Thursday, May 14, 2015

အလြမ္းဖြဲ႕ေတးေတြဟာ အလြမ္းကုိ မဖြဲ႕ေတာ႔ဘူး။


အလြမ္းဖြဲ႕ေတးေတြဟာ အလြမ္းကုိ မဖြဲ႕ေတာ႔ဘူး။

ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကုိ ေတးလုိဆိုခဲ႔ၾကဖူးလိမ္႔မည္။ စိတ္ထဲမွာရိွေနသည္႕ နရီစည္းခ်က္မ်ားသည္ ႏူးညံ႕လြန္းခဲ႔ဖူးလိမ္႔မည္။ လိပ္ထားေသာ တိမ္မ်ားကုိ ျဖန္႕ခင္းလုိက္လွ်င္ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုုး ျပည္႕သြားလိမ္႔မည္။ ခရီးသြားသည္ သူ၏ ေျခေထာက္ကုိလည္း ငံု႕ၾကည္႕ဖူးလိမ္႔မည္။ ကႏၱာရ၏ ေျပာင္းလဲေသာ လမ္းေၾကာင္းမ်ားကုိလည္း ၾကယ္ကေလးတစ္စင္းျဖင္႔ တြန္းလွန္သြားလိမ္႔မည္။ တစ္ခ်ိန္က ပင္လယ္၊ ယခုကႏၱာရ၊ စြံပလြံရနံ႕ရေနေသာေႏြဦး၏ အထီးက်န္မႈသည္ ေျပးလႊားေနေသာ သဲမႈန္မ်ားတစ္ေလွ်ာက္ လုိက္ပါေနျမဲ။

စာအုပ္ေဟာင္းမ်ား၏ ရနံ႕ကုိ သိမ္းဆည္းျပီးသား စာအုပ္စင္မဲ႔အိပ္ခန္းထဲတြင္ ရရေနသည္။ အရာရာကုိ အနံ႕ျဖင္႔သာ နားလည္ေသာ ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္၏ သင္ယူမႈကုိ သူနားလည္တတ္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ တိမ္မ်ား၏ ရနံ႕၊ လြင္ျပင္၏ ရနံ႕၊ ခ်စ္ခင္သူမ်ား၏ ကုိယ္သင္းနံ႕မ်ား၊ မခ်စ္ခင္သူမ်ား၏ ရနံ႕၊ ေျမသင္းနံ႕၊ စပယ္ဖူးေလး၏ အစိမ္းေရာင္ရနံ႕၊ ႏွင္းဆီဖူေလး၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ေသာ ရနံ႕။ ေနအိမ္၏ ရနံ႕၊ ခရီးမ်ား၏ရနံ႕၊ ပင္လယ္၏ရနံ႕၊ ဆားေငြ႕ေလ၏ရနံ႕၊ ကင္ထားေသာ ပင္လယ္စာမ်ား၏ရနံ႕၊ ဝီစကီ၏ရနံ႕၊ အရာရာသည္ ရနံ႕မ်ားမွတစ္ဆင္႔သာ နားလည္ႏုိင္ခဲ႔သည္။ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္း၏ ရနံ႕ကုိေတာ႔ ကြက္လပ္အတုိင္းသာထားလုိက္သည္။ ရနံ႕မ်ားကုိ အေရာင္ျဖင္႔ ဖလွယ္၍ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ ပန္းခ်ီဆြဲေနသည္။ ေတာင္ေတြကုိ တက္ေနတာ လြတ္လပ္ျခင္း၏ ရနံ႕အတြက္ဟု မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေျပာသည္။ မုိးေရစုိစြတ္ေနေသာ ျမက္ပင္ေလးမ်ား၏ ရွင္းသန္မႈႏွင္႔ ေနေရာင္ျခည္၏ေႏြးေထြးမႈတုိ႕၏ ဆံုခ်က္တြင္လည္း လွပေသာ ရနံ႕တစ္ခုရိွလိမ္႔မည္။

နားလည္မႈသည္ ဒုိင္မင္းရွင္းအကန္႕အသတ္ထဲမွ သိႏုိင္စြမ္းသာျဖစ္သည္။ ၾတိဂံအေၾကာင္းကုိ စက္ဝုိင္းမ်ားနားမလည္ႏုိင္ခဲ႔သည္မွာလည္း မဆန္းေတာ႔ပါ။ ညီညာစြာေျဖာင္႔တန္းေနေသာ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းကုိ ျပိဳင္မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္းျဖတ္သန္းသြားေသာေၾကာင္႔ ေထာင္႔မ်ားျဖစ္လာၾကသည္ဆုိေသာ္လည္း အလြန္လွ်င္ျမန္ေသာ အလင္းတန္းမ်ား၏ ေတြ႕ဆံုမႈ၊ ကြဲကြာမႈမ်ားတြင္ ျဖတ္ခနဲျဖစ္လာေသာ အလြန္လ်င္ျမန္ေသာေထာင္႔မ်ားသည္ ခ်က္ခ်င္းျပန္လည္ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ္႔မည္သာျဖစ္သည္။ ကမာၻၾကီး၏ ဟန္ခ်က္၊ တစ္ေယာက္စီ၏ ႏွလံုးသားဟန္ခ်က္ကုိ ထိန္းထားရန္ကိစၥသည္ ရွင္သန္ျခင္းတရား၏ ဥပေဒသတစ္ရပ္လည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏုိင္သည္။

ကမာၻၾကီး၏ မတည္ျမဲမႈကုိ ေမ႔ထားရန္၊ အရည္ေပ်ာ္ေနဆဲ ေက်ာက္ရည္ပူမ်ားကုိ စိတ္ခ်ထားလုိက္ရန္ ေမာဟအနည္းငယ္ေတာ႔ လုိလိမ္႔မည္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းသုိ႕ စိမ္႔ဝင္လာေသာ ေလျပည္၏ရနံ႕သည္ ေတးသံဆန္လြန္းသည္။ Jazz Piano သံေလးတစ္ခုကို လြမ္းေနေသာစိတ္သည္ ယွဥ္ဘက္ေစတသိက္မ်ားကုိ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ႔သည္။ အိမ္မက္တစ္ခ်ိဳ႕၏ ရနံ႕သည္ ေမႊးျမလြန္းေနသည္။ ထာဝရရိွေနမည္ဟူေသာ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မႈတစ္ခု၏ အဆံုးသတ္သုိ႕ လွ်ပ္တျပတ္ ေရာက္ရိွသြားသည္။ ေရာ္ခ်ိန္မေရာက္မီ ေၾကြသြားေသာ သစ္ရြက္စိမ္းေလးတစ္ရြက္ကုိ နားမလည္ႏုိင္ခဲ႔ေသာ သိမႈ၏ အင္နာရွား ခြ်တ္ေခ်ာ္မႈကုုိပင္ လြမ္းဆြတ္ျခင္း တံဆိပ္ကပ္လုိက္ရသည္။

