Monday, July 28, 2014

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေတြလည္းေပ်ာက္တယ္။ ေပ်ာက္တဲ႔လမ္းေတြထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ဆူးနင္းမိတာေတြလည္းရိွတာေပါ႔။ သရက္ျခံ က်ယ္က်ယ္ျပဳျပဳဝယ္ျပီး ေရာ႔ထ္ဝိုုင္လာ သံုုးေလးေကာင္းနဲ႕သြားေနဖုုိ႕ စဥ္းစားေနျပီ။ လမ္းေဝးေဝးလံလံေလွ်ာက္ဖုုိ႕လုုိလာျပီ။ ၁၂ ေပပတ္လည္္ အခန္းထဲကေန အျပင္မွာပူလိုု႕ ထြက္ဖုုိ႕ ပ်င္းလာတာ လူသားမဆန္ေတာ႔ဘူး။ ထိုုင္ခံုုမွာ ၾကမ္းပိုုးတစ္ေကာင္လိုုထိုုင္ေနတာဟာ လူ႕ဘဝအႏွစ္သာရေပ်ာက္ဆံုုးျခင္းရဲ႕ အစပဲ။

မေန႕က ၂၁ ၾကိမ္ေျမာက္ေသြးလွဴရင္း ရွင္သန္ခြင္႔ရသြားမယ္႔ လူ ၆၃ ေယာက္အေၾကာင္း ေတြးတယ္။ plasma လွဴရင္ေကာင္းမလားေတြးတယ္။ ပထမဆံုုး လွဴခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းသားဘဝက ေသြးလွဴပြဲေလးအေၾကာင္းေတြးတယ္။ ဘာလုုိလုုိနဲ႕  ၁၂ ႏွစ္ရိွသြားျပီ။ မေန႕တစ္ေန႕ကလုုိပဲ။ MRTV 4 ကေန ေသြးလွဴပြဲအေၾကာင္းေမးေတာ႔ ငျဖိဳးရဲ႕လက္ရွည္အက်ၤီငွားဝတ္ျပီး ေျပာခဲ႔တာ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုုပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ေက်ာင္းကားဟာ ၂၀၀၅ မွာရပ္သြားခဲ႔တာ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုုပဲ။

ေလထဲေျမွာက္တင္လုုိက္ျပီး ရိုုက္ဖုုိ႕ပ်က္ကြက္ခဲ႔တဲ႔ ၾကက္ေတာင္တစ္ခုုလိုုပါပဲ၊ အခြင္႔အေရး၊ တာဝန္နဲ႕သိတတ္မႈေတြ ေလထဲကေန ေအာက္ကိုု ျပဳတ္ျပဳတ္က်တယ္။ သိပ္ကိုု ျငီးေငြ႕ပ်င္းရိသြားတဲ႔ ေအာင္ျမင္ခ်င္စိတ္ ႏွစ္ဆယ္႔ငါးက်ပ္သားကိုု ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ေတြ႕ခဲ႔တာေတာင္ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ႔ဘူး။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ အဆူညံဆံုုးေသာ အသံ။

ဆရာေတာ္ကေတာ႔ အႏုုေလာမဉာဏ္က တံတားထုုိးျပီးရင္ ျငီးေငြ႕တဲ႔ ကိစၥေတြ လစ္သြားလိမ္႔မယ္ေျပာတယ္။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ပ်င္းစရာေကာင္းလာျပီ။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ပ်က္စီးေနျပီ။ ဒီဘက္ကမ္းၾကီး သိပ္ရြံစရာေကာင္းသြားျပီ။ တံတားတည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္း ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။ ၾကာလြန္းေနျပီ။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ပြင္႔ေနတဲ႔ပန္းပြင္႔ေတြအားလံုုး အဝါေရာင္။ တိမ္ေတြေမာ႔ၾကည္႕လည္း အဝါ။ အဝါေရာင္ေတြ သိပ္ေစးပ်စ္လာရင္ ေခ်ာ္ရည္ေတြလိုုလိုုျဖစ္သြားတယ္။ bipolar အစြန္းႏွစ္ဖက္ဆီ ဟုုိေျပးတက္ ဒီေျပးဆင္း၊ sisyphus စိတ္ရဲ႕ျဖစ္စဥ္။ မႏုုိင္မနင္းတြန္းတင္မိတဲ႔ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေက်ာက္တံုုး။ ဒါေတြကိုု လႊင္႔ပစ္ျပီး လြတ္လပ္မႈဆီ ရဲရဲ ေလွ်ာက္သြားႏုုိင္ေသးတယ္။

Aunty Acid ကေတာ႔ အတိတ္ကုုိ ခ်ိတ္ပိတ္ျပီးရင္ တူနဲ႕သံေတြရွာျပီး အင္မတန္ေသခ်ာေအာင္ ရိုုက္ပိတ္ပစ္ဖုုိ႕ေျပာတယ္။ မွန္တာေပါ႔။


