Saturday, August 30, 2014

ေရွ႕ျဖစ္ေဟာပံုုျပင္

ေရွ႕ျဖစ္ေဟာပံုုျပင္


ေသနတ္ပစ္တမ္း ကစားခဲ႔တဲ႔အရြယ္က ဒိုုင္းဒုုိင္း မင္းေသသြားျပီ ... ဆိုုတဲ႔စကားလံုုး တစ္ခုုဟာ စိတ္ထဲျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ည္ဆံမပါတဲ႔ ေသနတ္နဲ႕ ေသေအာင္ပစ္ခဲ႔ၾကတာ အမွတ္တရပါပဲ။

ေကာင္းကင္မွာ မျမင္ရတဲ႔ အျပာေရာင္ရိွတယ္။ ၾကယ္ေလးေတြရိွတယ္။ အားေကာင္းတဲ႔မွန္ဘီလူးမပါဘဲမျမင္ႏုုိင္တဲ႔ အလွတရားေတြရိွတယ္။ ေျမၾကီးဟာ နီးလြန္းတဲ႔ အလွတရားျဖစ္ျပီး ေကာင္းကင္ကေတာ႔ အျပာေရာင္လွည္႕စားခ်က္ကိုု ေက်ာ္လုုိက္ရင္ ရိုုးရွင္းတဲ႔ ၾကယ္စုုေတြအထိ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ပါးလုုိ႕ရတဲ႔ ကစားကြင္းတစ္ခုု။

ၾကယ္စုုေတြ၊အထီးက်န္မႈေတြ မႈန္ဝါးသြားေအာင္ ေၾကြဆင္းေနတဲ႔ ၾကယ္တာရာေတြ။ အဲဒီ ၾကယ္တာရာေတြ၊ ဥကၠာခဲေတြရဲ႕အစိတ္အပိုုင္းတစ္ခုုအျဖစ္ က်က်န္ရစ္တဲ႔လူသား အစအနတစ္ခုုဟာ သူ႕မူရင္းဘဝကိုု ျပန္ေငးၾကည္႕တယ္။ အင္မတန္ေတာက္ပတယ္။ အင္မတန္လွပတယ္။ မႈန္ဝါးဝါး ျဂိဳဟ္အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုုထဲမွာ ျပဳတ္က်ခဲ႔ရေပမယ္႔ မူရင္းဘဝဟာ အင္မတန္လွတယ္။ စၾကဝဠာအဖြဲ႕အစည္းဟာ အလင္းတစ္ခုုနဲ႕တစ္ခုု ဘယ္ေတာ႔မွ စြန္႕ပစ္ေလ႔မရိွၾကဘူး။

လူဟာ မူရင္းျပည္႕စံုုမႈဆီကိုု ျပန္သြားဖုုိ႕ၾကိဳးစားၾကတယ္။ နည္းမ်ိဳးစံုုနဲ႕။ အလုုပ္အကိုုင္ေတြဟာ လူရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကိုု ေျပာင္းလဲျပဌာန္းဖုုိ႕ၾကိဳးစားတယ္။ ကမာၻၾကီးဟာ စာပုုိ႕သမား သိပ္မ်ားမ်ားမလိုုေတာ႔ဘူး ေလယာဥ္မယ္ေတြ သိပ္မ်ားမ်ားမလိုုေတာ႔ဘူး။ စာနယ္ဇင္းသမားေတြ သိပ္မ်ားမ်ားမလုုိေတာ႔ဘူး။ သစ္ခုုတ္သမားေတြ သိပ္မလိုုေတာ႔ဘူး။ ကမာၻၾကီးရဲ႕ေျပာင္းလဲလာမႈဟာ စက္ေတြကိုု အသားေပးလာတယ္။ အုုိင္တီရဲ႕ျဖစ္ထြန္းမႈဟာ စကၠဴသတင္းေတြကိုု ေလ်ာ႔ပါးသြားေစတယ္။ ေလယာဥ္လုုပ္ငန္းရဲ႕ က်ဆင္းမႈဟာ ေလယာဥ္မယ္ေတြကိုု ထုုိင္ခံုုပိုုမေပးဖုုိ႕ တြန္းပိုု႕တယ္။ စာအိတ္ထဲ စာတစ္ေစာင္ေရးထည္႕ျပီး တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတဲ႔အရသာကိုု ကမာၻသစ္က လူသားေတြ နားမလည္ၾကေတာ႔ဘူး။ အရာရာေျပာင္းလဲကုုန္ျပီ။ ရန္ကုုန္စာတုုိက္ၾကီးေရွ႕က လွည္းနဲ႕ေရာင္းတဲ႔ အေပါစားမုုန္႕ဟင္းခါးဆိုုင္မွာထုုိင္ရင္း ဘဝရဲ႕ေျပာင္းလဲလာမႈေတြကိုု ေငးၾကည္႕ေနတယ္။ စာလံုုးေတြကုုိ စီျပီးစာေလးတစ္ေၾကာင္းျဖစ္ေအာင္ေရးရတဲ႔ ကိစၥဟာ အႏုုပညာမဟုုတ္ေတာ႔ဘူးထင္လာတယ္။ သိမ္ေမြ႕မႈေတြကလည္း လွ်င္ျမန္တဲ႔ေျပာင္းလဲမႈဘက္ကိုု အာရံုုက်လာၾကတယ္။ မူရင္းကေန မူကြဲဆီေရြ႕လ်ားသြားၾကတယ္။ 

ပန္းဆိုုးတန္းဘက္ကိုု ေလွ်ာက္လာေတာ႔ စာအုုပ္ဆုုိင္ေသဆံုုးမႈနဲ႕ပက္ပင္းတုုိးတယ္။ အုုပ္ငါးရာၾကိဳးတန္းကိုု မခုုန္ႏုုိင္တဲ႔ ကဗ်ာစာအုုပ္ဆိုုတဲ႔ ငနဲက အသည္းအကြဲဆံုုး။ ကမာၻၾကီးက ကဗ်ာကိုု မလိုအပ္ေတာ႔ဘူးဆိုတာကိုု တစ္အုပ္တည္း ၾကိတ္သေဘာေပါက္ေနတဲ႔အထာနဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ဟာ အလံုျခံဳဆံုုးေခ်ာင္မွာ အတိတ္ဆိတ္ဆံုးျငိမ္ေနေတာ႔တာပါပဲ။ 

ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ဆူးေလကိုေရာက္တယ္။ ဒီေစတီကုိ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အဘိုးနဲ႕အျမဲေရာက္ခဲ႔တယ္။ အရင္က ပါကစၥတန္ကိုု ဂႏၶာရတုုိင္းလုုိ႕ေခၚတယ္။ အဲဒီတုုိင္းကလူေတြ တတ္တဲ႔အတတ္ကိုု ဂႏၶာရီအတတ္လုိ႕ေခၚတယ္။ အဘိုးက အဲဒီပါကစ္စတန္အတတ္ေတြအတြက္ ဆူးေလေစတီကိုု မၾကာမၾကာသြားတယ္။ ဘာေၾကာင္႔ ပါကစၥတန္မသြားသလဲေတာ႔ က်ေနာ္လည္း နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ေစတီအမ်ားစုုကိုု အဝိုင္းဗဟုိျပဳတည္ၾကေပမယ္႔ ဆူးေလေစတီကိုုေတာ႔ ရွစ္ေထာင္႔ပံုတည္ခဲ႔တယ္။ အရင္က က်ိဳက္အသုုတ္လုုိ႕ေခၚတယ္။ အခုုလည္း လက္ဖက္သုပ္ၾကိဳက္တဲ႔သူေတြ ေဒၚရိတ္ၾကီးမွာ စားဖုိ႕ေရာက္ရင္း ဘုရားေပၚတက္ၾကလုိ႕ဒီလုိေခၚတာလားဆိုေတာ႔ အဘိုးက မ်က္ေထာင္႔နီၾကီးနဲ႕ၾကည္႕ခဲ႔ေသးတယ္။

ရွစ္ေထာင္႔ေတြ၊ ေျခာက္ေထာင္႔ေတြဟာ ျဂိဳဟ္သားေတြရဲ႕မူပိုုင္အမွတ္အသားပဲ။ ပန္းရံသမားညီအစ္ကိုေတြ ျမန္မာျပည္ေရာက္လာေတာ႔ လက္ရာနည္းနည္းစီေျပာင္းဖုိ႕ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေခတ္ေတြမွာ တည္တဲ႔မဟာဝိဇယရဲ႕ အၾကံေပးတစ္ေယာက္ေယာက္ဟာလည္း ၾကီးျမတ္တဲ႔ ပန္းရံဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္မယ္လုိ႕ အဘိုးကေျပာဖူးတယ္။ က်ေနာ္ေတာ႔ မယံုဘူး။ ေလးဆူနတ္ၾကီးက ဆူးေလးဘိုးဘိုးၾကီးျဖစ္လာတာေတြကလည္း ရယ္စရာ ယံုတမ္းဆန္လြန္းတယ္။ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုုန္းက သာသနာကိုုေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔နတ္ေတြ ဆူးေလေပၚတက္ေျပးရတာ အဖိုးမွ မျမင္သြားရွာတာလုုိ႕ပဲ ႏွလံုုးသြင္းမိေတာ႔တယ္။