Hello darkness my old friend I've come to talk with you again ဟူေသာ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတးမွ စာသားမ်ား၏ရနံ႕သည္ မုိးခုိးေရာင္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ ျဖစ္လိမ္႔မည္။ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ကုိ ကြဲေအာင္ျပဳလုပ္သည္မွာ လြယ္ကူေသာ္လည္း ကြဲျပီးသား ဖန္ခြက္တစ္ခြက္၏ ဖန္ကြဲစမ်ားျဖင္႔ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ ျပန္လုပ္ရန္မွာ ခက္ခဲခဲ႔သည္။ ခရီးသြားမ်ားသည္ မိမိတုိ႕သြားခဲ႔ေသာ ခရီး၏ ေဝးလံမႈကုိ ေမ႔ထားလုိက္ရင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ခရီး၏ ရွည္လ်ားမႈကို ေမ႔ေလ်ာ႔ထားမိၾကသည္။ အကြာအေဝးမ်ား၏ ရနံ႕သည္ သူဆြတ္ေနက် Dior (J'ADORE) ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။

ဆံုးရွံဳးသြားမွ တန္ဖုိးနားလည္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ႔ ေလာကသည္ အနည္းငယ္ အေမွာင္ထုဆန္လြန္းေနခဲ႔လိမ္႔မည္ထင္သည္။ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာ ေနဝင္ခ်ိန္တစ္ခုအေၾကာင္း အေလးအနက္ေျပာျပခဲ႔ျပီးျဖစ္ေနခဲ႔သည္။

နည္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ ျမင္႔ျမတ္ေသာစိတ္၏ အလင္းသာျဖစ္သည္။ လမ္းမ်ားသည္ ေရြးခ်ယ္မႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစခဲ႔ျပီး၊ တန္ဖုိးမ်ားသည္ အေရးၾကီးအစဥ္မ်ားကုိ သတ္မွတ္ခဲ႔သည္။ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းသည္ ဒဏ္ရာတြင္ လမ္းဆံုးခဲ႔လိမ္႔မည္။ တန္ဖုိးထားမႈသည္ အံၾသစိတ္ပ်က္မႈတြင္ အဆံုးသတ္ရလိမ္႔မည္။ သက္ေသမျပႏုိင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းတရား၏ ေႏြးေထြးမႈကုိ သံသယဝင္ရျခင္းထက္ၾကီးေသာဆင္းရဲသည္ ရိွေကာင္းလိမ္႔မည္မထင္။ သုိ႕ေသာ္ အလင္းဘက္ကမ္းသုိ႕ ထပ္မံလုိက္ပါလာႏုုိင္ျခင္းမရိွေသာ ဒဏ္ရာမ်ား၏ အကန္႕အသတ္ရိွမႈကုိ နားလည္လက္ခံလုိက္ရန္သာ ေျဖသာစရာရိွသည္။ တိမ္မ်ားသည္ လွျမဲလွေနၾကသည္။ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ တိမ္ကေလးရိွလွ်င္ ျပင္ပမွ တိမ္ကေလးကုိ တကယ္ျမင္ရလိမ္႔မည္။

ထြက္ေနၾက လေလး ကြယ္သြားသလုိ၊ ျမင္ေနၾက မိတ္ေဆြေတြ ျပန္မလာေတာ႔သလုိ၊ မုိးေခါင္သြားသလုိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားအလင္းမဲ႔ခ်ိန္လည္းရိွရလိမ္႔ဦးမည္။ ကုိယ္႔ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ က်န္သည္႕လူ၊မိတ္ေဆြ၊အရာဝတၳဳမ်ား၊ ပန္းပြင္႔မ်ား၊ စာအုပ္မ်ား၊ တိမ္တုိက္မ်ားကုိလည္း ဥေပကၡာျပဳၾကရျပန္သည္။ ဒဏ္ရာမ်ားကုိ မခ်စ္ခင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ခ်စ္ခင္ျခင္းမ်ား ဒဏ္ရာရရလာၾကျမဲျဖစ္ေနသည္ကေတာ႔ ပံုျပင္ဆန္လြန္းခဲ႔သည္။

အျမဲတမ္းရိွေနမည္ထင္ခဲ႔ေသာ ေမတၱာတရား၏ ထြက္ခြာသြားမႈကုိ ေငးၾကည္႕ေနရင္း ေနဝင္ခ်ိန္သည္ တုိေတာင္းေသာကာလအတြင္း အေတြးမ်ားစြာေပးသြားခဲ႔ဖူးသည္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ ဖမ္းမမိခဲ႔ေသာ သက္တံေလးတစ္ခုျဖစ္လိမ္႔မည္။ ထုိ႕အတူ တစ္လံုးငါးျပားျဖင္႔ေရာင္းေသာ ေရာင္စံုေဘာလံုးသည္ၾကီးကုိလည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျပန္လည္ရွာမေတြ႕ေတာ႔ပါ။

အိမ္ကုိဆံုးရွံဳးသူသည္ အိမ္မက္ကုိလည္း ဆံုးရွံဳးရျမဲျဖစ္သည္။ ေတးသံကုိဆံုးရွံဳးသူသည္ ေၾကကြဲမႈကုိ အေမြဆက္ခံရသူျဖစ္လာသည္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရသူတစ္ေယာက္အတြက္ စာေတြအမ်ားၾကီးေရးခဲ႔ျပီးျပီျဖစ္သည္။ သူမရိွသည္႕ေနာက္ ဆက္လက္ေရးစရာ စာသားတစ္လံုးမွ က်န္ရစ္မေနေတာ႔သည္မွာလည္း မထူးဆန္းေတာ႔။ ျပီးဆံုုးသြားျပီျဖစ္ေသာ ရွင္သန္ခ်ိန္၏ အကန္႕အသတ္ကုိလည္း လက္ခံလုိက္သည္။ ဘဝသည္ ထင္ထားသည္ထက္ အရသာမ်ားစြာရိွေသာ ခရီးစဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ မျပတ္မသား ျဖစ္ေနခဲ႔ေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ျပတ္သားသြားခ်ိန္တြင္မွ သူ႕ကုိယ္သူ ျပန္လည္ရွာေတြ႕ခဲ႔သည္။ ဘဝထဲမွ ဒဏ္ရာကုိႏႈတ္လုိက္လွ်င္ အခြံသက္သက္သာက်န္ရစ္ေတာ႔သည္။ အခြံသက္သက္ျဖင္႔လည္း ေပ်ာ္ရႊင္သည္။ ဒဏ္ရာမဲ႔ျခင္းသည္ ႏွစ္လုိဖြယ္ရာ ဘဝပင္ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ႔သည္။

