုေနသည္။ အေရွ႕တုုိင္းသည္ အဝုုိင္းကိုု ဗဟိုုျပဳခဲ႔သည္။ ေစာေသာေခတ္က ထုုထည္တုုိင္းနည္းသည္ ျဂိဳဟ္သားမ်ား က်က်န္ရစ္သည္႕ ဂဲၾသေမထရီလည္းျဖစ္သလိုု၊ သိမ္ေမြ႕ေသာ အလွတရားလည္းျဖစ္သည္။ pillars မ်ားသည္ templer knights မ်ား၏ ငယ္ဘဝကိုုညႊန္းဆိုုဟန္တူသည္။ ေနရာတကာေတြ ပိရမစ္မ်ားကိုုေတြ႕ေနရသည္။ အီလူမီနတီႏွင္႔ေမဆင္မ်ား၏ဆံုုမွတ္တြင္ သမုုိင္းဝင္အေဆာက္အအံုုတစ္ခုုရိွခဲ႔သည္။အလြန္လွေသာ အႏုုပညာသည္ အေဆာက္အအံုုမ်ားနဲ႕ေက်ာက္တံုုးစီပညာမ်ားအျဖစ္တည္ရိွသည္။ ဘိလပ္ေျမတစ္မႈန္႕မွမပါေသာ အခ်ိဳးညီေက်ာက္စီပညာသည္ ကြ်န္စနစ္၏ အေမြအႏွစ္ဟုုတ္ဟန္မတူ။ ေခါက္ခ်ိဳးညီျဂိဳဟ္သားတစ္ေယာက္၏ ကြန္႕ျမဴးခ်က္အေသးအမႊားတစ္ခုုသာျဖစ္လိမ္႔မည္။

တိမ္ေတာက္ေနေသာ ေကာင္းကင္ကိုု ေငးၾကည္႕ဖုုိ႕ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနေသာသင္သည္ ပ်င္းရိသူသာျဖစ္ပါသည္။ ေကာက္ေကြ႕ေသာလမ္းမ်ားကိုု အတည္႕အတုုိင္းေလွ်ာက္ၾကည္႕ေနေသာ ေနလမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေခါင္းငံုု႕ေလွ်ာက္သြားေသာ လူအေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကိုု မည္သည္႕ အတၳဳပၺတၱိဆရာကမွ အေထြအထူးမွတ္တမ္းတင္မေနေတာ႔ပါ။ စႏၵရားသံ၏ ညာလက္အေရြ႕အေျပာင္းကိုု ခ်ီးမြမ္းၾကေသာ္လည္း ဘယ္လက္၏ ေက်ာရိုုးျပဳထားေသာ တီးလံုုးမ်ားကိုု ေမ႔ေလ်ာ႔ပစ္လုုိက္ၾကပံုုမွာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးရိွလွသည္။ ဒုုတိယတန္းစားမိတ္ေဆြမ်ားကိုု ပထမတန္းစား မိတ္ေဆြႏွင္႔ လဲလွယ္လိုုေသာလူမ်ားသည္ တတိယတန္းစားရန္သူမ်ားႏွင္႔သာထုုိက္တန္ပါလိမ္႔မည္။

ေအးခဲေနေသာ အခန္းအတြင္းမွ အေႏြးဓာတ္ကိုု ရွာေဖြေနေသာ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္အတြက္ ေဆာင္းရာသီသည္ အဆိုုးရြားဆံုုးမိတ္ေဆြဆန္ခဲ႔လိမ္႔မည္။ အနီးဆံုုးမလာရဲသူမ်ားသည္ အေဝးတြင္သာေနသင္႔သည္။ မိမိႏွင္႔ထိုုက္တန္ေသာ ရာသီဥတုုမွအပ မည္သည္႕ မိုုးေလဝသကိုုမွ မေမွ်ာ္လင္႔ၾကပါႏွင္႔။ ေကာင္းကင္ႏွင္႔ေျမၾကီးသည္ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ ပ်င္းရိမႈႏွင္႔ ျပည္႕ႏွက္လွ်က္။