ရန္ကုန္ဟာ က်ေနာ္႔ရဲ႕အိမ္ပဲ။ ပလက္ေဖာင္းအကြက္ေလးေတြကို တစ္စတုရန္းလက္မစီ တုိင္းတာျပီး စီစစ္ၾကည္႕ရင္ က်ေနာ္႔ေျခရာေတြရိွတယ္။ ရိွခဲ႔လိမ္႔မယ္။ ရန္ကုန္ရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တိုင္းမွာ ေသာက္ခဲ႔တဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဟာ ပင္လယ္ခုနစ္စင္းစာေလာက္။ အဓိပၺာယ္မရိွတဲ႔သင္တန္းေတြနဲ႕ဘဝရဲ႕ တစ္ဝက္ကုိ အဲဒီလိုပဲျဖဳန္းလုိက္တယ္။ အခုအထိလည္း ဒါကိုေက်နပ္ေနမိတုုန္း။ ေစတီတုိင္းရဲ႕ ေရမသန္႕တဲ႔ ငါးကန္ေတြ ကိစၥကိုု စိတ္ဝင္စားေနတုန္း။ ေအာက္ဆီဂ်င္မရိွတဲ႔ေရထဲ ငါးလႊတ္လုိ႕ ကုသုိလ္ရမယ္ထင္တဲ႔သူေတြကိုု နားရင္းအုပ္ရတဲ႔အလုုပ္မ်ိဳးရိွရင္ အခုအထိ လခနည္းနည္းနဲ႕လုုပ္ေပးႏုိင္ေသးတယ္။ မဂၤလာဒံုက က်ိဳကၠလို႕၊ က်ိဳကၠေလာ႔အထိသြားတယ္။ စုစုေပါင္း ေစတီသံုးခုေလာက္ပဲ ငါးကန္ေကာင္းေကာင္းရိွတယ္။ ငါးေတြမလႊတ္ခင္ ငါးကန္ေတြ အရင္ ျပင္သင္႔တယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္႔ဘဝရဲ႕အျမင္ပဲ။

ေရေတြကို ပုပ္ေအာင္မလုပ္ရဘူး။ ေရလဲရတယ္။ ေရထဲေအာက္ဆီဂ်င္ရေအာင္ ေရပန္းနဲ႕ ေရသန္႕စက္ရိွရတယ္။ လိပ္နဲ႕ငါးတြဲမထားသင္႔ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ငါးက လိပ္ကို ကုိက္တယ္။ ငါးေပါက္ေလးေတြကို စားတယ္။ ကုသိုလ္ယူတယ္ဆိုတာ အထင္နဲ႕မလုပ္သင္႔ဘူး။ လိပ္စာေကြ်းတယ္ဆိုတဲ႔ေဆးဆိုးေပါက္ေပါက္ဟာ လိပ္ကုိ ကင္ဆာျဖစ္ေစႏုိင္တယ္ဆုိရင္ မေကြ်းသင္႔ဘူး။ ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႕ဟာ အရူးေတြလုိပဲ။ လူတကာ လစ္လ်ဴရႈတာေတြမွာ ေလးနက္ရင္း ပုိက္ဆံမရိွတဲ႔ ဘဝကုိ အသာေလး ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ရန္ကုန္ဟာ အရူးေတြ အမ်ားၾကီးလုိေသးတယ္။ အရူးေတြမွလည္း ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ဘဲၾကီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းမွာမဟုတ္လား။

ကိုယ္႔ဘဝကုိယ္ ေက်ာ္ၾကည္႕၊ရစ္ၾကည္႕လုိ႕ရရင္ ခဏေလးအတြင္းမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္သြားတာကို ဘာမွမဟုတ္သလို ပိုေနႏုိင္မယ္ထင္တယ္။ ျဖစ္ျပီးတာေတြလည္း ပ်က္မယ္။ ပ်က္ျပီးတာေတြလည္း ျပန္ျဖစ္ဦးမယ္။ အေကာင္းေလာကဓံလည္းၾကံဳရမယ္။ အဆိုးေလာကဓံလည္းၾကံဳရမယ္။ ဝမ္းသာဝမ္းနည္း နည္းသထက္ နည္းေအာင္ေနၾကရမယ္။ ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႕လည္း ကြဲရဦးမယ္။ မခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႕လည္း ကြဲရဦးမွာပဲ။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာေတြမဟုတ္ဘူး။ ေလာကရဲ႕ဓမၼဟာ ဒီအတုိင္းပဲ။ ေလာကထဲေရာက္လာျပီးမွေတာ႔ ေၾကးမ်ားေနလို႕မရဘူး။ ဘားတစ္ခုထဲေရာက္လာရင္ ရိွတဲ႔တံဆိပ္ပဲမွာလုိ႕ရမယ္။ မမွာခ်င္ဘူးဆိုရင္ ဒီဘားကထြက္ျပီး ေရွ႕ဘားဆီ ဆက္သြား။ ဘဝဟာ အဲဒါပဲ။

ေခါင္းေလာင္းဆယ္ေနတဲ႔သူေတြကို ႏွစ္ရာနဲ႕သြားၾကည္႕ၾကရေအာင္ဆိုေတာ႔ ဇနီးသည္က အံ႔ၾသသလိုၾကည္႕သလုိၾကည္႕တယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြမလုပ္ေတာ႔ဘူးလုိ႕ သူထင္ပံုရတယ္။ နဂါးလည္းဖူးရတာေပါ႔ဆုိမွ သူ ရယ္ေတာ႔တယ္။ ေျမြကေလးေတြ ခ်စ္လို႕ေမြးထားဖူးတယ္။ ေျမြကေလးေတြကို ကန္ေတာ႔ရမယ္လို႕ တစ္ခါမွ မေတြးမိဘူး။ ျမန္မာျပည္က ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲခ်က္မ်ိဳးနဲ႕ဆို ဘုရားေတာင္မွ အသစ္ပြင္႔ႏုိင္ေသးတယ္ထင္မိတယ္။ ေနာက္လိုက္မ်ားလာရင္ ဘုရားျဖစ္တာပဲ။ အိႏၵိယမွာဆို ႏွစ္ႏွစ္ တစ္ပါးေလာက္ကို ပြင္႔တာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ႔ လူၾကိဳက္သိပ္မမ်ားဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာေတြရဲ႕ လူလိမ္ဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာေတြရဲ႕ဘုုရားပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာေတြရဲ႕ အႏၶဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာေတြရဲ႕ဘုရားပဲ။ အျပန္အလွန္အထင္ေသးၾကတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဘာသာေတြရဲ႕မဂ္ဖုိလ္မနီး၊ အခ်ည္းနီးဟာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဘာသာေတြမွာ တရားရျပီးသားသူေတြပဲ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေဘာလံုးသမားေတြနဲ႕ဘတ္စ္ကတ္ေဘာသမားေတြလို ကုိယ္႔ကြင္းမွာ ကိုယ္ခ်န္ပီယံေပါ႔။ ကစားနည္းမတူရင္ ခ်န္ပီယံလည္းမတူဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေျခေဆးမွ ရဟႏၱာျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း လည္ပင္းကို ဓားနဲ႕လွီးျပီးမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဝိတက္ေတြ ဆင္ျခင္မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ျမားသမားျမားေျဖာင္႔မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ရင္ဝလွံစူးမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ထမင္းခ်က္မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ငယ္ထိပ္ကိုရႈမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အာနာပါနကို ဟဲဗီးေရာ႔ခ္ဓားျပနည္းနဲ႕ရႈမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ပဋိစၥသမုပၺါဒ္ေလး ေထာက္ေထာက္ျပမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ႏြားစာစဥ္းမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေတာင္ေအာက္ခုန္ခ်မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အိပ္ရာထဲလွဲမွ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အရက္မူးျပီး တရားလာနာမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ရေသ႔ေယာင္ေဆာင္ျပီး တရားမွတ္မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အဝတ္စအျဖဴကို ညစ္ေအာင္ပြတ္မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေရႊေရာင္ၾကာပြင္႔ၾကီးထုိင္ၾကည္႕မွ၊ တစခ်ိဳ႕လည္း နတ္သမီးမ်ားမ်ားရေအာင္ၾကိဳးစားရႈမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အေလာင္းေကာင္ပုပ္ျမင္မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ႏွစ္သံုးဆယ္ မ်က္ရည္က်မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဘုရင္က အထင္ေသးျပီး သကၤန္းမလွဴေတာ႔ဘူးဆိုမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကိုယ္လံုးတီးနဲ႕ရူးေနရင္း သတိထားေလာ႔ဆုိမွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အသက္ၾကီးလြန္းလုိ႕တုိင္ကို ကုိင္ျပီး တုိင္ပတ္ရႈေနေတာ႔မွ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အနာဂါမ္မုဆိုးမၾကီး လိုအပ္တဲ႔ အဟာရကို စီမံေပးမွ တရားရၾကတာ။ ဘာသာေရးမွာ အမွန္ျမင္ဖို႕ဆိုတာ အင္မတန္ခက္တယ္။ နတ္ျပည္ကို ယံုရင္ ခင္ဗ်ား ျမင္းမိုရ္ေတာင္ ကြန္ဆက္ကို ယံုရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ေတာင္ခါးပန္းမွာ လူ႕ျပည္႕ဆိုတာကုိလည္း ယံုရမယ္။ ဟာဗ်ာ။ မေနာက္ၾကပါနဲ႕လား။ ေနဟာ ထိန္ပင္ေပါက္ရာ အေနာက္ကြ်န္းကို ယြန္းေနခ်ိန္မွာ ေျမာက္ကြ်န္းသူေလး ဘာလုပ္ေနပါလိမ္႔။ အေမရိကန္သူေတြနဲ႕ မကၠဆီကုိက ကေလးမေလးေတြကိုမ်ား ေျမာက္ကြ်န္းသူေလးေတြလုိ႕ဆိုေလသလား။ အိန္ဒိယအလယ္ပိုင္းကို ကမာၻၾကီးရဲ႕ အလယ္ဗဟုိလို႕ယူဆျပီး ပန္ခ်ာပီေတြေနတဲ႔ပန္ဂ်ပ္ကိုု ေျမာက္ကြ်န္းလုိ႕သတ္မွတ္တာျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္မယ္။ ေခတ္ၾကီးက မေကာင္းေတာ႔ ပထဝီဝင္ကိုုေမ႔ထားျပီး တရားနာၾကပါ။

အျမင္ေတြအားလံုုးမွာ ကိုယ္႔ကုိယ္ကုိ ျမင္တဲ႔အျမင္ဟာ အေရးအပါဆံုး။ အဲဒါကိုသိဖုိ႕ ပလက္ေဖာင္းေတြကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ၾကည္႕တယ္။ အရင္ကထက္ အေလးခ်ိန္ ႏွစ္ဆမ်ားလာတာကို အခ်ိန္စီးတယ္ေခၚရင္ေတာ႔ အသက္ၾကီးလာသေလာက္ အခ်ိန္စီးတဲ႔သူေတာ႔ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေမာ္တင္အထိလည္း ေလွ်ာက္ႏုိင္ေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ေအာ္ေကြ႕ၾကည္ေလး စားျပီး ရူပေဗဒဆရာရဲ႕ သမီး ေဒါက္ဖိနပ္စီးတာကို သူငယ္ခ်င္းငရဲနဲ႕  သႏၱရသအျပည္႕ပါတဲ႔ မနႆီကာရနဲ႕ေျပာရလိမ္႔ဦးမယ္။