ရိွျခင္းထဲမွ မရိွျခင္းကုိ ခြာထုတ္ယူထားလုိက္သည္။ စာအုပ္စင္အလြတ္တစ္ခု၏ တန္ဖုိးသည္ သုညျဖစ္လာသည္။ သုညထဲတြင္ ဝင္ေခြေနလုိက္သည္။ တန္ဖုိးမ်ားသည္ သုညတြင္သာ အဆံုးသတ္သည္။ ပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားသည္ ဆံုးရွံဳးျခင္း၌သာ အဆံုးသတ္ရလိမ္႔မည္။ အေမွာင္ထဲထုိင္ေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္အတြက္ မနက္ျဖန္ အသစ္မ်ားသည္ အတိတ္မ်ားထက္ ပုိ၍ လုိအပ္ျခင္းမရိွေတာ႔။ ၾကိဳးမဲ႔ေစာင္း၏ လြတ္လပ္မႈ၊ တစ္ကြင္းထဲနဲ႕ မျမည္ေတာ႔တဲ႔ ေရႊလက္ေကာက္ေလး၏ ျငိမ္သက္မႈ၊ ေၾကြလက္စ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလး၏ အထီးက်န္မႈ၊ သခၤါရတရား၏ လွပမႈတုိ႕သည္ ဆန္းၾကယ္ေနျမဲျဖစ္သည္။ မေျပာျဖစ္ခဲ႔ေသာ စကားမ်ား၏ အေငြ႕ပ်ံသြားမႈကုိလည္း ထံုေပေပ ရပ္ၾကည္႕ေနလုိက္သည္။

လူနာကေတာ႔ အျဖဴေရာင္အခင္းဟာ combed cotton မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိသိေနပံုရသည္။ မ်က္လံုးေတြကုိ မ်က္လႊာခ်ထားလုိက္ျပီး ရွင္သန္ျခင္းကုိ လက္ေလွ်ာ႔ထားခဲ႔လုိက္သည္။ ေတာ္ေလာက္ပါျပီ။ ဒီဘဝအတြက္ေတာ႔ ေတာ္ေလာက္ပါျပီဟု သူ႕ကုိယ္သူ သတိေပးလုိက္သည္။ ဘဝႏွင္႔ရင္း၍ ဝယ္ယူခဲ႔ေသာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုအတြက္ ဒီေလာက္ေၾကကြဲရရင္ေတာ္ေရာေပါ႔ဟု ခရမ္းေရာင္ပန္းပြင္႔ေလးကေျပာသည္။

ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာဘာမ်ားလဲ။ ေငြေၾကးျပည္႕စံုမႈလား။ အိမ္မက္ေတြ အားလံုး တကယ္ျဖစ္လာတာလား။ ေၾကြျပီးသားၾကယ္ေလးဆီ အေရာက္သြားႏုိင္ခဲ႔တာမ်ိဳးလား။ တိတိက်က် မဖြင္႔ဆုိႏုိင္ေပမယ္႔လည္း ေအာင္ျမင္ခြင္႔ရိွေနေသးသည္။ အိပ္ခ်ိန္မွာ အိပ္ႏုိင္တာ ေအာင္ျမင္မႈပဲမဟုုတ္လား။ စားခ်င္တာစားႏုိင္ေသးတာလည္း ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုပဲ။ ခ်စ္တဲ႔သူေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္ေသးတာ အၾကီးဆံုုးေအာင္ျမင္မႈပဲေလ။ ဆံုုးသြားတဲ႔ အသက္ ၅၆ ႏွစ္အထိ သား၊သမီးေတြအတြက္ မအားေသးဘူးလုိ႕ တစ္ခါမွ မေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ မိခင္ၾကီးရဲ႕ ေမတၱာကုိ ေရးေရးသေဘာေပါက္လာေတာ႔ စိတ္ဒဏ္ရာပုိရလာသည္။ အေမဟာ စကားလံုုးေတြ သိပ္မ်ားမ်ားမေျပာတတ္ပါဘူး။ တိတ္တိတ္ေလးနဲ႕ ေလးနက္သြားခဲ႔တာပါလားဆုိတာကုိ ပုိျပီးနားလည္လာခဲ႔သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာထက္ အခ်ိန္ကုန္တာ ဘာရိွဦးမွာလဲ။ လူတစ္ေယာက္ကုိ တကယ္ခ်စ္ဖုိ႕ဆုိတာ အခ်ိန္အမ်ားၾကီးလုိသည္။ လုုိေနသည္။ လုိခဲ႔သည္။ လုိေနလိမ္႔ဦးမည္။ ပန္းဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခုကို ပ်ိဳးေထာင္ရသည္ထက္ အမ်ားၾကီးပုိလုိအပ္လိမ္႔မည္။ အေလ႔က်ေပါက္ေရာက္ေလ႔မရိွေသာ အပင္မ်ား စုိက္ပ်ိဳးထားသူတစ္ေယာက္၏ ဝီရိယမ်ိဳးျဖင္႔ ခ်စ္ခင္ရမည္ထင္သည္။ အရိပ္တၾကည္႕ၾကည္႕ ခ်စ္ခင္ရလိမ္႔မည္ထင္သည္။ လစ္လ်ဴရႈတတ္ရံုုျဖင္႔ေတာ႔ မိဘေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမည္မထင္။ သူစိမ္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လာလိမ္႔မည္။ အရင္းႏွီးဆံုုး သူစိမ္းမ်ား ဆုိပါေတာ႔။

တိမ္ေတြကုိ ေငးၾကည္႕ေနလုိက္သည္။ forget-me-not  မ်ား၏ ျပာလြင္မႈ။ ဝိမုတၱိ၏ လြတ္ျငိမ္းမႈ၊ သပိတ္လြယ္ငွက္ေလး၏ လန္းဆန္းမႈႏွင္႔ အစစအရာရာ ျပီးျပည္႕စံုေသာ တိမ္ကေလးသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။ ေရညိွတက္ေနေသာ အုတ္ဂူတစ္ခု၏ ေရွ႕တြင္ ေျပာစရာစကားလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားရိွမေနပါ။ ျငိမ္သက္သြားေသာ စြမ္းအင္ႏွင္႔ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရေသာ စြမ္းအင္ႏွစ္ခု၏ နားလည္မႈျဖင္႔ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ၾကသည္။ ပန္းစည္းမ်ားသည္ မည္သည္႕အနက္အဓိပၺာယ္ကုိမွ မေဆာင္ပါ။ ႏွင္းဆီပန္း  ေျခာက္ဆယ္႔တစ္ပြင္႔သည္လည္း မည္သည္႕ အဓိပၺာယ္မွ်မရိွပါ။ Juz to say I am fine, mother.