လာလမ္းအတုုိင္းေလွ်ာက္ျပန္ျခင္းသည္ လူ႕ဘဝဆန္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကိုုယ္လႊတ္ခဲ႔ေသာ ငါးကေလးမ်ား ရွင္သန္ျပီး၊ ကိုုယ္လႊတ္ခဲ႔ေသာ ငွက္ကေလးမ်ား ေလာကသစ္တြင္ရွင္သန္မည္ဟုု ယံုုၾကည္ေနရန္သာလိုုပါသည္။ ပ်င္းရိေသာ ေျမြတစ္ေကာင္၏ ညေနမ်ားသာျဖစ္သည္။ က်ားသစ္တစ္ေကာင္တိတ္တိတ္ေလးေရကူးေရာက္လာမွန္းမသိလုုိက္ေသာ မိေခ်ာင္းတစ္ေကာင္၏ ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ အံ႔ၾသစိတ္ႏွင္႔အတူထြက္ခြာသြားေသာ အသက္၏ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ျဖစ္လြန္းမႈသည္ အံ႔ၾသစရာအတိ။

ေအာင္ျမင္မႈမ်ား၏ တန္ဖိုုးမဲ႔ျခင္းႏွင္႔အတူ၊ စုုသိမ္းမိေသာ အမႈိက္မ်ား၏ က်စ္လ်စ္စုုဖြဲ႕လာမႈသည္ လူ႕ဘဝ၏ အၾကပ္အတည္းတစ္ခုုျဖစ္ပါသည္။ မလိုုအပ္သည္႕အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စုုေဆာင္းမိလာျခင္းသည္ အသက္ၾကီးလာျခင္း၏ လက္မမီေသာေနရာမွ ယားယံမႈတစ္ခုုပမာ ကသိကေအာင္႔ျဖစ္ေစလွသည္။ လူ႕ေလာကၾကီးအတြက္လည္း ဘာမွ လုုပ္ခ်င္စိတ္မရိွ၊ မေတာ္သူေသစံႏႈန္းျဖင္႔ လူမ်ားလြန္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ား(ဥပမာ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ႏွင္႔ တရုုတ္)ကိုု အႏုုျမဴဗံုုး ခုုနစ္တန္စီၾကဲလွ်င္ သင္႔မည္ေလာဟူေသာ အေမးကိုုပင္ လြယ္လင္႔တကူ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ေခါင္းျငိမ္႔ျပမည္႕သူ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာသည္။ လူနည္းနည္းေလာက္နည္းသြားလွ်င္ က်န္ရစ္သူမ်ား အေျခအေနေကာင္းႏုုိင္သည္ဟူေသာ The Lost Symbol ကအယူအဆကပင္ ဟုုတ္တုုတ္တုုတ္ျဖစ္လာသည္။ အင္မတန္ေသလြယ္ေသာ ဗိုုင္းရပ္စ္တစ္ခုုခုုေရာက္လာမွေအးမည္ဟုုထင္လာသည္။ မိမိကဲ႔သိုု႕ ျငီးေငြ႕လာသူမ်ားစုုဖြဲ႕မိလွ်င္ အင္မတန္အႏၱရာယ္ၾကီးေသာ ေလာကသစ္တစ္ခုုျဖစ္လာေလာက္သည္။

ဘာသာေရးစစ္ပြဲမ်ား၊ အဓိကရုုဏ္းမ်ား၏ေနာက္မွ ခ်ယ္လွယ္သူတစ္ေယာက္ကုုိ မၾကာေသးမီကေတြ႕လုုိက္ေသးသည္။ သူ၏စြမ္းအားျမင္႔ ခ်ယ္လွယ္မႈျဖင္႔ ၉၆၉ အသင္းအဖြဲ႕မ်ားျဖစ္လာသည္။ ေနရာတကာ အဆင္သင္႔ရိွေသာ သူ၏ဉာဏ္ရည္ျမင္႔မားမႈသည္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္ဟုုပင္မထင္မိေတာ႔။ မ်က္စိမွိတ္ထားေသာေၾကာင္႔ လက္မမွန္ေသာ ေပါက္ဓားဆရာမ်ားကိုု ေၾကာက္မေနတတ္ေတာ႔။ လူတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ေရႊ႕လုုိက္ေသာ အကြက္ေတြကိုု အဟုုတ္ထင္ေနေသာ သူငယ္ေလးမ်ား၏ဘဝသည္ ဇာတ္နားျပီးသား ဇာတ္ကားတစ္ကားကိုု ထပ္မံ၍ၾကည္႕ခြင္႔ရေနသည္႕ပမာ။ အနာဂတ္တြင္ ပညာေကာင္းစြာမတတ္ေသာသူမ်ားသည္ လွည္႕စားတတ္သူမ်ား၏ စစ္တုုရင္စေတးကြက္သစ္မ်ားျဖစ္လာၾကဦးမည္ဟုုေတြးမိျပီး အေရာင္လက္သြားေသာမ်က္လံုုးမ်ားျဖင္႔ ေလတစ္ခ်က္ခြ်န္လိုုက္ေသာသူသည္ ရက္စက္သူမဟုုတ္လွ်င္ ေပ်ာ္တတ္လြန္းသူသာျဖစ္လိမ္႔မည္။