လူ႕အျဖစ္ဟာ ၅ နဲ႕ ၇ မဟုတ္ဘူးလို႕ Grub ကေျပာတယ္။ သူ႕အယူအဆက ၆ ျခားေနစရာမလိုဘူးတဲ႔။ အင္မတန္ပညာယိွတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေနခြင္႔ရတာ အင္မတန္ကံေကာင္းပါလားဆိုျပီး တစ္ေန႕ သံုးေလးခါ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရမယ္႔ပံုပဲ။ လူ႕အျဖစ္မွာ ဘာကို ေျခာက္ျခားေနရမွာလဲ။ ေနစရာရိွတာေနျပီး၊ ေသဖုိ႕အခ်ိန္က်ရင္ ေသလုိက္ရံုပဲ။ လူမ်ားကို ဒုကၡမ်ားမ်ားမေပးထားရင္ ေသရတာ သိပ္မခက္ေလာက္ပါဘူး။ ေသျခင္းတရားရဲ႕ေလးနက္မႈဟာ အရသာပိုပိုရိွလာေနျမဲပဲ။

မျမဲျခင္းတရားေတြနဲ႕ ဝန္းပတ္ဖြဲ႕တည္ေနတဲ႔ကမာၻမွာ .... အလင္းတရားရဲ႕တိတ္ဆိတ္မႈကုိ အသာေလး ခံစားနားလည္ရင္း ေနၾကရင္ စိတ္ထားႏူးညံ႕လာၾကမွာပဲ။ ကိုယ္႔ဘဝကိုယ္ပုိင္တယ္။ ေသခါနီးမွ ငါ ဟုုိတစ္ခုုက်န္၊ ဒီတစ္ခုုက်န္ဆုုိတာေမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကိုုယ္႔ဘဝကိုုယ္ေက်နပ္တယ္။ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းရိွသင္႔သေလာက္ရိွတယ္။ ေခြးႏွစ္ေကာင္နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ေမြးဖုုိ႕ပဲက်န္ေတာ႔တယ္။ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကေတာ႔ တကယ္လိုအပ္လုိ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ အေမြေပးဖုိ႕ေလာက္ပဲလုိတယ္။ သူ႕မာနနဲ႕သူ တျပားမွ မယူဘုုးဆိုလည္း ေဆးရံုတစ္ရံုုမွာ ေသရင္ အကုန္လွဴလိုက္မယ္။ လက္ဗလာနဲ႕လာတဲ႔ေလာကၾကီးကေန လက္ဗလာနဲ႕ျပန္မယ္။ ကုကၠဳစၥမထားၾကနဲ႕။ မွားခဲ႔တာေတြလည္း ေမ႔ထားလိုက္။ အသံုးမက်တာေတြ မ်ားမ်ားျပန္မေတြးရင္ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္တာပဲ။ အျပစ္ကင္းတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကမာၻၾကီးမွာ ေတာ္ေတာ္လုိေနေသးတယ္။ အဲဒါကို မရႏုိင္ရင္ အဲဒါကို ျပန္မေပးႏုိင္ဘူး။ မေပ်ာ္တဲ႔သူက မေပ်ာ္တဲ႔ကမာၻၾကီးကို မေပ်ာ္စရာေတြ ေပးလိမ္႔မယ္။ ေပ်ာ္တဲ႔သူက ေပ်ာ္စရာကမာၻၾကီးျဖစ္ဖုိ႕ ဒစ္စေန အျပာေရာင္ေတြ ျဖည္႕ေပးလိမ္႔မယ္။ အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ တရားရႈလာလည္း ဂ်လက္တို ဘယ္လိုခ်ိဳတယ္ဆိုတာ သိေနဖုိ႕မလြယ္ဘူး။ စားၾကည္႕မွ သိႏုိင္တာမ်ိဳး။ ဒစ္စေနအျပာနဲ႕ ဂ်လက္တိုရဲ႕လတ္ဆတ္ခ်ိဳျမိန္မႈ ႏွစ္ခုေတာ႔ လူ႕ဘဝမွာ ခ်န္ထားခဲ႔ဖုိ႕ ၾကိဳးစားရဦးမယ္။           ။

Regards,
Z

ဝုိင္ျဖဴမ်ား၏ လတ္ဆတ္မႈဆီသို႕ခရီးႏွင္။





Peace B with U.

Saturday, August 23, 2014

ေအးပါကြာ

ေအးပါကြာ

အလုုပ္မရိွေၾကာင္ေရခ်ိဳးဖိုု႕ကေန ကေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ေမြးရင္ေကာင္းမလားျဖစ္လာတယ္။ သိပ္ပ်င္းလာျပီ။ ဘဝဟာ အခ်ိန္ပိုုေတြေပၚမွာ အခ်ိန္ပိုုေတြ ထပ္ထားတဲ႔ ပီတိုုကစားနည္းျဖစ္ရမယ္။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ဟာ သက္ေသခံလက္မွတ္လုုိလိုု၊ အေသးစား ရာဇဝင္အပိုုင္းအစလိုုလိုု၊ဝမ္းသြားေနတဲ႔ေန႕ကအစ ဝမ္းနည္းေနတဲ႔ ေန႕အဆံုုး။ အသည္းကြဲတဲ႔ေန႕ကအစ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပံုုအဆံုုး၊ အစာအဆိပ္သင္႔လုုိ႕ ေဆးရံုုေပၚလဲေနရာကေန ေသြးလွဴတဲ႔ပံုုေတြအထိ။ ေသျပီးသားလူေတြပံုုေတြနဲ႕ မရွင္ေသးတဲ႔လူေတြအထိ၊ ေရာက္တဲ႔ႏွစ္မွာ စိုု္က္ခဲ႔တဲ႔ ကႏၱာရပင္ေလးက ထပ္ၾကီးမလာေတာ႔ဘူး။ စိတ္အားျဖင္႔လည္း ရင္႔က်က္မလာဘူး။ ႏွစ္ကာလတစ္ခုုမွာ အရာရာေသဆံုုးျပီးသြားတဲ႔လူလိုု၊ အဲဒီႏွစ္ေတြကေန စိတ္က ထပ္ျပီး ရွင္သန္မေနေတာ႔ဘူးလား။ ရပ္တန္႕ေသဆံုုးေနတဲ႔ စိတ္ကိုု ျပန္ျမင္ရတာ စိတ္ေလတယ္။ လူဟာ ရပ္တန္႕လုုိ႕မရဘူး။ ဆက္လက္ရွင္သန္ရမယ္။ စိတ္ကလည္း ဒါကိုု သေဘာေပါက္ဖုုိ႕ေကာင္းျပီ။ ဒါေပမယ္႔ အခုုအထိေတာ႔ သေဘာေပါက္ပံုုမရေသးဘူး။ ေသခ်ာတဲ႔ အတိတ္၊ ေျပာင္းလဲလုုိ႕မရတဲ႔ အတိတ္ရဲ႕ ေသခ်ာမႈကိုု ခုုိတြယ္ကပ္မီေနတဲ႔စိတ္။ ေပေပေတေတ ရပ္တန္႕ေသဆံုုးေနတဲ႔စိတ္။ ေရွ႕စိတ္က ေသျပီးရပ္ေနလုုိ႕ေနာက္စိတ္က တစ္ျခားသြားမလားဆိုုေတာ႔လည္း အဲဒီေနရာမွာပဲ ေနာက္တစ္စိတ္က ထပ္ရပ္တန္႕ေသဆံုုးေနခ်င္ျပန္တယ္။ အေသေတြစုုျပံဳေနတဲ႔ အခုုိက္အတန္႕ေတြနဲ႕ၾကီးက်ယ္ဆန္းျပားလွပေနတဲ႔ ground Zero။

စာအုုပ္စင္ကုုိေမာ႔ၾကည္႕ဖုုိ႕ဝယ္ထားတာပဲ။ စာဖတ္ဖုုိ႕ စိတ္မဝင္စားတာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည္႕ျပီ။ လမ္းေဘးအုုတ္ခံုုက သီခ်င္းသံကိုုပဲ လြမ္းသလိုုိလုုိျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ ႏြားႏိုု႕တစ္ခြက္စာ မုုန္႕ဖုုိးရရင္ ညေနလမ္းေလွ်ာက္မယ္။ မင္းဒင္လမ္းထိပ္က ညပိုုင္းဖြင္႔တဲ႔ ႏြားႏုုိ႕ဆုုိင္မွာထိုုင္မယ္။ မလိုုင္အျပည္႕ပါတဲ႔ ႏြားႏို႕ေသာက္မယ္။ ဘဝရဲ႕မေအာင္ျမင္မႈေတြအေၾကာင္း စားျမံဳ႕ျပန္မယ္။ ပိုုက္ဆံပိုုရင္ ဘိန္းမုုန္႕စားမယ္။ ပိုုက္ဆံမရိွရင္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထုုိင္ေနမယ္။ ဒီေလာက္ျပႆနာနည္းတဲ႔ဘဝ ျပန္မရႏုုိင္ေတာ႔ဘူး။

က်န္းမာေရးတစ္ခုုေတာ႔ အေကာင္းအတုုိင္းရိွေနေသးတာ။ ဒါဟာ ကံေကာင္းတာပဲ။ တစ္ႏွစ္ေနလိုု႕ တစ္ခါမဖ်ားဘူး။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ တစ္ခါဖ်ားျပီး တစ္ေခါက္တည္း ေရွာမယ္႔ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး။ ေရွ႕ႏွစ္မွာ ဘာဝယ္မယ္၊ ဘာစုုမယ္မရိွဘူး။ ထမင္းဝဝစားသြားျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနဖိုု႕ပဲ။ ဥစၥာပစၥည္းဆိုုတာ ထုုိက္တန္လာရင္အလုုိလုုိရတာမ်ိဳး။ သိပ္ျပီး အာရံုုမထားၾကနဲ႕။