With Peace,
Zephyr

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ဒီစာတစ္ပုဒ္ဟာ ၂၀၁၅ အတြက္ ေနာက္ဆံုးေရးလုိက္တာပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ ျပန္လာ၊မလာ မေသခ်ာတဲ႔အတြက္ အားလံုးကုိလည္း တစ္ခါတည္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုေပးျပီး ေရးျဖစ္ခဲ႔တာေတြအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္မႈေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ႔ပါတယ္။ တုိေတာင္းတဲ႔ဘဝမွာ အခ်ိန္ေပးစရာေတြမ်ားလာတာ သဘာဝပဲထင္တယ္။ ေရးစရာရိွတာေတြ အကုန္ေရးျပီးသြားျပီ။ က်ေနာ္ ေရးဖုိ႕လုိတာေတြလည္း အကုန္ေရးျပီးသြားျပီ။ ဘဝရဲ႕ ဒုတိယပုိင္းကုိ ဆက္ကစားဖုိ႕ နားသင္႔တာေတြက နားလုိက္ျပီ။ ဖတ္စရာက်န္ေနတဲ႔ စာအုုပ္ေတြကုိ သိမ္းထားတဲ႔ စင္ကေန ျပန္ခ်ထားျပီး စားပြဲေပၚတင္ထားလုိက္ျပီ။ ၂၀၁၅၊ ၂၀၁၆၊ ၂၀၁၇ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕စာဖတ္ျပီး၊ ေဝးေဝးလံလံ ခရီးသြားမယ္စိတ္ကူးတယ္။ဘဝကုိ ေနာက္ထပ္ နည္းလမ္းတစ္မ်ိဳးနဲ႕ျဖတ္သန္းၾကည္႕တာေပါ႔။



Peace B with U.

Saturday, May 9, 2015

ေမလေတးသီခ်င္းဖြဲ႕သီမႈသည္ ေဖ်ာ႔မႈန္တုန္ရီ ေဝဝါးကုန္ေလ၏။

ေမလေတးသီခ်င္းဖြဲ႕သီမႈသည္ ေဖ်ာ႔မႈန္တုန္ရီ ေဝဝါးကုန္ေလ၏။

ေက်ာက္မ်က္ အေရာင္းဆုိင္ေရွ႕သုိ႕ရာက္သည္။ ေတာက္ေတာက္ပပ စိန္ေလးတစ္ပြင္႔ဗဟုိျပဳသည္႕ အသည္းပံု လည္ဆြဲေလးကုိ ေတြ႕သည္။ အေမမ်ားေန႕အတြက္ ဝယ္ဖုိ႕စိတ္ကူးျပီး ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွ credit card ကုိထုတ္လုိက္သည္။ ျပီးမွ ငါ႔ အေမဆံုးသြားတာၾကာျပီပဲ ဟူသည္႕ အသိဝင္လာသည္။ credit card ကိုျပန္သိမ္းရင္း Swissbake ဆုိင္ဆီသုိ႕ ဆက္ေလွ်ာက္သည္။ အခါးဆံုုးေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေပးဖုိ႕မွာလုိက္သည္။ လူသည္ အခါးကုိသာ အရသာခံတတ္ေတာ႔သည္။

ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ ေတာင္ပံမ်ားသာျဖစ္သည္။ ခ်စ္၍ေျပာခဲ႔ေသာ စကားလံုးမ်ားသည္ ခ်စ္ျခင္းတရား၏ ေတာင္ပံမ်ား ပင္ျဖစ္သည္။ စကားလံုးမ်ားကုိ ျပန္လည္ သိမ္းဆည္းလုိက္သည္။ စာလံုးေလးတစ္လံုးစီသည္ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ား၏ အစအနမ်ားျဖစ္ေနခဲ႔သည္။

ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္မ်ား မရိွခဲ႔သည္မွာ ၾကာလြန္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
မုိးေကာင္းကင္၏ အေနာက္ဘက္တြင္ေတာ႔ ၾကယ္ေလးတစ္လံုး ရိွေနမွန္း စိတ္ထဲမွ သိေနခဲ႔မိသည္။ ထုိအသိတရား၏ ခုိင္ျမဲမႈသည္ ေလာကတြင္ ေနေပ်ာ္ေစခဲ႔သည္။ ထုိအသိမရိွေတာ႔လွ်င္ လူသည္ ေသျခင္းတရားကုိသာ ေရြးခ်ယ္သြားၾကလိမ္႔မည္။

ဖခင္ၾကီးဆီဖုန္းဆက္သည္။ မိခင္ၾကီးလက္ေဆာင္ေပးခဲ႔သည္ အီတလီ စိပ္ပုတီးေလးကုိ သူၾကိဳးျပန္လဲျပီး စိပ္ေနတာ ႏွစ္ခါရိွျပီဟုဆိုုသည္။(သက္တမ္း ႏွစ္၂၀ ေၾကာ္ၾကာျပီဆုိတဲ႔သေဘာပဲ။) ဒီတစ္ေခါက္ၾကိဳးလဲရင္ ေနာက္ဆံုးပဲဟုဆိုသည္။ ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ အီတလီလုပ္ ႏွင္းဆီရနံ႕ စိပ္ပုတီးေလးတစ္ခုလည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ အီတလီသြားရင္ တစ္ကံုးဝယ္ခဲ႔ေပးမည္ဟုဆိုေသာ္လည္း သူစိတ္ဝင္စားပံုမရ။ ခ်စ္ျခင္းမပါေသာ စိပ္ပုတီးအသစ္တစ္ခုကုိ ဘယ္လုိအစားထိုးရမွန္း သူသိပံုုမေပၚ။ အျပာေရာင္ crystal မ်ားျဖင္႔ ျပဳလုပ္ထားေသာ အလြန္လွပသည္႕ စိပ္ပုတီးတစ္ကံုးကိုလည္း မိမိအတြက္ မိခင္ၾကီး အီတလီေရာက္စဥ္က ဝယ္လာေပးခဲ႔ဖူးသည္။ အမွတ္တရမ်ားကုိ အမွတ္ရရမွာ ပ်င္းရိသူပီပီ Ikea မွ storage ပံုးအနီေလးတြင္ ထည္႕သိမ္းထားလုိက္သည္။ ဒီစိပ္ပုတီးကုိပဲ လူၾကံဳရိွလွ်င္ ဖခင္ၾကီးဆီ ပုိ႕ေပးလုိက္မည္ဟု စိတ္ကူးသည္။