Joker ေျပာသည္႕ အဆင္႔ျမင္႔ ဗီလိန္တစ္ေယာက္ လိုုအပ္ေနေသာ ေလာကၾကီးသည္ မၾကာမီ ဆႏၵျပည္႕ဝရဦးမည္ျဖစ္သည္။ မေလးရွားေလေၾကာင္းလိုုင္း စီးရံုုမွ်ျဖင္႔ အသက္စြန္႕ျခင္းပါရမီကိုုျဖည္႕ႏိုုင္ျပီဟုု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကဆိုုသည္။ ေသဆံုုးျခင္းကိုု သိပ္ဆိုုးဆိုုးရြားရြားမထင္ထားလုုိက္ၾကပါႏွင္႔။ ဟိုုဘက္ကမ္းတြင္လည္း ဒီဘက္ကမ္းမွာလိုု အစံုုအလင္ရိွေသးသည္ဟုု ႏွလံုုးသြင္းႏိုုင္လွ်င္ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းႏုုိင္ပါသည္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္း၏ ညီညြတ္ျပည္႕စံုုေသာအသံသည္ ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္မႈကိုုျဖစ္ေစသည္ဟုုထင္ပါသည္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ခုုနႏွစ္က ဆံုးသြားတဲ႔ ဘဂ်ီးတာရာမင္းေဝလည္း ေရာက္ေလရာဘံုုဘြမွာ ျငိမ္းခ်မ္းစိမ္းလန္းေနေလာက္ျပီထင္သည္။  သြားႏွင္႔သူမ်ားလည္း သြားႏွင္႔ၾကျပီ။ က်န္ရစ္ေနသူမ်ားလည္း သြားရန္အသင္႔ျဖစ္ေနေလာက္ျပီထင္သည္။

ေရငုုပ္ရင္း လမ္းခုုလတ္မွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္သြားေသာ နဂါးဟုု သူ႕ကိုုယ္သူဆုုိသည္။ ေပ်ာ္စရာအတန္အသင္႔ေကာင္းေသာ အလြမ္းဇာတ္သာျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႕သတိတရရိွေၾကာင္း ဘဂ်ီးသိေစခ်င္သည္။             ။

Regards,



Peace B with U.

Sunday, August 3, 2014

ဘီလူးမ်ား

ဘီလူးမ်ား

နတ္ဘီလူးေတြကိုု အေရွ႕တုုိင္းမွာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ယံုုၾကည္ခဲ႔ၾကတယ္ထင္တယ္။ အေျခခံ လကၡဏာေတြလည္း တူညီပံုုရတယ္။ ဘီလူးေတြကုုိ ဘာသာေရးနယ္ပယ္ကေန ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ကိုု တင္သြင္းခဲ႔ၾကတာျဖစ္မယ္။ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာ အႏုုပညာလက္ရာအေနနဲ႕ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္လုုိက္ၾကပံုုေပၚတယ္။

အႏုုပညာပစၥည္းတစ္ခုုျဖစ္လာတဲ႔အခါ ဘီလူးဟာလည္း အႏုုပညာ တန္ဖုုိးရိွလာတယ္။ စာေပက်မ္းဂန္ထဲက ေၾကာက္စရာေကာင္းမႈဆိုုတဲ႔ ဝိေသသကိုု အႏုုပညာမွာ ေျပာင္းလဲယူၾကတယ္။ ယံုုတမ္းပံုုျပင္ေတြမွာပါတဲ႔ သေဘာေကာင္းတဲ႔ဘီလူးေတြမွာလည္း မူရင္းကေန ျခားနားလာတဲ႔ ဝိေသသေတြရိွလာတယ္။