လူ႕ေလာကရဲ႕အကန္႕အသတ္ေတြက တုုိလီမိုုလီေတြထည္႕တဲ႔ organizer တစ္ခုုလိုုပဲ။ အကန္႕အသတ္ရိွသေလာက္ပဲသပ္ရပ္ႏုုိင္မယ္။



ျဖစ္နဲ႕ပ်က္ၾကားမွာ ရိွတဲ႔ တည္ရိွခ်ိန္ဟာ တုုိလြန္းလိုု႕ လစ္လ်ဴရႈလုုိက္လုုိ႕ရတယ္တဲ႔။ တရားအားထုုတ္တဲ႔သူေတြဟာ တည္ဆိုုတဲ႔ ဠီ ကိုု ေက်ာ္ခ်ေနၾကတာပဲ။ သိပ္ျမန္လြန္းလိုု႕ ရိွသလုိလုုိနဲ႕ မရိွေတာ႔ဘူးကိုုအာရံုုစိုုက္လိုုက္တာမ်ိဳး။ တည္ရိွခ်ိန္ေလးဟာ တုုိေတာင္းရင္တုုိေတာင္းေနမယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ တုုိေတာင္းမႈကိုုေတာ႔ လစ္လ်ဴရႈလိုု႕မျဖစ္ႏုုိင္ဘူး။

ပိုုင္ဆိုုင္မႈဆိုုတာ နည္းနည္းေလာက္ၾကာလာရင္ လိုုအပ္မႈျဖစ္လာတာပဲ။ လိုုအပ္မႈဟာ ေနာက္ေတာ႔ အသက္ရွဴေနသလိုု အသားက်လာတာမ်ိဳး။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွမရိွလည္းျဖစ္တယ္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီျဖစ္စဥ္ၾကီးကိုု ေလာကဓံလိုု႕ေခၚတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတာ္ေကာင္းေတြကေတာ႔ ေကာင္းတဲ႔ဟာေတြေတာင္ အျမဲမရႏုုိင္ဘူး။ ျပန္ဆံုုးရွံဳးႏုုိင္လုုိ႕ အေကာင္းမရိွဘူးေျပာတာပဲ။ ရိွေနတဲ႔အေကာင္းေတြ ဆက္မေကာင္းႏုုိင္မွာေၾကာက္ရလုုိ႕လည္း အေကာင္းဟာမေကာင္းဘူး။ အနိစၥနဲ႕ အနတၱရဲ႕ ေနရာမလပ္တည္ရိွျခင္းဟာ လူ႕ဘဝကိုု ေပါ႔ေပါ႔ဆဆလြယ္လြယ္ကူကူသြားလုုိ႕ရေစတာပဲ။

ဟုုိတေလာက နာတဲ႔တရားမွာ သာသနာဖ်က္တာ ပိဋကတ္သံုုးပံုုေဆာင္တဲ႔ဘုုန္းၾကီးတစ္ပါးျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုုတယ္။ သိပ္သိလာရင္ လြတ္တြတ္တြတ္ျဖစ္ကုုန္တဲ႔သေဘာျဖစ္လာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း သိပ္မသိဘူး။ နဂိုုလြတ္။ သူ႕ဟာသူ လုုပ္ခ်င္ရာလုုပ္ေနတဲ႔သူေတြေၾကာင္႔ေတာ႔ဘယ္သာသနာမွမပ်က္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင္႔ ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္ ေနသာသလိုု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကပါ။ ဘာသာေတြ၊သာသနာေတြကိုု သူ႕အတိုုင္းၾကီးပြားစည္ပင္ေနၾကပါေစ။ ကုိယ္ကာကြယ္လုုိက္မွ ပိုုဆိုုးသြားပါဦးမယ္။ အဲဒီအယူအဆကိုု ဘုန္းၾကီးခ်ာတိတ္ေတြကိုု ေက်ာင္းထုုိင္သင္တန္းေပးတဲ႔အခါ နည္းနည္းထည္႕သင္ေပးၾကပါ။

What to give light must endure burning (Viktor E. Franki) ကဆိုုတယ္။ ေလာကကိုု အလင္းေပးခ်င္တဲ႔သူေတြအေနနဲ႕ နည္းနည္းပါးပါး အပူေလာင္မွာေလာက္ကိုု ေၾကာက္ေနလုုိ႕မျဖစ္ဘူး။ ဘာသာတရားေခါင္းေဆာင္ေတြအနာခံသြားတာေတြေၾကာင္႔လည္း ဘာသာတရားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီေလာက္သက္ဆုုိးရွည္ေနတာ။ ဒါေပမယ္႔ ဒါေတြလည္းမၾကာေတာ႔ဘူး။ လူ႕သမုုိင္းဟာ ျဖစ္ျပီးသြားခဲ႔ျပီး အပ်က္ပိုုင္းကိုု ျပန္ေရာက္လာေနတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ လူသားေတြ တီထြင္ထားတဲ႔ ဘာသာတရား၊သိပၺံပညာေတြ႕ရိွခ်က္နဲ႕ သခ်ၤာသီအိုုရီေတြအားလံုုးဟာ လူ႕သမုုိင္းကုုန္ဆုံးခ်ိန္မွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရမွာပဲ။ လူဟာ အရိွအတုုိင္း ျမင္ဖုုိ႕ အင္မတန္ခက္တဲ႔သတၱဝါ။ အရိွအတိုုင္းျမင္လုုိက္ရင္ ဘာမဆိုုေသးသိမ္သြားမယ္ထင္ၾကတယ္။ ဘုုန္းၾကီးေတြက လူေတြကိုု လူမႈေရးကိစၥေတြ သင္ေပးဖုုိ႕ၾကိဳးစားေနသလုုိ၊ႏုုိင္ငံသမားက ျပည္သူေတြကိုု ဆန္ဝယ္ဖုုိ႕သင္ေပးတုုန္းပဲ။ ဟုုတ္ေယာင္ထင္မႈဟာ သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ဆင္ေတြကိုု ဆင္ထိန္းေတြက ငယ္တုုန္းက ဆူးနဲ႕ထိုုး တုုတ္နဲ႕ဝိုုင္းရိုုက္ျပီး၊ လူသားဟာ ဆင္ထက္ အင္အားၾကီးတယ္လုုိ႕ ထင္ေအာင္ စိတ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ အသိမွားတစ္ခုုထည္႕သြင္းေပးခဲ႔တာ။ အဲဒီအသိမရိွရင္ ဆင္က ဆင္ဦးစီးကိုု နင္းသတ္ျပီး ေတာထဲျပန္သြားမွာပဲ။  ဆင္ေတြဟာ သူတုုိ႕ခြန္အားကိုု သူတုုိ႕မသိဘူး။ သူတိုု႕ေခါင္းေပၚမွာ ထုုိင္ေနတဲ႔သူကိုု လြယ္လြယ္ေလးသတ္လုုိက္လုုိ႕ရတယ္ဆုုိတာကိုု မသိဘူး။ အတိတ္က ဒဏ္ရာကိုု ေၾကာက္စိတ္ဟာ အနာဂတ္အက်ဥ္းက်မႈကိုုျဖစ္ေစတာပဲ။ အဲဒီလုုိ သတၱဝါတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုု ထိန္းခ်ဳပ္ဖုုိ႕ဆိုုတာ စိတ္ပုုိင္းဆိုုင္ရာ ဒဏ္ရာက အင္မတန္အေရးၾကီးသြားတယ္။ ႏိုုင္ငံေရးနဲ႕ဘာသာေရးမွာ ဒီနည္းစနစ္ဟာ အခုုအထိေအာင္ျမင္ေနတုုန္းပဲ။ ဗုုဒၶဟာ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာဆြမ္းခ်က္ဖုုိ႕ လာတဲ႔လူေတြ ဆူညံေနေတာ႔ အရွင္အာနႏၵာကိုု ငါးသည္ေတြလိုု ဆူေနတဲ႔သူေတြကိုု ေမာင္းထုုတ္လုိက္ဖုုိ႕ေျပာတယ္။ Jesus လည္း ဘုုရားေက်ာင္းထဲမွာ ေစ်းေရာင္းေနတဲ႔သူေတြကိုု လုုိက္ရိုုက္ဖူးတယ္။ ေနာက္ပိုုင္းေတာ႔ ေရွးအယူအဆေတြဟာ ကြန္႕ျမဴးတဲ႔တပည္႕ေတြနဲ႕ေတြ႕ေတာ႔ ဝိနည္းကိုုလည္း အဆင္ေျပေအာင္ျပင္ေပးလိုုက္ၾကတယ္။ ဘုုန္းၾကီးေတြ smart phone သံုုးလုုိ႕ရျပီ။ ဘုုရားေက်ာင္းနားမွာလည္း ေစ်းေရာင္းလုုိ႕ရျပီ။

ေၾကာက္တတ္တဲ႔သူဟာ ေလာကမွာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုုးပဲ။ တစ္ခုုခုကိုုေၾကာက္ရင္ လူဟာ အဲဒီတစ္ခုုကိုုေၾကာက္တဲ႔စိတ္နဲ႕ တျခားတစ္ဖက္မွာ အင္အားေကာင္းလာတာပဲ။ ဆာမူရုိင္းေတြဟာ သတၱိေၾကာင္တယ္ အထင္ခံရမွာ သိပ္ေၾကာက္တာ။ အဲဒီေတာ႔ ဒီလုုိ အေျပာမခံရေအာင္ အင္မတန္ရဲရဲရင္႔ရင္႔ စြန္႕စြန္႕စားစားေတြလုုပ္ၾကတာ။ ေသမွာေၾကာက္တဲ႔သူဟာ ကိုုယ္မေသေအာင္ သူမ်ားကိုု သတ္တဲ႔သူျဖစ္လာတာပဲ။ ေတြးၾကည္႕ရင္ေတာ႔ရယ္စရာၾကီးေပါ႔ဗ်ာ။ အေၾကာက္တရားဟာ လူ႕သမုုိင္းကိုု ေမာင္းႏွင္ေနခဲ႔တာပဲ။ ဆိုုဗီယက္မွာ ဇာဘုုရင္ေတြဟာ ဆင္ထိန္းေတြနဲ႕တူျပီး၊အလုုပ္သမားေတြဟာ ဆင္ေတြေပါ႔။ တစ္ခ်ိန္မွာ အကင္းပါးတဲ႔ဆင္တစ္ေကာင္က ဆင္ထိန္းေတြ နင္းသတ္လိုုက္ရင္ လြတ္လပ္ေရးရမယ္လုုိ႕ အေတြးေပၚလာရာကေန ေဖေဖာ္ဝါရီေတာ္လွန္ေရးျဖစ္လာတာပဲ။ ရပ္ရွားေတြဟာ ေဖေဖာ္ဝါရီေတာ္လွန္ေရးကိုု မတ္ခ်္လမွာမွ လုုပ္တယ္။ အင္မတန္ အခ်ိန္ကိုုက္တာ။