ဥပါဒါန္အေၾကာင္းကုိ ဖခင္ၾကီး နားမလည္ေသးပါ။ သုိ႕ေသာ္ က်ေနာ္ရွင္းျပမေနေတာ႔ပါ။ ဝမ္းနည္းသူတစ္ေယာက္အတြက္ ဝမ္းနည္းျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုုးေဆးျဖစ္လိမ္႔မည္ထင္သည္။ ဝမ္းမနည္းတတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ႔ သူ႕အလုပ္သူလုုပ္ေနတာလုိ႕ပဲ ျမင္ရလိမ္႔မည္ထင္သည္။

တိမ္မ်ားအေၾကာင္းကုိ သင္ၾကားေပးခဲ႔သူတစ္ေယာက္သည္ တိမ္မ်ားကုိ က်ေနာ္ခ်စ္မွန္း သိခဲ႔ျပီးသားသာျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

စုိက္ထားသည္႕ စံပယ္မ်ားကုိပင္ မခူးခဲ႔သည္မွာ ေလးလျပည္႕သြားခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ ပန္းတစ္ပြင္႔၏ လြတ္လပ္ခြင္႔ကုုိ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ၾကည္႕ရႈေစာင္႔ေရွာက္သူသာ ျဖစ္ခ်င္သည္။ ေရေလာင္းမည္။ ေျမၾကီးထည္႕ေပးမည္။ ပြင္႔လာေသာ ပန္းပြင္႔ေလးတစ္ပြင္႔စီကုုိ ေလးစားစြာ ခ်စ္ခင္မည္။ ညတိုင္း ၾကယ္ကေလးတစ္ပြင္႔ကုိ စပယ္ပန္းေလးရွာေတြ႕ဖုိ႕ ဆုေတာင္းေပးလိမ္႔မည္။ စံပယ္ပန္းကေလးကလည္း လေရာင္လႈံ၍ ေႏြးလိမ္႔မည္။ သူခ်စ္ေသာ တရားကုုိ သူခ်စ္ေသာ ရနံ႕မွ တစ္ဆင္႔ သင္ၾကားေပးလိမ္႔မည္ထင္ပါသည္။ ၾကယ္တစ္ပြင္႔ကိုု ရွာေနေသာ စပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔စီကုိ သူတုုိ႕ရွာေနေသာ ၾကယ္ပြင္႔မ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ေစခ်င္သည္။ ၾကယ္ေပ်ာက္ေသာ ၾကယ္ေငးသူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ကုိ နားလည္ေနသူတစ္ေယာက္အေနျဖင္႔ စပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔စီ၏ ေလာကဒဏ္ကုိ ျဖည္႕စြက္နားလည္ေနမိသည္။

မိမိ၏စိတ္ကုိ ငံု႕ငံု႕ၾကည္႕ရင္း ေပၚလာသည္႕ လမ္းကုိသာ ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြားလုိက္သည္။ မွားခဲ႔တာေတြလည္း မွားခဲ႔သည္႕အတုိင္း၊မွန္ခဲ႔တာေတြလည္း မွန္ခဲ႔သည္႕အတုိင္း လႊတ္ခ်ထားလုိက္သည္။ ဝန္ပုိမတင္ေဆာင္ေသာ တိမ္လႊာေလးတစ္စ၏ ေမ်ာလြင္႔မႈဆီသုိ႕ စိတ္ကုိ ပုိ႕လႊတ္ရင္း ပ်ံသန္းထြက္သြားေနမိသည္။

တိမ္မွ်င္ေလးတစ္စအေနျဖင္႔ အလြန္လွေသာ ၾကယ္ေလးတစ္စင္းကုိ ျမင္ေနရသည္။ ခ်စ္ေနျခင္းကုုိ ခ်စ္ေနျခင္းမွာ ထားရစ္ခဲ႔သည္။ လြမ္းဆြတ္ျခင္းျဖင္႔ နာဖ်ားေနေသာ သစ္ပင္ငယ္ေလး၏ ၾကီးရင္႔မႈကို ၾကည္႕ေနလုိက္သည္။ တစ္ခ်ိန္က မ်က္ရည္မ်ားသည္ ေျခာက္ေသြ႕ခ်ိန္တြင္ ျငိမ္သက္ေသာစိတ္ကုိ ျဖစ္တည္ေစခဲ႔ဟန္တူသည္။ ထပ္မံနာက်င္စရာ အခန္းလြတ္မရိွေတာ႔ေသာစိတ္တည္ေဆာက္မႈ ျဖစ္စဥ္သည္ ျပီးဆံုးခဲ႔ဟန္တူသည္။ လြင္႔ေနေသာစိတ္သည္ ေကာ္ဖီခြက္ဆီသုိ႕ျပန္ေရာက္လာသည္။

ဆက္လက္၍ မေသာက္ျဖစ္ေတာ႔ေသာ ေကာ္ဖီခြက္ထဲတြင္ ၾကယ္ေလးတစ္စင္းေတြ႕ရသည္။ ျပည္႕စံုုသည္႕ ဘဝဘက္ျခမ္းသုုိ႕ ဆက္မလုိက္လာသူတစ္ဦးအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ အျပံဳးတစ္ခုုသာ ေပးျဖစ္ခဲ႔သည္။ ဘဝဆက္တုုိင္း ခုိင္ျမဲေနေသာ နားလည္မႈသည္ လင္းလက္ေတာက္ပစြာ ေအးျမေနခဲ႔သည္။

သႏၱိတျမစ္၏ ျမစ္ဖ်ားခံရာသုိ႕ မိခင္ၾကီး တစ္ေန႕ေရာက္သြားပါလိမ္႔မည္။ ဝိမုတၱိ၏ ရွင္းလင္းေသာျဖစ္စဥ္ကုုိ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ သူနားလည္သြားပါလိမ္႔မည္။ သံသရာလည္ေစေသာ တရားႏွင္႔၊ သံသရာရပ္ေစေသာ တရားတုိ႕၏ ျခားနားမႈကို ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္သိေနေသာ စိတ္၏ လြတ္ကင္းမႈအေၾကာင္းကုိ တစ္ေန႕ သူ က်ေနာ္႔ကုိ ျပန္ေျပာျပလိမ္႔ဦးမည္ထင္သည္။ ဆပ္၍မကုန္ႏုိင္ေသာ အနႏၱေမတၱာတရားေတာ္ျဖင္႔ သူ က်ေနာ္႔ကုိ ဆက္ခ်စ္ေနဦးမည္ထင္ပါသည္။