ဘီလူးေတြကိုု စစ္ေသနာပတိေတြ၊ နတ္စစ္သည္ေတြအေနနဲ႕ေဖာ္ျပတာလည္းရိွတယ္။ ရက္စက္တဲ႔စိတ္အေျခခံရိွတဲ႔ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း သတၱဝါေတြအေနနဲ႕ေဖာ္ျပတာရိွတယ္။ ၾကိမ္းေမာင္းရံုုနဲ႕ ရန္သူေတြလဲျပိဳေသဆံုုးႏုုိင္တဲ႔အစြမ္းရိွတဲ႔အေၾကာင္းလည္း ဖတ္ရဖူးတယ္။

သြားဆရာဝန္ေတြကေတာ႔ သြားစြယ္ေလးႏွစ္ခုုကိုုက ဘီလူးရဲ႕ ဖက္ရွင္လုုိ႕ေျပာတယ္။



အေပၚက ဘီလူးဟာ မေကြးျမသလြန္ နံရံေပၚမွာ ပုုဆိုုးျပင္ဝတ္ေနတဲ႔ဘီလူးေပါ႔။ ဘီလူးဟာ ေဒါသထြက္ရင္ ဘြဲ႕ျဖဴပုုဆိုုးနဲ႕ပစ္ေပါက္ တုုိက္ခိုုက္တယ္ဆိုုတယ္။ ကမာၻမွာ ပုုဆိုုးခြ်တ္ျပီး တုုိက္ခိုုက္တဲ႔ အဆန္းၾကယ္ဆံုုး ကိုုယ္ခံပညာရွင္ဟာ အႏီွဘီလူးေတြပဲ။


ဒီဘီလူး ျပံဳးတံုုးတံုုးလုုပ္ေနပံုုက ခ်စ္စရာခင္စရာေလး။ ျပံဳးရင္လွတယ္ဆိုုတာ ဒီဘီလူးရုုပ္ေလးၾကည္႕ရံုုနဲ႕သိႏုုိင္တယ္။ ပုုဂံမွာရုုိက္ခဲ႔တာလုုိ႕ေတာ႔မွတ္မိတယ္။ စြယ္ေတာ္ေလးဆူက တစ္ဆူဆူမွာ ရိုုက္ခဲ႔တာျဖစ္ႏုုိင္တယ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီးရုုိက္လာတာ။ ခင္ဗ်ားတိုု႕လည္းျပံဳးျပံဳးေန။ ျပံဳးေနရင္ ဘီလူးေတာင္မွ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။


ဒီဘီလူးကေတာ႔ ေနာက္ပိုုင္းေခတ္မွာ ျပန္သတဲ႔ဘီလူး။ တစ္ကုုိယ္လံုုးမဟုုတ္ေတာ႔ဘူး။ ဘီလူးေခါင္းပဲ။ အေပၚမွာ ဆံပင္ေထာင္ထားတဲ႔ပံုု၊ မ်က္ခံုုးေမႊးကိုု ဘီးနဲ႕ဖီးထားတဲ႔ပံုုေတြအရ ဘီလူးေတြဟာ အေမႊးအမွ်င္ေတြကိုု သပ္သပ္ရပ္ရပ္ထားတဲ႔ ပါစင္နယ္လတီရိွတယ္လုုိ႕ ခန္႕မွန္းရတာပဲ။ ပုုဂံမွာေတြ႕ခဲ႔တာပဲ။


ျမနန္းႏြယ္ အစိမ္းေရာင္ ပုုဝါေလးျခံဳတာကိုု ဘယ္လိုုမွ သေဘာမထားမိဘူး။ ထူးျခားတယ္။ ဆန္းၾကယ္တယ္မထင္မိဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဘုုရားေတြေပၚမွာ ဘီလူးမေတြကိုု ပုုဝါစိမ္းေတြဆင္ၾကတာကိုုေတာ႔ အံ႔ၾသစရာထင္မိတယ္။ အေပၚက ဘီလူးႏွစ္ေကာင္မွာ အစိမ္းေရာင္နဲ႕ ပန္းေရာင္ ဇာပုုဝါေတြျခံဳထားေတာ႔ ဘီလူးေတြဟာ ဖက္ရွင္မွာ ထိပ္တန္းကရိွတယ္လုုိ႕ ခန္႕မွန္းမိတယ္။ ဒီဘီလူးႏွစ္ေကာင္က မေကြးျမသလြန္ကပဲ။