အနာဂတ္ကိုု အေကာင္းျမင္တာေရာ၊ အဆိုုးျမင္တာေရာ သံုုးမရဘူး။ အနာဂတ္ဆိုုတာ ကိုုယ္ပိုုင္တဲ႔ကိစၥမဟုုတ္ဘူး။ မနက္ျဖန္ ကမာၻ႕စီးပြားပ်က္ကပ္ဆုုိက္ရင္ သန္ဘက္ခါ အားလံုုး အလုုပ္လက္မဲ႔ျဖစ္သြားႏုုိင္တာပဲ။ သိပ္အမ်ားၾကီး မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ၊ ကိုုယ္႔ဘဝကိုု ေက်ေက်နပ္နပ္ျပည္႕ျပည္႕ဝဝေနသြားႏုုိင္ရင္ အေသေျဖာင္႔တာေပါ႔။

မာရီယိုုဟာ မႈိစားမိျပီး ၾကီးလာလုုိက္ လိပ္နဲ႕ဝင္တုုိက္မိရင္ျပန္ေသးသြားလုုိက္နဲ႕ ေနာက္ဆံုုးမွာ အလံတုုိင္ကိုု အမွတ္အမ်ားဆံုုးရေအာင္ခုုန္လိုုက္တာဟာ လူ႕ဘဝကိုု အတုုိဆံုုး အက်ဥ္းခ်ံဳးေဖာ္ျပခ်က္ပဲ။ ငယ္ဘဝက ဂိမ္းဟာ တစ္သက္လံုုးစာ လံုုေလာက္တဲ႔ ဒႆနျဖစ္ေနတာမ်ိဳးဟာ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတယ္။

ေပပါတိုုရွည္ဟာ ၾကြပ္ရြတယ္။ ရိုုးရိုုးတိုုရွည္ဟာ နည္းနည္းေပ်ာ႔တယ္။ ဘဝဆိုုတာ တိုုရွည္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုု ေရြးစားဖိုု႕လူျဖစ္လာတာလည္းျဖစ္ႏုုိင္တယ္မဟုုတ္လား။ စကားလံုုးေတြထက္ အစားအေသာက္ဟာပိုုအရသာရိွတယ္လုုိ႕ ပရမတ္က်က်ဆင္ျခင္ရင္း ......။





Regards,
Z



Peace B with U.

Tuesday, August 12, 2014

ကြန္ျဖဴးရွပ္ႏွင္႔ေလာက္ဇူ

ကြန္ျဖဴးရွပ္ႏွင္႔ေလာက္ဇူ

ကြန္ျဖဴးရွပ္နဲ႕ေလာက္ဇူေတြ႕တဲ႔အခန္း ေမာင္အိုုရိွဳေရးတဲ႔ လံုုးဝေတာက္(absolute tao) မွာပါတယ္။ ကိုုျဖဴးက လူဆိုုတာ ျပင္ရင္ေကာင္းတယ္။ ျပင္ရမယ္။ မေကာင္းရင္ျပင္ ေကာင္းလာမယ္။ ေကာင္းရင္ ထပ္ျပင္ ပိုုေကာင္းမယ္ဆိုုတဲ႔ အေတြးအေခၚရိွတယ္။

အဲဒီတုုန္းက တရုုတ္ျပည္မွာ ကိုုျဖဴး (က်ေနာ္တိုု႕က အဲဒီတုုန္းက အငယ္ေတြ။ အဲဒီေတာ႔ ကိုုျဖဴးလုုိ႕ပဲျမန္မာဆန္ဆန္ေခၚတယ္။) ကဉာဏ္ပညာအရာ ငါဆရာဆိုုတဲ႔အေနအထား။ ဒါေပမယ္႔ ပညာယိွပီပီ ငါ႔မွာလည္း ဆွာလုုိတယ္ဆိုုျပီး လုုိက္ရွာတယ္။ ဗုုဒ္ဓဆိုုတဲ႔လူၾကီးလည္း ဘုုရားျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း အလုုပ္လက္မဲ႔လိုုျဖစ္သြားတယ္။ ကိုုးကြယ္ရာေပ်ာက္သြားလုုိ႕၊ လုုိက္ရွာရင္းေနာက္ဆံုုး ဓမ္မေတြ႕မွ သက္ျပင္းခ်ႏုုိင္တယ္။ လူဟာ အင္မတန္ကိုုးကြယ္ခ်င္တဲ႔သတၱဝါ။ ဘုုရားျဖစ္တာေတာင္ ေလေလးခြ်န္ျပီး ဇိမ္နဲ႕အိပ္မေနဘူး။ ကိုုးကြယ္ဖုုိ႕ တစ္ခုုခုုလုုိေသးတယ္ထင္တာ။ ကိုုျဖဴးကလည္း ဒီအေၾကာင္းေတြဖတ္ဖူးေတာ႔ ပညာယိွေပမယ္႔ နည္းနာဆည္းပူးဖုုိ႕လုုိေသးတယ္လိုု႕ ေရျပည္႕အိုုးၾကီးပီပီေဘာင္ဘင္မခတ္ဘဲေတြးတယ္။ တပည္႕ေတြကိုုပါ ဆွာလိုုက္ရွာခိုုင္းတယ္။

အဲဒီမွာ အဖိုုးၾကီး ေလာက္ဇူနဲ႕ေတြ႕တယ္။ သူကိုုယ္တုုိင္ေတြ႕တာေတာ႔မဟုုတ္ဘူး။ တပည္႕ေတြေတြ႕လာတာ။ ေလာက္ဇူဆိုုတာလည္း အသံထြက္မမွန္ဘူး။ တရုုတ္လုုိမတတ္ေတာ႔ ရမ္းကစ္လုုိက္တာပဲ။ အဲဒီလိုုရမ္းကစ္လုုိက္ေပမယ္႔ အဲဒီေခတ္က အသံထြက္နဲ႕ နီးစပ္သြားႏုုိင္တာပဲမဟုုတ္လား။ ေလာက္ဇီလုုိ႕လည္းအသံထြက္တယ္။ အသံထြက္က ကိစၥမရိွဘူး ဘာသာျပန္လုုိက္ရင္ အဖိုုးၾကီးဆိုုတဲ႔ အနက္ထြက္တယ္ဆိုုေတာ႔ အဘိုုးၾကီးပဲထားလုုိက္။

အဖိုုးၾကီးကလည္း အသက္ၾကီးခ်က္က ၉  ေက်ာ္တယ္။ ဘာလုုိ႕ ၉  ေက်ာ္တာလဲဆိုုေတာ႔သူ႕ မ်ိဳးႏြယ္ကိုု ဘယ္သူမွမသိေတာ႔ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ကိုုျဖဴးက ဒီေလာက္အသက္ၾကီးတာ ငါပညာယူစရာတစ္ခုုခုုရိွမယ္ဆိုုျပီးသြားေတြ႕တာ။

လူဆိုုတာ ကိုုယ္သိတာကိုုပဲအေကာင္းထင္တဲ႔သဘာဝရိွတယ္။ ဘာသာေရးျပႆနာဆိုုတာ ကိုုယ္႔ဘာသာကိုုယ္ေကာင္းတယ္ အလြန္အမင္းထင္ကုုန္တာေၾကာင္႔ပဲ။ လူေတြသိပ္မေကာင္းရင္ ဘာသာေကာင္းေကာင္းအရိပ္ထဲမွာ ပုုန္းေနလုုိက္တာပဲ။ ဘာသာတရားစည္းကမ္းနဲ႕ေနလုုိက္ရင္ ကိုုယ္မေကာင္းတာေမ႔ထားလုုိ႕ရသြားတာကိုုး။ အဲဒီလိုုပဲ ကိုုျဖဴးကလည္း သူသိတာေလးသြားပြားတယ္။

လူ႕က်င္႔ဝတ္ေတြကဘာလဲ၊ စာရိတၱေကာင္းကဘာလဲစတာေတြ အာဖ်ံကြီးတာေပါ႔။ အဖိုုးၾကီးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တာေပါ႔။ သူ႕ဒႆနအရက မေကာင္းတဲ႔သူေတြဟာ ေကာင္းဖုုိ႕ၾကိဳးစားတာ။ တကယ္ေကာင္းတဲ႔သူက ေကာင္းဖုုိ႕ၾကိဳးစားမေနဘူး။ သဘာဝက်က်ေနလုုိက္တာပဲ။ က်င္႔ဝတ္သိကၡာတမင္ေစာင္႔ထိန္းေနရေသးရင္ကိုု မေကာင္းေတာ႔ဘူး။ တကယ္ေကာင္းတဲ႔သူဟာ သူ႕အထံုုဗီဇအတုုိင္းေကာင္းေနတာပဲ။ မရိွတာၾကီးကိုု ရိွေအာင္ၾကိဳးစားလုုပ္ယူေနရတာ မစြံဘူးလုုိ႕ အဖိုုးၾကီးကယူဆတယ္။