အလြန္လွေသာ ေမတၱာတရား၏ ဖြဲ႕တည္မႈ၊ လႊမ္းျခံဳမႈအေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ေတြးေနမိသည္။ က်ေနာ္ေပ်ာက္ေနေသာ ၾကယ္ေလးသည္ႏွလံုုးသားေထာင္႔ခ်ိဳးတစ္ေနရာတြင္ ထာဝရလင္းေနမွန္း သိလုိက္ရေသာ အခုိက္အတန္႕ကုုိ ေမတၱာတရား၏ ဆာတိုရီ အခုိက္ဟုသတ္မွတ္ရလိမ္႔မည္ထင္သည္။ ၾကယ္ကေလး၏ ေမတၱာျဖင္႔ က်ေနာ္႔ေသြးေတြ လည္ပတ္ေႏြးေထြးေနသည္။ ခ်စ္ျခင္းတရားျဖင္႔ တြဲထားေသာလက္မ်ားရိွခဲ႔ၾကသည္။ သူ႕ရံုုးကုိ က်ေနာ္လုိက္ပုိ႕သည္။ သူ႕ရံုုးဆင္းခ်ိန္ကုိ ခေရပန္းေကာက္ရင္း ေစာင္႔ေနဖူးသည္။ ဝန္ၾကီးမ်ားရံုုးစာၾကည္႕တုုိက္တြင္ စာထုုိင္ဖတ္ရင္း က်ေနာ္႔ ေႏြရာသီေတြ ကုန္ဆံုုးခဲ႔ဖူးသည္။ အရာရာသည္ ေဟာင္းႏြမ္းမသြားေသာ သိစိတ္၏ အစိတ္အပုုိင္းမ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ ၾကယ္ကေလးရိွေနမွန္း ေသခ်ာသြားခ်ိန္တြင္ ၾကယ္ေငးသူသည္ ၾကယ္လြမ္းတရားမွ လြန္ေျမာက္သြားခဲ႔သည္။

ဒီေန႕ဟာ အေမမ်ားေန႕ဆုိေတာ႔ ၾကယ္ကေလးတစ္စင္းအေၾကာင္း က်ေနာ္ ပံုျပင္တစ္ခုလုုိေျပာေနမိတယ္။ မဝယ္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ စိန္ပြင္႔ေလးထက္ ၾကယ္ကေလးက အဆ ၁၀၀ ပုိလင္းတာေပါ႔ .....။ စစ္မွန္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဟာ ေႏြးေထြးတဲ႔ လႊမ္းျခံဳမႈ၊ သက္သာေစတဲ႔ စမ္းေရ ....၊ ခ်ိဳျမိန္တဲ႔ ပ်ားရည္ျမစ္၊ သႏၱရသပန္းပြင္႔ေတြနဲ႕ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ ....၊ ညီညာဖ်ဖ် သံျပိဳင္ေတး .... ၊ ခ်ိဳလြင္ၾကည္ျမတဲ႔ ရယ္သံ၊ ၾကင္နာေႏြးေထြးတဲ႔ အၾကည္႕တစ္ခ်က္နဲ႕ျပီးျပည္႕စံုုတဲ႔ နားလည္မႈပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႕ ဆိုးခဲ႔သမွ်၊ က်ေနာ္တုိ႕ မွားခဲ႔သမွ် မိဘေမတၱာနဲ႕ ေမ႔ေမ႔ပစ္လုိက္ျပီး ဆက္ခ်စ္ေနတဲ႔ မိဘရင္းေတြဟာ ဒီေန႕တစ္ေန႕မွာမွ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳရမယ္႔သူေတြမဟုုတ္ဘူး။ ရင္ဘတ္ထဲထည္႕သိမ္းထားတဲ႔ၾကယ္တစ္စင္းဟာ ႏွလံုုးခုုန္သံနဲ႕အတူ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လင္းခ်င္းေနရမွာေပါ႔။ ခ်စ္ျခင္းဟာ မေပ်ာက္ပ်က္ေသာ စြမ္းအင္ပဲမဟုုတ္လား။ ဒီေန႕ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ၾကယ္ေလးကုိ ခင္ဗ်ားရွာေတြ႕ေအာင္ရွာလုိက္ပါ။ လူသားအျဖစ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ စြမ္းအင္အျဖစ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ျမဲျမဲျမံျမံ ခုုိင္ခုိင္က်ည္က်ည္ ခ်စ္ႏုိင္တာ ဘယ္သူေတြရိွေသးလုိ႕လဲ။

ရြတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ခရမ္းျပာထက္လူရဲ႕ ကဗ်ာစာသားေလး ျပန္သတိရလာတာနဲ႕ ဒါေလးနဲ႕ပဲ အဆံုုးသတ္လုိက္ခ်င္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္႔ေရွ႕မွာ
အေမဟာ ႏုုိင္ငံေတာ္အလံတစ္ခုလုိ မားမားမတ္မတ္ရပ္
ေရဒါတစ္ခုလို
ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲေရာက္ သံလုိက္အိမ္ေျမွာင္တစ္လံုးလုိ
ခပ္စြာစြာ
ကြ်န္ေတာ္ဆာေနတဲ႔လမ္းေတြကုိ ဝယ္ေကြ်းေမြးခဲ႔တာ
သူမ်ားေတြခ်စ္တာ
ငါဆဲေနသေလာက္ပဲရိွတယ္
ျပန္ေျဖလုိ႕မရေအာင္ ဆံပင္ေတြျဖဴလာသလုိ
ေမတၱာတရားရဲ႕ ပ်ားရည္ထဲ ေျပးမရေအာင္ နစ္လုိ႕ ........။

က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာရဲ႕အခ်ဳပ္ဟာ ဒါပါပဲ။ သူမ်ားေတြခ်စ္တာ ငါဆဲေနသေလာက္ပဲရိွတယ္ဆုုိတဲ႔ အလကၤာေလးက ထပ္ျဖည္႕စရာမလုိေတာ႔တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေပါ႔။

Happy Mother’s Day 




Peace B with U.