ဒီဘီလူးကေတာ႔ facebook မွာ ေတာ္ေတာ္က်င္လည္ခဲ႔တဲ႔ like ဘီလူး။ ေရႊတိဂံုုဘုုရားမွာ ထိုုင္ေနတာေတြ႕ခဲ႔တယ္။ မာနလည္းၾကီးပံုုရတယ္။ ေျမတစ္စတုုရန္းလက္မ တစ္သိန္းေလာက္ရိွတဲ႔ေနရာမွာ ထိုုင္ေနတာဆိုုေတာ႔ မာနၾကီးသြားတာျဖစ္မယ္။ ေရႊေရာင္နဲ႕အစိမ္းေတြကေတာ႔ သြားေလသူ ဂန္ဓာရီ ဆွာၾကီးရဲ႕ယၾတာေရာင္ပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နည္းနည္းမွ ေၾကာက္စရာမေကာင္းေတာ႔တာဟာ အႏုုပညာရဲ႕ေျပာင္းလဲပစ္မႈတစ္ခုု။


အေပၚက ေရာင္စံုု ဘီလူးစံုုတြဲကေတာ႔ က်ိဳက္မေရာက။ ဖက္ရွင္ေတြ လန္းေနတာေတြ႕ရလိမ္႔မယ္။ အေပၚမွာမ်က္ႏွာဖံုုးမပါရင္ ဘီလူးမေတြဟာ အသားျဖဴတယ္ဆိုုတာကိုု နားလည္မိသြားႏုုိင္တယ္။ မြန္အႏုုပညာရွင္ေတြဟာ အသားျဖဴတာကိုု အင္မတန္ဦးစားေပးတယ္။ ဘုုရားဆင္းတုုေတာ္ေတြကိုုလည္း ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးအသားအရည္မ်ိဳးထုုလုုပ္ပူေဇာ္ၾကတယ္။ မြန္ေတြက အသားအရည္ထိန္းသိမ္းမႈကိုု ဦးစားေပးတယ္။ ေရွးေခတ္က ရွင္ေစာပုုလက္ထက္မွာ spa ေတြရိွခဲ႔ပံုုရတယ္။ ကဲ အဲဒါေတြထားပါေတာ႔။ ဘီလူးေတြကိုု ပုုဝါဆက္တဲ႔ အေလ႔အထရိွတာ သတိထားမိတယ္။ ဘီလူးအထီးေတြက ဘြဲ႕ျဖဴခြ်တ္ေပါက္တာ ျပႆနာမရိွေပမယ္႔ ဘီလူးမေတြအတြက္ေတာ႔ ဒီအကြက္ဟာ သိပ္မသံုုးသင္႔ဘူးလုုိ႕ ကြ်န္ေတာ္ယူဆတယ္။ အပိုုတစ္ထည္ယူသြားျပီး ေပါက္ခ်င္ေပါက္ေပါ႔။ ရိွတာခြ်တ္ေပါက္တာကေတာ႔ ဘီလူးမအေနနဲ႕ မတင္႔တယ္ဘူး။ အဝတ္အစားဖက္ရွင္ေတြအရ မြန္ျပည္နယ္က ဘီလူးေတြက ထုုိင္းဘက္က အထည္ဆန္းေတြ အေစာဆံုုးဝတ္ဆင္ျပီး လန္းခဲ႔ၾကတယ္လုုိ႕ ခန္းမွန္းမိတယ္။