အဲဒါမွန္တယ္လိုု႕ထင္တယ္။ ပိုုက္ဆံအေၾကာင္းေတြးေနေသးတဲ႔သူဟာ မခ်မ္းသာေသးဘူးလုုိ႕ အဆိုုရိွတယ္။ စိတ္ထဲမွာသဘာဝကေပးထားတဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရိွျပီးသား။ တရားထုုိင္၊ တရားမွတ္ၾကတယ္ဆိုုတာလည္း အတြင္းကျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုု ပိတ္ဆိုု႕ထားတဲ႔ အကာအရံေတြကိုုဖယ္တာပဲ။ သဘာဝတရားကိုုနားလည္ဖုုိ႕ရိုုးရွင္းတဲ႔စိတ္ျဖစ္ေအာင္ျပင္ယူၾကတာပဲ။ နိဗၺာန္ေရာက္တယ္ဆိုုတာလည္း စိတ္က သူ႕အလုုပ္သူလုုပ္သြားတာပဲ၊ ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္ လွမ္းခုုန္လုုိက္လုုိ႕ေရာက္တာမွမဟုုတ္တာ။ အဘိုုးၾကီးက ယင္နဲ႕ယန္ကိုု နားလည္တယ္။ ဆန္႕က်င္ဘက္တရားေတြဟာ ဒြန္တြဲေနတယ္ဆုုိတာကိုု သေဘာေပါက္ျပီးသား။

ကုုိျဖဴးကေတာ႔ အေကာင္းဘက္အျခမ္းကိုုပဲအသားေပးခ်င္တယ္။ အဆိုုးဘက္ကိုု အတင္းဆန္႕က်င္တယ္။ အတင္းဆန္႕က်င္တာမွာ မေကာင္းတာႏွစ္ခုုေလာက္ျဖစ္တယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ပင္ပန္းတယ္။ ဒုုတိယတစ္ခ်က္က ကိုုယ္က ေကာင္းတာလုုပ္ေနတာလုုိ႕ေတြးရင္ မေကာင္းတာလုုပ္ေနတာလုုိ႕ယူဆတဲ႔သူကိုု အထင္ေသးေတာ႔တာပဲ။ မေကာင္းတာလုုိ႕ကိုုယ္ယူဆျပီး ကိုုယ္႔ဟာကိုုယ္ မလုုပ္ခ်င္လုုိ႕မလုုပ္တာေကာင္းတယ္။ အတင္းျပင္ယူတာမဟုုတ္ဘူး စိတ္ရဲ႕မူလဘူတသဘာဝအတုုိင္း အလုုိက္သင္႔ေလးေနတာ။ မေကာင္းတာလုုပ္တဲ႔သူလည္း သူၾကိဳက္တာသူလုုပ္ပေစ။ အထင္မေသးဘူး။ ေကာင္းတယ္ဆုုိတာလည္း မေကာင္းတာလုုပ္တဲ႔သူရိွလိုု႕သာေကာင္းတယ္ျဖစ္တာ။ သာမန္အားျဖင္႔ ဘာမွမဟုုတ္ဘူး။

သံသရာလည္တယ္လုုိ႕ယူဆရင္ အေကာင္းနဲ႕အဆိုုးဟာ ဆတူေလာက္လုုပ္ျပီးသားေတြခ်ည္းပဲ။ ဘဝေတြသိပ္မ်ားလာရင္ေတာ္ေတာ္ေလးထံုုေနျပီ။ အကုုသိုုလ္လည္းစံုုျပီ။ ကုုသိုုလ္ကေတာ႔ နိဗၺာန္ရရာရေၾကာင္းကလြဲရင္ က်န္တာေတြစံုုေလာက္ျပီ။ ဘယ္သူမွမသာဘူး။ နိဗၺာန္ကလည္း ငရဲရိွလိုု႕သာျပည္႕စံုုတဲ႔ေနရာျဖစ္တာ။ လူ႕ဘဝရဲ႕ အနိစၥ၊ဒုုကၡ၊အနတၱေတြရိွေနလုုိ႕သာ အဲဒါေတြကင္းတာ ေကာင္းတယ္ျဖစ္ကုုန္တာ။ ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြနဲ႕ ဒြန္တြဲေနလုုိ႕သာ အရာရာ အခ်ိဳးညီေနတာ။

ဟုုိတေလာကပဲ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေဟာတာတစ္ခုုဖတ္လုုိက္ေသးတယ္။ မာရ္နတ္ၾကီးကိုုေတာင္ေက်းဇူးတင္တယ္တဲ႔။ မာရ္နတ္ၾကီးမရိွရင္ ဘုုရားရဲ႕ တန္ခိုုးေတြ ေပၚလြင္မွာမဟုုတ္ဘူး။ အရွင္ေဒဝဒတၱလည္းဒီလိုုပဲ။ သူတုုိ႕ေတြ လုုပ္ၾကံေနလိုု႕သာ ဘုုရားရဲ႕ေမတၱာပိုုေပၚလြင္တာ။ မဟုုတ္ရင္ ဆြမ္းလွဴေနတဲ႔သူေတြေပၚေလာက္ပဲ ေမတၱာထားႏုုိင္တယ္ ထင္ရင္ထင္ၾကမွာ။ ကိုုယ္႔ကိုု လုုပ္ၾကံတဲ႔သူအေပၚမွာလည္း တူညီေသာေမတၱာထားႏုုိင္တဲ႔စိတ္ထားေပၚလြင္ဖုုိ႕ဆိုုတာ ဗီလိန္ေကာင္းေကာင္းလုုိတယ္။ ဒါမ်ိဳးက အေလးအနက္ေတြမွာမွမဟုုတ္ဘူး။ Megamind နဲ႕ Metro Man ၾကည္႕ရင္လည္းသိႏုုိင္တယ္။

ခရစ္ယာန္ဝါဒမွာလည္း ဘုုရားသခင္နဲ႕လူစီဖာနဲ႕ရိွတာပဲ။ သူ႕ဟာနဲ႕သူေပါ႔။ မင္းသားနဲ႕ဗီလိန္အတြဲညီညီရိွမွျဖစ္တာ။ ေကာင္းကင္ဘံုုရိွရင္ ငရဲလည္းရိွတာပဲ။ အညမည ေက်းဇူးျပဳတာပဲ။ ေလာကၾကီးက ညီညြတ္ေနဖုုိ႕ဆန္႕က်င္ဘက္တရားႏွစ္ပါးက ျဖည္႕ဆည္းေပးတာပဲ။ တစ္ခုုတည္းက ေရြးလိုုက္ရင္ ေနာက္တစ္ခုုကိုု ဆန္႕က်င္ရေတာ႔တာပဲ။ ကုုသိုုလ္ကိုု ကုုသိုုလ္ျပဳခ်င္လုုိ႕ျပဳတာ အင္မတန္လွတယ္။ အင္မတန္ျဖဴစင္တယ္။ အကုုသိုုလ္ေၾကာက္လုုိ႕ ကုုသိုုလ္ျပဳတာကေတာ႔ အင္မတန္ ကေလးဆန္တယ္။ ရယ္စရာေတာင္ေကာင္းတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ ဘာသာေရးမ်ိဳးျဖစ္သြားတတ္တယ္။

အဘုုိးၾကီးက ဒါေတြကိုု နားလည္တယ္။ သူက ေတာ္ကီသမားမဟုုတ္ဘူး။ ခံစားသိနဲ႕ပဲသိေစခ်င္တာ။ ေလာကၾကီးမွာ လူလိုုေနရင္ လူပီပီသသေလး ေနသြားေစခ်င္တာ။ လူေကာင္းဆုုိတဲ႔ ဂုုဏ္သိကၡာရဖုုိ႕ အတင္းဖ်စ္ညွစ္ၾကိဳးစားျပီး လူမဆန္တာမ်ိဳးကိုု အားေပးပံုုမေပၚဘူး။ အဘိုုးၾကီးက အင္မတန္ရုုိးသားတဲ႔အျမင္ရိွတယ္။ အင္မတန္ေလးနက္တဲ႔ရိုုးရွင္းမႈမွာ သူ႕အေတြးက အေျခခ်တယ္။ ကိုုျဖဴးေတာ္ေတာ္ေလးတုုန္လႈပ္သြားတယ္။ ဒီအဘိုုးၾကီးက အန္တရာယ္အလြန္မ်ားတယ္ဆုုိျပီးေၾကာက္လာတယ္။ သူ႕အေတြးအေခၚမ်ိဳး ကိုုျဖဴးမၾကားဖူးဘူး။ အဲဒီအေတြးအေခၚမ်ိဳးကိုုေၾကာက္လုုိ႕ ေခြ်းေတာင္ပ်ံတယ္လုုိ႕ဆိုုတယ္။ တပည္႕ေတြကိုုလည္းေျပာတယ္။ ဒီဘီးက်ဲဆီမသြားနဲ႕။ အင္မတန္ dane dane dane danger ၾကီး။ ငါတုုိ႕လစ္မယ္။ အဲဒီလိုုေျပာျပီးလစ္တာ။ ေနာက္တစ္သက္လံုုးအဘိုုးၾကီးဆီျပန္မသြားေတာ႔ဘူးလုုိ႕ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕သူေတြက အင္မတန္ေတြးတာ။ အသက္ၾကီးလာေလေတြးေလပဲ။ အရွင္အႏုုရုုဒၶါဆိုုရင္ အသက္တစ္ရာ႕ငါးဆယ္အသက္ရွည္တယ္။ ဒုုတိယသံဃာယနာတင္ဖုုိ႕ ႏွစ္သံုုးဆယ္မွ သူစံလြန္တယ္။ နိဗၺာန္စံျပီး သက္တမ္းကုုန္လြန္တယ္။ မဟာပုုရိသဝိတက္ဆိုုတာ သူ႕ျပႆနာပဲ။ အင္မတန္ေတြးတဲ႔သူ။ ေကာင္းတာေတြေတြးျပီး ဝိတက္ေတြမ်ားတာ။ ဝိတက္ကေတာ႔ ေကာင္းတာေတြးေတြး၊မေကာင္းတာေတြးေတြး သမာဓိမရဘူး။ သမာဓိမရရင္ပညာမျဖစ္ဘူး။ အဲဒီလိုု ဝိတက္ေတြနဲ႕နပမ္းလံုုးေနတုုန္း ဗုုဒၶေရာက္လာျပီး ေနာက္ထပ္ ဝိတက္ႏွစ္ခုု ထပ္ေပးလုုိက္မွ တရားရသြားတယ္။