Monday, May 4, 2015

ေန႕စြဲအမွတ္အသားမ်ား

ပုိထုိးတာထက္ ပုိခံရတာကုိအမွတ္ေပးတဲ႔ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ အစ္ကီယာက throws ႏွစ္ထည္နဲ႕ square pillow သံုးခုဝယ္ျပီး၊ အေရာင္အတြဲအစပ္ေတြ ေလ႔လာ၊ မုိးအံု႕တယ္၊ ေနသာတယ္၊ မနက္ျဖန္ဘာျဖစ္မယ္၊သန္ဘက္ခါ ဘာျဖစ္မယ္ေတြေမ႔ထားျပီး၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေနႏုိင္ဖုိ႕ၾကိဳးစားတယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္အနည္းငယ္က တစ္စစီတပ္ဆင္ခဲ႔တဲ႔စာၾကည္႕တုိက္ေလးကုိ တစ္စစီျဖဳတ္သိမ္းတယ္။ ခ်စ္ခဲ႔တာေတြလည္း မခ်စ္ေတာ႔ဘူး။ မုန္းခဲ႔တာေတြလည္း မမုန္းေတာ႔ဘူး။ အသစ္ျပန္ျပန္ျဖစ္ေနတဲ႔လူဟာ ငါ႔စိတ္ထဲမွာရိွေနတယ္။ အေျပာင္းအလဲျမန္သူအျဖစ္မွာ ထာဝရေနသားက်ေနတယ္။ ငါ႔အမွားေတြထက္ ငါ႔ရဲ႕မွားခ်င္စိတ္က ပုိပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က အိမ္နဲ႕ေဝးရာကုိေျပးခဲ႔ၾကျပီး၊ ဒီေန႕ အိမ္နဲ႕နီးရာဆီျပန္ေျပးမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေဝးကြာခဲ႔ျပီလဲ။ ဘယ္ေလာက္လြဲေခ်ာ္ခဲ႔ျပီလဲသိဖုိ႕ အိမ္မက္ေတြ ေလွ်ာ႔မက္တယ္။ မန္ယူက ဂုိးေပါက္တည္႕တည္႕ ကန္ေပမယ္႔ ဂုိးမဝင္တာ ကံေခလုိ႕လား။ ဂိုုးသမားရဲ႕ ကံၾကမၼာနဲ႕လက္စြမ္းကုိလည္း ေလွ်ာ႔မတြက္သင္႔ဘူး။ အိမ္မက္ေတြၾကီးၾကီးမက္လြန္းလုိ႕ ေလးလံလာၾကတယ္။ ေျပးေနတာကုိ ရပ္လုိက္ရင္ ကုိယ္႔လုိလူ အမ်ားၾကီးပဲဆုိတာ ေသခ်ာျမင္ေနရတယ္။ ေသခ်ာသိမ္းထားတဲ႔ Onkyo ဗူးခြံေလးလႊင္႔ပစ္ရင္း မလုိတာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားျပီလဲျပန္ၾကည္႕တယ္။ မူရင္းစီဒီေတြ၊ မူရင္း DVD ေတြ၊မူရင္းစာအုပ္ေတြ၊ မူရင္းခံစားခ်က္နဲ႕ မူရင္းဒဏ္ရာေတြ။ ေမ႔ထားရင္ ေမ႔ေနတာပါပဲ။ လႊင္႔ပစ္ရင္ ရွင္းလင္းသြားတာပါပဲ။ တခါတခါ ကုိယ္သိမ္းဆည္းထားတာေတြက အမႈိက္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေန၊ စိတ္ကေျပာင္းသြားေတာ႔ သိမ္းထားခဲ႔တဲ႔ပစၥည္းမ်ားဟာ ငုိင္စင္းရပ္က်န္ေနေရာ။ ပစၥည္းေတြ ပစ္လုိက္လုိ႕ရတယ္။ ပစ္လုိ႕မရတဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ မီးပူကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္တုိက္တယ္။ အခန္းကိုု စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ရွင္းတယ္။ ေတာင္တန္းေတြဆီ စိတ္က လြင္႔လြင္႔သြား။ ကမ္းေျခဆီ စိတ္က လြင္႔လြင္႔သြား။ လူဟာ ခႏၶာရဲ႕ အကန္႕အသတ္နဲ႕ မသြားႏုိင္တဲ႔အခါ စိတ္က လြင္႔လြင္႔သြား။ တိတ္ဆိတ္တဲ႔တိမ္ေတြေနထုိင္တဲ႔အရပ္မွာ ရစ္ေႏွာင္ထံုုးဖြဲ႕တဲ႔ သံေယာဇဥ္အမွတ္တံဆိပ္နဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္ေလးတစ္ခြက္ဟာ ေလးလံစြာ ညႈိးငယ္ေနဆဲ။ တခါတခါ ျပန္မလာတဲ႔ခရီးသြားဟာ ျဖတ္သန္းသြားတဲ႔လမ္းက ျမက္ပင္ေလးတစ္ပင္စီကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႕သြားသလုိ ငါ႔စာအုုပ္ေတြကုိ ငါၾကည္႕တယ္။ ငါသိမ္းဆည္းတယ္။ ငါေအာင္ပြဲမခံပါဘူး။ ေနသာပါတယ္



Peace B with U.

Sunday, May 3, 2015

ေသဆံုးျခင္း

ေသဆံုးျခင္း

မေန႕က ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆံုးသြားတယ္။ အရက္ကုိ သံုုးခါျဖတ္ျပီး၊ ေလးခါျပန္ေသာက္တယ္။
ေနမယ္ဆုိ ေနလုိ႕ရတာေပါ႔။
ေသမယ္ဆုိလည္း ေသလုိ႕ရတာပါပဲ။
ေလာကမွာ ကုိယ္ရွာတာ ကုိယ္ေတြ႕ျပီး ....၊ကုိယ္သြားတဲ႔ေနရာ ကုိယ္ေရာက္ကုန္တာပါပဲ။

သိပ္ျမန္တဲ႔ ေခတ္ၾကီးမွာ အေျပာင္းအလဲမ်ားဟာ ေန႕စဥ္သံုးေဝါဟာရျဖစ္လာတယ္။ ေဆးဝါးထက္ အဆိပ္မ်ားလာတဲ႔ေခတ္ၾကီးမွာ ဘာကုိမွ ထူးျပီး မအံ႔ၾသမိေတာ႔ဘူး။ လူတုိင္းမွာ ကုိယ္တုိင္လုပ္အမွန္တရား တံဆိပ္တစ္မ်ိဳးမကရိွေနမယ္။ သူ႕ေန႕ရက္ကုိ သူျဖတ္သန္းလိမ္႔မယ္။

အခ်စ္ဟာ ပန္းတစ္ပြင္႔ဆုိ ပြင္႔သြားလိမ္႔မယ္။
အမုန္းဟာ ျမားတစ္စင္းဆုိ ပစ္ခြင္းလိမ္႔မယ္။
သူ႕သဘာဝနဲ႕သူပဲ ျဖစ္တည္ရလိမ္႔မယ္။

ေကာင္းကင္မွာ လျပည္႕ညဆုိေပမယ္႔ အီေကြတာနားက ႏုိင္ငံမွာ လမျပည္႕ေသးဘူး။ နည္းနည္းေတာ႔ ေစာင္႔ဆုိင္းရဦးမယ္။ စံပယ္ေတြကေတာ႔ တရုုန္းရုုန္းပြင္႔တယ္။ လေရာင္ကုိ ေတးသံလုိ သူတုုိ႕ၾကားတယ္။ လေရာင္ကုိ မုိးေရစက္လုိ သူတုိ႕ ခံယူတယ္။ ျဖစ္တည္ျခင္းတရားရဲ႕သခၤါရကုိ ေမ႔ထားလုိက္ရင္ ပြင္႔ဆဲအခုိက္အတန္႕ဟာ ထာဝရနဲ႕ အစစအရာရာပဲေပါ႔။