ဘီလူးေတြက စီးေတာ္ယာဥ္ဆန္းေတြရိွတယ္ဆိုုတာ မြန္ျပည္နယ္ေရာက္တုုန္းက ကြ်န္ေတာ္သိခဲ႔ရတယ္။ ဘီလူးေတြက ျခိမ္းေျခာက္ရင္ ဖိေနာင္႔နဲ႕ေပါက္ျပီးေအာ္တယ္။ အဇပါလဆိုုတဲ႔ ဘီလူးဖိေနာင္႔နဲ႕ေပါက္တာ ယူဇနာ ၆၀ (မုုိင္ေျခာက္ရာေလာက္) ရိွတဲ႔ေတာင္ထြတ္ၾကီးတစ္လံုုး အမႈန္႕ျဖစ္သြားတယ္ဆိုုတယ္။ MMA မွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနရင္ ေျခေထာင္႔ကိုု ဖိေနာင္႔နဲ႕ေပါက္ၾကတာ ဘီလူးေတြဆီက စတဲ႔ တုုိက္ခိုုက္နည္းပဲ။
ေဒါသထြက္ရင္ အကုုလ၊ပကုုလဆိုုလား အဲဒီလိုုေအာ္တယ္တဲ႔။ အသံက က်ယ္လြန္းလုုိ႕ ဝရဇိန္လက္နက္ဆယ္ခုုနဲ႕ပစ္သေလာက္ရိွတယ္လိုု႕ေျပာတယ္။
အာဠာဝကကေတာ႔ ေဂၚဇီလာဘက္က ဆင္းသက္တဲ႔ဘီလူးလိုု႕ ကြ်န္တာ္ယူဆတယ္။ ကမာဝက္ မြန္ေက်ာင္းမွာဆြဲထားတဲ႔ ပန္းခ်ီကားအရ ဘုုရားကိုု မီးနဲ႕လွမ္းမႈတ္ေနတာ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ခဲ႔တယ္။ မာဖလာပတ္ထားတာကလည္း ကိုရီးယားမင္းသားက်ေနတာပဲ။ မာဖလာမဟုုတ္ဘူး ဝတ္ရံုုဆိုုေတာ႔လည္း စူပါမင္းတုုိ႕၊ ဘတ္မန္းတုုိ႕ထက္ ေစာတယ္။ ဘီလူးေတြက အမႈန္႕ၾကိတ္ပစ္မယ္လုုိ႕ ျခိမ္းေျခာက္တတ္လုုိ႕႕ ေဒဝယကၡေဆးေၾကာ္ျငာမွာ အဖုုအက်ိတ္ေတြ ေပါင္ဒါဗူးထဲထည္႕လုုိ႕ရေအာင္ အမႈန္႕ျဖစ္သြားေစရမယ္လုုိ႕ ေၾကာ္ျငာတာၾကားဖူးတယ္။

ရွင္သာရိပုုတ္၁၀၀ သမာပတ္ဝင္စားေနတုုန္း ကိုုယ္ေပ်ာက္ဘီလူးတစ္ေကာင္က ေခါင္းတံုုးေျပာင္လုုိ႕ ေခါင္းကိုု ထုုခ်သြားတယ္ဆုုိတဲ႔ဟာလည္း ေဒါက္တာနႏၵမာလာေဟာတာ ၾကားဖူးတယ္။ ေခါင္းေခါက္တဲ႔ဆရာေတြဟာ အဲဒီဘီလူးဘက္က တုုိက္ရုုိက္ဆင္းသက္လာတာေပါ႔။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ။ အေလးအနက္ၾကီးေတြမလုုပ္ဘဲ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႕ ဘီလူးအေၾကာင္း အမွတ္တရေျပာလုုိက္တာပါ။ မွတ္သားစရာလဲမပါပါဘူး။ ေပ်ာ္ရံုုပဲ။

Regards,
Z



Peace B with U.

Monday, July 28, 2014

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေတြလည္းေပ်ာက္တယ္။ ေပ်ာက္တဲ႔လမ္းေတြထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ဆူးနင္းမိတာေတြလည္းရိွတာေပါ႔။ သရက္ျခံ က်ယ္က်ယ္ျပဳျပဳဝယ္ျပီး ေရာ႔ထ္ဝိုုင္လာ သံုုးေလးေကာင္းနဲ႕သြားေနဖုုိ႕ စဥ္းစားေနျပီ။ လမ္းေဝးေဝးလံလံေလွ်ာက္ဖုုိ႕လုုိလာျပီ။ ၁၂ ေပပတ္လည္္ အခန္းထဲကေန အျပင္မွာပူလိုု႕ ထြက္ဖုုိ႕ ပ်င္းလာတာ လူသားမဆန္ေတာ႔ဘူး။ ထိုုင္ခံုုမွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္လိုုထိုုင္ေနတာဟာ လူ႕ဘဝအႏွစ္သာရေပ်ာက္ဆံုုးျခင္းရဲ႕ အစပဲ။

မေန႕က ၂၁ ၾကိမ္ေျမာက္ေသြးလွဴရင္း ရွင္သန္ခြင္႔ရသြားမယ္႔ လူ ၆၃ ေယာက္အေၾကာင္း ေတြးတယ္။ plasma လွဴရင္ေကာင္းမလားေတြးတယ္။ ပထမဆံုုး လွဴခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းသားဘဝက ေသြးလွဴပြဲေလးအေၾကာင္းေတြးတယ္။ ဘာလုုိလုုိနဲ႕  ၁၂ ႏွစ္ရိွသြားျပီ။ မေန႕တစ္ေန႕ကလုုိပဲ။ MRTV 4 ကေန ေသြးလွဴပြဲအေၾကာင္းေမးေတာ႔ ငျဖိဳးရဲ႕လက္ရွည္အက်ၤီငွားဝတ္ျပီး ေျပာခဲ႔တာ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုုပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ေက်ာင္းကားဟာ ၂၀၀၅ မွာရပ္သြားခဲ႔တာ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုုပဲ။