ကိုုျဖဴးနဲ႕အဘိုုးၾကီးေတြ႕တာဟာ ဆင္ျခင္စရာေကာင္းတဲ႔ ဝိတက္တစ္ခုုပဲ။ အားေနရင္ အားေနသလုုိေနၾကပါ။ မအားသလုုိၾကီးဟန္မေဆာင္ၾကပါနဲ႕။ ဘဝတုုိတုုိေလးမွာ ခင္ဗ်ားတုုိ႕ကိုု ဘယ္သူအထင္ၾကီးၾကီး၊ အထင္ေသးေသး သိပ္ကိစၥမရိွၾကပါနဲ႕။ ကိုုယ္႔ဘဝကိုု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကစမ္းပါ။ အဘိုုးၾကီးလိုု ရယ္ရယ္ေမာေမာေနၾကပါ။ ကိုုျဖဴးလုုိ လူတကာထက္ ေခါင္းတစ္လံုုးသာဖုုိ႕ ၊ ျဖဴစင္လြန္းသူၾကီးေတြျဖစ္ဖုုိ႕ မၾကိဳးစားၾကပါနဲ႕။ ကိုုယ္႔သဘာဝနဲ႕အညီကိုုယ္ေနျပီး ကိုုယ္႔စိတ္ကုုိကိုုယ္သတိထားေနရင္ စိတ္ဟာ သူ႕အလုုိလုုိျပဳျပင္ျပီး သဘာဝတရားအသစ္တစ္ခုုကိုုေမြးဖြားေပးလုုိက္မွာပဲ။

အဘိုုးၾကီးကေျပာတယ္။ ေတာ္ကီထဲမွာ တရားမရိွဘူး။ တရားထဲမွာလည္း ေတာ္ကီမရိွဘူး။ ခံစားနားလည္လာတဲ႔တစ္ေန႕ သေဘာေပါက္တာပဲ။ အဲဒီလိုုစိတ္ရဲ႕သဘာဝကိုု စိတ္က သိျမင္တာ တရားပဲေပါ႔။ တစ္ေယာက္ေယာက္လာေပးတာလည္းမဟုုတ္ဘူး။ နဂိုုရိွျပီးသားကိုု သတိထားမိလာတာ။ ေပ်ာက္ေနတဲ႔ ေရႊလက္စြပ္ကိုု ျပန္ရွာေတြ႕တာမ်ိဳး။ ေယာနိေသာမနသီကာရျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္နဲ႕လက္ရိွ အခိုုက္အတန္႕ေလးကိုု မဆံုုးျဖတ္ဘဲ၊ မခံစားဘဲ တည္႕တည္႕ေလးၾကည္႕ေနတဲ႔အရသာဟာ သူ႕သဘာဝေပါ႔။

ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ကိုု နားလည္ႏုုိင္တာ ေနာက္ထပ္ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ပဲ။

Regards,
Z



Peace B with U.

Tuesday, August 5, 2014

လမ္းခုုလတ္တြင္

လမ္းခုုလတ္တြင္


လမ္း
ခုု
လတ္
တြင္ ....။

က်က်န္ရစ္ခဲ႔ေသာ ပန္းပြင္႔ေဟာင္း၏ ဒ႑ာရီဆန္ေသာ ေျခာက္ေသြ႕မႈ။ အေငြ႕ပ်ံေနေသာ ေသြးမ်ားျဖင္႔ နီရဲေသာ ေနဝင္ခ်ိန္ဂီတအေၾကာင္း တသုုန္သုုန္ျဖတ္သန္းသြားေသာ ေလစီးေၾကာင္း၏ နာမေတာ္ျဖင္႔ ျငိမ္သက္သူတစ္ေယာက္ ေနေကာင္းစြာက်န္းမာေနသည္။

အလြန္ရွည္လ်ားေသာေၾကာင္႔ နားလည္ရခက္ေသာ ဝါက်မ်ားျဖင္႔ တည္ေဆာက္ေသာ ရႈပ္ပြပြ၊ပြေယာင္းေယာင္း ေလာကဓံဥခြံအတြင္းတြင္ သူ႕ဘဝကိုု သူကိုုယ္တုုိင္ ဝပ္ေနသည္။ သရဲေျခာက္ေသာ အိမ္တစ္ခုုဆီမွ ေၾကကြဲဖြယ္စုုတ္ထိုုးေနေသာ အိမ္ေျမွာင္မ်ား၏ သိစိတ္မဲ႔ေျခာက္လွန္႕မႈတစ္ခုုလုုိလုုိ၊ လမ္းခြဲေရာင္ေႏြဦး၏ အနက္ေရာင္ ဥၾသမ်ား။ အစိမ္းေရာင္ ဥၾသသံမ်ား။ Simon နဲ႕  Garfunkel တိုု႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သီခ်င္းဆိုုေနတုုန္းပင္ျဖစ္သည္။

ကားတစ္စီး၏ လက္ကိုုင္ေခြတစ္ခုုသည္ သိစိတ္မဲ႔ေရြ႕လ်ားေနသည္။ ျမန္မာဇာတ္ကားထဲတြင္ အတည္႕ေမာင္းေနေသာ ကား၏ လက္ကိုုင္ေခြကိုု ဟိုုလွည္႕ဒီလွည္႕လုုပ္ေနေသာ ရိုုက္ခ်က္တစ္ခုုလိုုလိုု ဘဝသည္ ဘယ္ဆြဲဆြဲ တည္႕တည္႕ၾကီးသြားေနသည္ကိုု အခ်ိန္လြန္မွသိလုုိက္ရသည္။ ေျမဖုုိ႕လိုုက္ေသာ လူစားသည္႕ေရကန္သည္ ဘဝပ်က္သြားသလုုိလုုိျဖစ္သြားသည္။ ေျခာက္လွန္႕ခံအရာသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ေျခာက္လွန္႕သူလည္းျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ အခ်ိန္ေပး၍ လက္စားေခ်ေနေသာ စိန္ပန္းပြင္႔မ်ား၏ ရဲရဲေတာက္ ပြင္႔လႊာခ်ပ္မ်ားသည္ ေျမျပင္အႏွံ႕။

မေလးရွားပိေတာက္ပင္မ်ားက ပိေတာက္ပင္မ်ားကိုု အစားထိုုးသြားသည္။  အႏွစ္ေလးဆယ္၏ျမင္ကြင္းသည္ ခ်ိဳ႕တဲ႔ေသာ ေရာင္စဥ္တန္းမ်ား၏ ခြန္အားေဖ်ာ႔ေတာ႔လာမႈပင္ျဖစ္သည္။ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ား အိတြဲက်လာသည္။ အျမင္႔ပ်ံငွက္မ်ား အေတာင္ေညာင္းစျပဳလာျပီျဖစ္သည္။ go Pro ေၾကာ္ျငာမွ ကင္မရာလြယ္ငွက္တစ္ေကာင္ အီေကြတာရာသီဥတုုတစ္ေလွ်ာက္ အေတာင္ေညာင္းသည္အထိ ပ်ံစျပဳလာျပီး ပင္လယ္တစ္ခုုထဲသိုု႕ ငုုပ္လွ်ိဳးသြားခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေရဘဲမ်ားႏွင္႔ေတြ႕ဆံုု၍ ရွည္လ်ားက်ယ္ျပန္႕ေသာ ေကာင္းကင္ကိုု ကန္႕လန္႕ျဖတ္ပ်ံသန္းသြားရန္ ညိွႏႈိင္းခဲ႔ေၾကာင္း၊ ေနာက္ေနာင္ အေတာင္တြင္ ဝန္ပိုုမတင္လုုိသည္႕အေၾကာင္းသီခ်င္းလုုပ္ဆိုုသြားရန္ ဆံုုးျဖတ္ခဲ႔ေသးေၾကာင္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕နားလည္ၾကဖုုိ႕ေကာင္းသည္။

ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အအံုု နီနီၾကီးမွ အက္ေၾကာင္းအိုု နီနီၾကီးသည္ လွပေနသည္။ အမိုုးအျမင္႔ ၁၃ ေပေက်ာ္သည္ႏွင္႔ အသက္ရွဴဝလာသည္႕ လူ႕သဘာဝကိုု ေမဆင္မ်ားသာ နားလည္ခဲ႔သည္။ ေဂၚႆစ္ထဲတြင္ ၂၄ ပစၥည္း၏ အေငြ႕အသက္မ်ားရေနသည္။ အမိုုးခံုုးမ်ားသည္ မိုုးကုုတ္စက္ဝုုိင္းကိုု သတိရေစျပီး အခြ်န္အတတ္မ်ားသည္ ေစာ္လမြန္ဘုုရင္၏ ဘုုရားေက်ာင္းေဆာင္ကိုု အမွတ္ရေစသည္။ ၾတိဂံ၏ ညီညြတ္ျပည္႕စံုုမႈသည္ ခုုိင္ခံ႔မႈကိုု ညႊန္းဆိုုေနသည္။ အေရွ႕တုုိင္းသည္ အဝုုိင္းကိုု ဗဟိုုျပဳခဲ႔သည္။ ေစာေသာေခတ္က ထုုထည္တုုိင္းနည္းသည္ ျဂိဳဟ္သားမ်ား က်က်န္ရစ္သည္႕ ဂဲၾသေမထရီလည္းျဖစ္သလိုု၊ သိမ္ေမြ႕ေသာ အလွတရားလည္းျဖစ္သည္။ pillars မ်ားသည္ templer knights မ်ား၏ ငယ္ဘဝကိုုညႊန္းဆိုုဟန္တူသည္။ ေနရာတကာေတြ ပိရမစ္မ်ားကိုုေတြ႕ေနရသည္။ အီလူမီနတီႏွင္႔ေမဆင္မ်ား၏ဆံုုမွတ္တြင္ သမုုိင္းဝင္အေဆာက္အအံုုတစ္ခုုရိွခဲ႔သည္။အလြန္လွေသာ အႏုုပညာသည္ အေဆာက္အအံုုမ်ားနဲ႕ေက်ာက္တံုုးစီပညာမ်ားအျဖစ္တည္ရိွသည္။ ဘိလပ္ေျမတစ္မႈန္႕မွမပါေသာ အခ်ိဳးညီေက်ာက္စီပညာသည္ ကြ်န္စနစ္၏ အေမြအႏွစ္ဟုုတ္ဟန္မတူ။ ေခါက္ခ်ိဳးညီျဂိဳဟ္သားတစ္ေယာက္၏ ကြန္႕ျမဴးခ်က္အေသးအမႊားတစ္ခုုသာျဖစ္လိမ္႔မည္။