ဒဏ္ရာေတြရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားမွာ ေမွ်ာ္လင္႔တတ္ျခင္းေတြ အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ႔ဖူးမယ္။ သံေဝဂေတးကုိ သံျပိဳင္လည္းဆုိၾကရမယ္။ ရုုတ္တရတ္ လူခုနစ္ေထာင္ေလာက္ တျပိဳက္နက္ေသသြားႏုိင္တဲ႔ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ေစာေစာစီးစီး ငုိထားလုိက္တာ ေသခ်ာလိမ္႔မယ္။ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းရဲ႕ အိမ္မက္ေတြကေတာ႔ မေပါက္ကြဲခင္အထိ လွပေနဦးမွာပါပဲ။ ကုိယ္လုိေနတဲ႔ ၾကယ္အလင္းေရာက္မလာလည္း ဒီညကုိ ကူးျဖတ္ရမွာပါပဲ။

အားလံုးကုိစြန္႕လႊတ္ရမယ္႔ ေလာကၾကီးမွာ ခ်စ္တဲ႔သူကုိ စြန္႕လႊတ္ရတာထက္ မခ်စ္တဲ႔သူေတြကုိ စြန္႕လႊတ္ရတာ ပိုလြယ္ကူေနတာပါပဲ။ ကုိယ္႔ရဲ႕ အလင္းဘက္ျခမ္းမွာ အေမွာင္အတြက္ ေနရာမရိွဘူး။ အစစ္အမွန္တရားထြန္းလင္းခ်ိန္မွာ အတုအေယာင္တရားဟာ ျငိွမ္းသတ္ျခင္းမွာ ေပ်ာက္ရွသြားရတာပါပဲ။ အတုအပေတြထက္စာရင္ ဘာမွ မရခဲ႔တာက ပုိေကာင္းတယ္။ ဒါဟာ သိပ္သည္းတဲ႔ဒဏ္ရာတစ္ခု ျဖစ္ေနေတာ႔တာပါပဲ။

သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ တစ္ေန႕လံုးနားေထာင္လည္း သီခ်င္းဟာ ေအးခဲသြားျမဲ။
အိပ္မေပ်ာ္သူမ်ားအတြက္ ညတာဟာ ရွည္လ်ားျမဲပါပဲ။

အစ္ကီယာက ျပန္လာေတာ႔ တကၠစီသမားၾကီးက ျမန္မာသီခ်င္းဖြင္႔ေပးတယ္။ စိတ္ဟာ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ Will Smith ေျပာတဲ႔ မရွာႏုိင္တဲ႔ပုိက္ဆံနဲ႕ အျဖဳန္းၾကီး၊ မလုိတာေတြဝယ္ျပီး၊ မခ်စ္တဲ႔သူေတြ အထင္ၾကီးေအာင္လုပ္ေနၾကတဲ႔ ဘဝမ်ိဳး မေရာက္ေအာင္ သတိထားေနရတယ္။ ျမန္မာေငြ သိန္း ခုုနစ္ဆယ္ေက်ာ္တန္တဲ႔ ၁ ကာရတ္စိန္ေလးတစ္ပြင္႔ဟာ၊ ၂၂ သိန္းနဲ႕  ၁ ကာရတ္စိန္ ခုနစ္လံုးရႏုိင္တဲ႔တုိင္းျပည္မွာ ရယ္စရာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ တန္ဖုိးထားမႈဆုုိတာ တန္ဖုိးသိမႈမရိွရင္ အလကားပဲဆုိတာကုိ တျဖည္းျဖည္းနားလည္လာတယ္။ ျပဴးျပဴးျပဲျပဲ အႏွစ္သာရမဲ႔မႈၾကီးဟာ စည္းကမ္းမဲ႔ကားလုိ တစ္စီးေလာက္၊တစ္စီးေလာက္ဆုိျပီး လက္ျပျပဝင္တယ္။ မင္း သိႏုိင္တဲ႔တစ္ေန႕ သိလိမ္႔မယ္။ သိခ်င္မွလည္း သိလိမ္႔မယ္။

အမွန္တရားကုိ အမွားျဖစ္ေအာင္ေတာ႔ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ ဆင္ေျခေတြကျဖစ္ျဖစ္၊ အသိဉာဏ္ကြန္႕ျမဴးမႈကျဖစ္ျဖစ္ မေျပာင္းလဲယူႏုိင္ဘူး။ အမွန္တရားကုိေတာ႔ ေလးစားရလိမ္႔မယ္။ ဓမၼပါလသတုိ႕သားအတြက္ ငယ္ရြယ္ေသာေသျခင္းဟာ ရယ္စရာျဖစ္ခဲ႔ဖူးေပမယ္႔၊ အခုေခတ္မွာေတာ႔ မတူေတာ႔ဘူး။ အမွန္တရားဟာ တခ်ိန္မွာ ေတာက္ပေနတာပဲ။ မွားတဲ႔သူနဲ႕ မွန္တဲ႔သူမတူႏုိင္ဘူး။ မွန္တဲ႔သူမွာ ေနာင္တမရိွဘူး။ အဲဒါဟာ လြတ္ျငိမ္းမႈတစ္ခုပဲေပါ႔။ အမွားျဖစ္ျဖစ္၊ အမွန္ျဖစ္ျဖစ္၊ သံသရာထဲမွာေတာ႔ လည္ေနဦးမွာပဲ။

ငယ္ငယ္က သခ်ၤာမေတာ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ဂစ္တာဆုိင္ေလးဖြင္႔ထားတယ္။ ဂစ္တာေလးေတြေရာင္းျပီး ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။ ညဟာႏူးညံ႕တဲ႔လက္ကြက္မ်ားလုိ ပိပိရိရိနက္ရိႈင္းလာတယ္။ လမ္းထိပ္အုတ္ခံုမွာ ေသျပီးသားလူေတြစုျပီး သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္ညည္းေနသံၾကားတယ္။ fight club ဇာတ္ကားမွာ အတြင္းစိတ္ဟာ လူသစ္တစ္ေယာက္ကုိေမြးဖြားခဲ႔သလုိ လိဒ္ဂစ္တာဟာ ဝိညာဥ္သစ္တစ္ေကာင္အသံလုိ ေၾကြးေၾကာ္တယ္။ ျပန္လည္မရရိွႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ လူငယ္ဘဝရဲ႕ သံျပိဳင္မွာ ... ျပိဳင္တူစုရံုုးညီညာခဲ႔ၾကတယ္။

Regards,
Z



Peace B with U.