ေလထဲေျမွာက္တင္လုုိက္ျပီး ရိုုက္ဖုုိ႕ပ်က္ကြက္ခဲ႔တဲ႔ ၾကက္ေတာင္တစ္ခုုလိုုပါပဲ၊ အခြင္႔အေရး၊ တာဝန္နဲ႕သိတတ္မႈေတြ ေလထဲကေန ေအာက္ကိုု ျပဳတ္ျပဳတ္က်တယ္။ သိပ္ကိုု ျငီးေငြ႕ပ်င္းရိသြားတဲ႔ ေအာင္ျမင္ခ်င္စိတ္ ႏွစ္ဆယ္႔ငါးက်ပ္သားကိုု ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ေတြ႕ခဲ႔တာေတာင္ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ႔ဘူး။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ အဆူညံဆံုုးေသာ အသံ။

ဆရာေတာ္ကေတာ႔ အႏုုေလာမဉာဏ္က တံတားထုုိးျပီးရင္ ျငီးေငြ႕တဲ႔ ကိစၥေတြ လစ္သြားလိမ္႔မယ္ေျပာတယ္။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ပ်င္းစရာေကာင္းလာျပီ။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ပ်က္စီးေနျပီ။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ရြံစရာေကာင္းသြားျပီ။ တံတားတည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္း ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ပြင္႔ေနတဲ႔ပန္းပြင္႔ေတြအားလံုုး အဝါေရာင္။ တိမ္ေတြေမာ႔ၾကည္႕လည္း အဝါ။ အဝါေရာင္ေတြ သိပ္ေစးပ်စ္လာရင္ ေခ်ာ္ရည္ေတြလိုုလိုုျဖစ္သြားတယ္။ bipolar အစြန္းႏွစ္ဖက္ဆီ ဟုုိေျပးတက္ ဒီေျပးဆင္း၊ sisyphus စိတ္ရဲ႕ျဖစ္စဥ္။ မႏုုိင္မနင္းတြန္းတင္မိတဲ႔ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေက်ာက္တံုုး။ ဒါေတြကိုု လႊင္႔ပစ္ျပီး လြတ္လပ္မႈဆီ ရဲရဲ ေလွ်ာက္သြားႏုုိင္ေသးတယ္။

Aunty Acid ကေတာ႔ အတိတ္ကုုိ ခ်ိတ္ပိတ္ျပီးရင္ တူနဲ႕သံေတြရွာျပီး အင္မတန္ေသခ်ာေအာင္ ရိုုက္ပိတ္ပစ္ဖုုိ႕ေျပာတယ္။ မွန္တာေပါ႔။


ျမင္႔မိုုရ္ဖုုန္းဆက္ေတာ႔ ျမရြက္ညိဳကဖုုန္းမကိုုင္ဘူးဆိုုတဲ႔ေရွ႕ပိုုင္းစာရြက္ေလးမွာတင္ ကံၾကမၼာကိုု မယံုုၾကည္ၾကသူမ်ားစာအုုပ္ကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္လႊင္႔ပစ္မိေသးတယ္။ အင္မတန္ ရူးတဲ႔လူေတြ။

အေဝးမႈန္ရာကေန အနီးမႈန္လာတယ္။ စာေတြေပေတြအရေတာ႔ (၁၀ ႏွစ္စီပုုိင္းျခားတဲ႔နည္းအရ) အင္အားျပည္႕ျဖိဳးတဲ႔ စတုုတၳဆယ္ႏွစ္ပိုုင္းေရာက္ျပီ။ ေရွ႕ဆယ္ႏွစ္မွာ ဉာဏ္ပညာအားေကာင္းတဲ႔အရြယ္ေရာက္မယ္။ ျပီးရင္ေတာ႔ အိုုေသပဲ။ အခ်ိန္ ၁၈ ႏွစ္က်န္တာ ဘာလုုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ အေဝးမႈန္ရင္းအနီးမႈန္လာတယ္။ ျမင္ခ်င္ရာျမင္ျပီး၊ ကန္းခ်င္ရာကန္းတယ္။ ကိုုယ္မွန္တယ္ထင္တာနဲ႕ လံုုျခံဳတဲ႔ အဝန္းအဝုုိင္းကိုုကန္႕သတ္တယ္။ ကိုုယ္ထင္တယ္ဆိုုတဲ႔အမွန္တရားနဲ႕ ကုုိယ္႔ကမာၻကိုုတည္ေဆာက္တယ္။

ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ဝါးလံုုးေလးတစ္လံုုးကိုုင္ထားရင္ ၾကိဳးတန္းဟာ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြအတြက္ေတာ႔ က်ယ္က်ယ္ျပဳျပဳ လမ္းမၾကီး။ ေၾကာက္စိတ္ကိုုဖယ္ထုုတ္လုုိက္ရင္ ရင္ခုုန္စရာရွင္သန္ျခင္းေတြ ကုုန္သြားလိမ္႔မယ္။ Dwayne သရုုပ္ေဆာင္တဲ႔ ဟာက်ဴလီကားသြားၾကည္႕ျပီး အရာရာကိုု ရယ္ပစ္လုုိက္တယ္။ ၾကိဳတင္သတ္မွတ္ျပီးသား ကံၾကမၼာေတြနဲ႕ f**** centaur ၊ မီးေလာင္ေနတဲ႔လွံတံနဲ႕ ၾကီးျမတ္ေသာ အတုုအေယာင္မ်ား အားလံုုး။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း မိုုးေတြရြာလာရံုုနဲ႕ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္လိုုက္လုုိ႕မျဖစ္ေသးဘူး။ မိုုးေရေတြပိုုေအးလာရင္ လူဟာ စိတ္လံုုျခံဳလာတာပါပဲ။ မိုုးထဲေရထဲ ရွင္သန္ရဲခဲ႔တဲ႔ ပရိုုင္းမိတ္ဘဝကိုု ျပန္လြမ္းသြားတာပဲ။ ဆူးေတြေပၚ နင္းေလွ်ာက္လိုု႕ရခဲ႔တဲ႔မာေက်ာတဲ႔ ေျခေထာက္က အသားမာေတြကိုု ျပန္သတိရသြားတာပါပဲ။ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာက အေတြ႕အၾကံဳဟာ မွတ္သိစိတ္ထဲ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ ဆက္တုုိက္ေပၚေနရင္ လူဟာ ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း လူဟာ ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ ေနဟမိမွတ္စာလိုု ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ ထံတ်ာေတရွင္လိုု ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း သိပ္ျငီးေငြ႕လာတဲ႔အခါ လမ္းေလွ်ာက္တာကိုုနားမလား၊ တံတားရဲ႕တစ္ဖက္ကိုုကူးမလား၊ တုုိက္ခန္းရဲ႕ ဝရံတာေပၚတက္ရပ္ရမလား။ ဒီဘဝကိုု ဒီလိုုဆံုုးလိုုက္ရင္ ဟုုိဘက္မွာ ျပန္ေနရဦးမယ္ဆိုုရင္ ဒီလိုုပဲထပ္ျဖစ္ေနရင္ခက္မယ္။

ေသခ်ာျခင္းေတြဘက္က အေလးသာတာလည္းရိွမယ္။ ကံၾကမၼာဘက္ကအေလးသာတာလည္းရိွမယ္။ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕လြန္းလာတဲ႔အခါ လူဟာ အပ်င္းေျပကစားနည္းတစ္ခုုအျဖစ္ ကိုုယ္႔ေသြးကိုုယ္ေဖာက္ထုုတ္မိတာလည္းရိွမယ္။ ခရမ္းေရာင္ပုုရပိုုဒ္ေလးတစ္ခုုနဲ႕ အမွတ္တရျဖစ္ျခင္းေတြသိမ္းဆည္းျပီး ဒီဘက္ကမ္းတစ္ခုုလံုုးကိုု ျပာက်ေအာင္မီးရိွဳ႕ရင္လည္းရိွဳ႕မိလိမ္႔မယ္။ ခယံပတၱာ၊ ဝယံပတၱာ .......။ ေလာင္ကြ်မ္းကုုန္ျပီ။ မရိွေတာ႔ဘူး။ ..... လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျပာေတြလြင္႔ေနတယ္။ တံတားေဆာက္ျခင္း ျပီးေျမာက္တဲ႔ စကၠန္႕မွာ ဟိုုဘက္ကမ္းကိုု ေျပးထြက္ဖုုိ႕ ... အရာရာဟာ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနျပီ .......။                            ။

Regards,
Z



Peace B with U.