တိမ္ေတာက္ေနေသာ ေကာင္းကင္ကိုု ေငးၾကည္႕ဖုုိ႕ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနေသာသင္သည္ ပ်င္းရိသူသာျဖစ္ပါသည္။ ေကာက္ေကြ႕ေသာလမ္းမ်ားကိုု အတည္႕အတုုိင္းေလွ်ာက္ၾကည္႕ေနေသာ ေနလမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေခါင္းငံုု႕ေလွ်ာက္သြားေသာ လူအေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကိုု မည္သည္႕ အတၳဳပၺတၱိဆရာကမွ အေထြအထူးမွတ္တမ္းတင္မေနေတာ႔ပါ။ စႏၵရားသံ၏ ညာလက္အေရြ႕အေျပာင္းကိုု ခ်ီးမြမ္းၾကေသာ္လည္း ဘယ္လက္၏ ေက်ာရိုုးျပဳထားေသာ တီးလံုုးမ်ားကိုု ေမ႔ေလ်ာ႔ပစ္လုုိက္ၾကပံုုမွာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးရိွလွသည္။ ဒုုတိယတန္းစားမိတ္ေဆြမ်ားကိုု ပထမတန္းစား မိတ္ေဆြႏွင္႔ လဲလွယ္လိုုေသာလူမ်ားသည္ တတိယတန္းစားရန္သူမ်ားႏွင္႔သာထုုိက္တန္ပါလိမ္႔မည္။

ေအးခဲေနေသာ အခန္းအတြင္းမွ အေႏြးဓာတ္ကိုု ရွာေဖြေနေသာ ဝိညာဥ္တစ္ေကာင္အတြက္ ေဆာင္းရာသီသည္ အဆိုုးရြားဆံုုးမိတ္ေဆြဆန္ခဲ႔လိမ္႔မည္။ အနီးဆံုုးမလာရဲသူမ်ားသည္ အေဝးတြင္သာေနသင္႔သည္။ မိမိႏွင္႔ထိုုက္တန္ေသာ ရာသီဥတုုမွအပ မည္သည္႕ မိုုးေလဝသကိုုမွ မေမွ်ာ္လင္႔ၾကပါႏွင္႔။ ေကာင္းကင္ႏွင္႔ေျမၾကီးသည္ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ ပ်င္းရိမႈႏွင္႔ ျပည္႕ႏွက္လွ်က္။

လာလမ္းအတုုိင္းေလွ်ာက္ျပန္ျခင္းသည္ လူ႕ဘဝဆန္ေသာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကိုုယ္လႊတ္ခဲ႔ေသာ ငါးကေလးမ်ား ရွင္သန္ျပီး၊ ကိုုယ္လႊတ္ခဲ႔ေသာ ငွက္ကေလးမ်ား ေလာကသစ္တြင္ရွင္သန္မည္ဟုု ယံုုၾကည္ေနရန္သာလိုုပါသည္။ ပ်င္းရိေသာ ေျမြတစ္ေကာင္၏ ညေနမ်ားသာျဖစ္သည္။ က်ားသစ္တစ္ေကာင္တိတ္တိတ္ေလးေရကူးေရာက္လာမွန္းမသိလုုိက္ေသာ မိေခ်ာင္းတစ္ေကာင္၏ ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ အံ႔ၾသစိတ္ႏွင္႔အတူထြက္ခြာသြားေသာ အသက္၏ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ျဖစ္လြန္းမႈသည္ အံ႔ၾသစရာအတိ။

ေအာင္ျမင္မႈမ်ား၏ တန္ဖိုုးမဲ႔ျခင္းႏွင္႔အတူ၊ စုုသိမ္းမိေသာ အမႈိက္မ်ား၏ က်စ္လ်စ္စုုဖြဲ႕လာမႈသည္ လူ႕ဘဝ၏ အၾကပ္အတည္းတစ္ခုုျဖစ္ပါသည္။ မလိုုအပ္သည္႕အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စုုေဆာင္းမိလာျခင္းသည္ အသက္ၾကီးလာျခင္း၏ လက္မမီေသာေနရာမွ ယားယံမႈတစ္ခုုပမာ ကသိကေအာင္႔ျဖစ္ေစလွသည္။ လူ႕ေလာကၾကီးအတြက္လည္း ဘာမွ လုုပ္ခ်င္စိတ္မရိွ၊ မေတာ္သူေသစံႏႈန္းျဖင္႔ လူမ်ားလြန္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ား(ဥပမာ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ႏွင္႔ တရုုတ္)ကိုု အႏုုျမဴဗံုုး ခုုနစ္တန္စီၾကဲလွ်င္ သင္႔မည္ေလာဟူေသာ အေမးကိုုပင္ လြယ္လင္႔တကူ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ေခါင္းျငိမ္႔ျပမည္႕သူ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာသည္။ လူနည္းနည္းေလာက္နည္းသြားလွ်င္ က်န္ရစ္သူမ်ား အေျခအေနေကာင္းႏုုိင္သည္ဟူေသာ The Lost Symbol ကအယူအဆကပင္ ဟုုတ္တုုတ္တုုတ္ျဖစ္လာသည္။ အင္မတန္ေသလြယ္ေသာ ဗိုုင္းရပ္စ္တစ္ခုုခုုေရာက္လာမွေအးမည္ဟုုထင္လာသည္။ မိမိကဲ႔သိုု႕ ျငီးေငြ႕လာသူမ်ားစုုဖြဲ႕မိလွ်င္ အင္မတန္အႏၱရာယ္ၾကီးေသာ ေလာကသစ္တစ္ခုုျဖစ္လာေလာက္သည္။

ဘာသာေရးစစ္ပြဲမ်ား၊ အဓိကရုုဏ္းမ်ား၏ေနာက္မွ ခ်ယ္လွယ္သူတစ္ေယာက္ကုုိ မၾကာေသးမီကေတြ႕လုုိက္ေသးသည္။ သူ၏စြမ္းအားျမင္႔ ခ်ယ္လွယ္မႈျဖင္႔ ၉၆၉ အသင္းအဖြဲ႕မ်ားျဖစ္လာသည္။ ေနရာတကာ အဆင္သင္႔ရိွေသာ သူ၏ဉာဏ္ရည္ျမင္႔မားမႈသည္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္ဟုုပင္မထင္မိေတာ႔။ မ်က္စိမွိတ္ထားေသာေၾကာင္႔ လက္မမွန္ေသာ ေပါက္ဓားဆရာမ်ားကိုု ေၾကာက္မေနတတ္ေတာ႔။ လူတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ေရႊ႕လုုိက္ေသာ အကြက္ေတြကိုု အဟုုတ္ထင္ေနေသာ သူငယ္ေလးမ်ား၏ဘဝသည္ ဇာတ္နားျပီးသား ဇာတ္ကားတစ္ကားကိုု ထပ္မံ၍ၾကည္႕ခြင္႔ရေနသည္႕ပမာ။ အနာဂတ္တြင္ ပညာေကာင္းစြာမတတ္ေသာသူမ်ားသည္ လွည္႕စားတတ္သူမ်ား၏ စစ္တုုရင္စေတးကြက္သစ္မ်ားျဖစ္လာၾကဦးမည္ဟုုေတြးမိျပီး အေရာင္လက္သြားေသာမ်က္လံုုးမ်ားျဖင္႔ ေလတစ္ခ်က္ခြ်န္လိုုက္ေသာသူသည္ ရက္စက္သူမဟုုတ္လွ်င္ ေပ်ာ္တတ္လြန္းသူသာျဖစ္လိမ္႔မည္။

Joker ေျပာသည္႕ အဆင္႔ျမင္႔ ဗီလိန္တစ္ေယာက္ လိုုအပ္ေနေသာ ေလာကၾကီးသည္ မၾကာမီ ဆႏၵျပည္႕ဝရဦးမည္ျဖစ္သည္။ မေလးရွားေလေၾကာင္းလိုုင္း စီးရံုုမွ်ျဖင္႔ အသက္စြန္႕ျခင္းပါရမီကိုုျဖည္႕ႏိုုင္ျပီဟုု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကဆိုုသည္။ ေသဆံုုးျခင္းကိုု သိပ္ဆိုုးဆိုုးရြားရြားမထင္ထားလုုိက္ၾကပါႏွင္႔။ ဟိုုဘက္ကမ္းတြင္လည္း ဒီဘက္ကမ္းမွာလိုု အစံုုအလင္ရိွေသးသည္ဟုု ႏွလံုုးသြင္းႏိုုင္လွ်င္ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းႏုုိင္ပါသည္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္း၏ ညီညြတ္ျပည္႕စံုုေသာအသံသည္ ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္မႈကိုုျဖစ္ေစသည္ဟုုထင္ပါသည္။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ခုုနႏွစ္က ဆံုးသြားတဲ႔ ဘဂ်ီးတာရာမင္းေဝလည္း ေရာက္ေလရာဘံုုဘြမွာ ျငိမ္းခ်မ္းစိမ္းလန္းေနေလာက္ျပီထင္သည္။  သြားႏွင္႔သူမ်ားလည္း သြားႏွင္႔ၾကျပီ။ က်န္ရစ္ေနသူမ်ားလည္း သြားရန္အသင္႔ျဖစ္ေနေလာက္ျပီထင္သည္။

ေရငုုပ္ရင္း လမ္းခုုလတ္မွာ ေအာက္ဆီဂ်င္ျပတ္သြားေသာ နဂါးဟုု သူ႕ကိုုယ္သူဆုုိသည္။ ေပ်ာ္စရာအတန္အသင္႔ေကာင္းေသာ အလြမ္းဇာတ္သာျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႕သတိတရရိွေၾကာင္း ဘဂ်ီးသိေစခ်င္သည္။             ။

Regards,



Peace B with U.