ျမင္႔မိုုရ္ဖုုန္းဆက္ေတာ႔ ျမရြက္ညိဳကဖုုန္းမကိုုင္ဘူးဆိုုတဲ႔ေရွ႕ပိုုင္းစာရြက္ေလးမွာတင္ ကံၾကမၼာကိုု မယံုုၾကည္ၾကသူမ်ားစာအုုပ္ကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္လႊင္႔ပစ္မိေသးတယ္။ အင္မတန္ ရူးတဲ႔လူေတြ။

အေဝးမႈန္ရာကေန အနီးမႈန္လာတယ္။ စာေတြေပေတြအရေတာ႔ ၁၀ ႏွစ္ပုုိင္းအရ အင္အားျပည္႕ျဖိဳးတဲ႔ စတုုတၳဆယ္ႏွစ္ပိုုင္းေရာက္ျပီ။ ေရွ႕ဆယ္ႏွစ္မွာ ဉာဏ္ပညာအားေကာင္းတဲ႔အရြယ္ေရာက္မယ္။ ျပီးရင္ေတာ႔ အိုုေသပဲ။ အခ်ိန္ ၁၈ ႏွစ္က်န္တာ ဘာလုုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ အေဝးမႈန္ရင္းအနီးမႈန္လာတယ္။ ျမင္ခ်င္ရာျမင္ျပီး၊ ကန္းခ်င္ရာကန္းတယ္။ ကိုုယ္မွန္တယ္ထင္တာနဲ႕ လံုုျခံဳတဲ႔ အဝန္းအဝုုိင္းကိုုကန္႕သတ္တယ္။ ကိုုယ္ထင္တယ္ဆိုုတဲ႔အမွန္တရားနဲ႕ ကုုိယ္႔ကမာႅကိုုတည္ေဆာက္တယ္။

ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ဝါးလံုုးေလးတစ္လံုုးကိုုင္ထားရင္ ၾကိဳးတန္းဟာ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြအတြက္ေတာ႔ က်ယ္က်ယ္ျပဳျပဳ လမ္းမၾကီး။ ေၾကာက္စိတ္ကိုုဖယ္ထုုတ္လုုိက္ရင္ ရင္ခုုန္စရာရွင္သန္ျခင္းေတြ ကုုန္သြားလိမ္႔မယ္။ Dwayne သရုုပ္ေဆာင္တဲ႔ ဟာက်ဴလီကားသြားၾကည္႕ျပီး အရာရာကိုု ရယ္ပစ္လုုိက္တယ္။ ၾကိဳတင္သတ္မွတ္ျပီးသား ကံၾကမၼာေတြနဲ႕ f**** centaur ၊ မီးေလာင္ေနတဲ႔လွံတံနဲ႕ ၾကီးျမတ္ေသာ အတုုအေယာင္မ်ား အားလံုုး။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း မိုုးေတြရြာလာရံုုနဲ႕ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္လိုုက္လုုိ႕မျဖစ္ေသးဘူး။ မိုုးေရေတြပိုုေအးလာရင္ လူဟာ စိတ္လံုုျခံဳလာတာပါပဲ။ မိုုးထဲေရထဲ ရွင္သန္ရဲခဲ႔တဲ႔ ပရိုုင္းမိတ္ဘဝကိုု ျပန္လြမ္းသြားတာပဲ။ ဆူးေတြေပၚ နင္းေလွ်ာက္လိုု႕ရခဲ႔တဲ႔မာေက်ာတဲ႔ ေျခေထာက္က အသားမာေတြကိုု ျပန္သတိရသြားတာပါပဲ။ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာက အေတြ႕အၾကံဳဟာ မွတ္သိစိတ္ထဲ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ ဆက္တုုိက္ေပၚေနရင္ လူဟာ ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း လူဟာ ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ ေနဟမိမွတ္စာလိုု ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။ ထံတ်ာေတရွင္လိုု ျငီးေငြ႕သြားတာပဲ။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္း သိပ္ျငီးေငြ႕လာတဲ႔အခါ လမ္းေလွ်ာက္တာကိုုနားမလား၊ တံတားရဲ႕တစ္ဖက္ကိုုကူးမလား၊ တုုိက္ခန္းရဲ႕ ဝရံတာေပၚတက္ရပ္ရမလား။ ဒီဘဝကိုု ဒီလိုုဆံုုးလိုုက္ရင္ ဟုုိဘက္မွာ ျပန္ေနရဦးမယ္ဆိုုရင္ ဒီလိုုပဲထပ္ျဖစ္ေနရင္ခက္မယ္။

ေသခ်ာျခင္းေတြဘက္က အေလးသာတာလည္းရိွမယ္။ ကံၾကမၼာဘက္ကအေလးသာတာလည္းရိွမယ္။ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕လြန္းလာတဲ႔အခါ လူဟာ အပ်င္းေျပကစားနည္းတစ္ခုုအျဖစ္ ကိုုယ္႔ေသြးကိုုယ္ေဖာက္ထုုတ္မိတာလည္းရိွမယ္။ ခရမ္းေရာင္ပုုရပိုုဒ္ေလးတစ္ခုုနဲ႕ အမွတ္တရျဖစ္ျခင္းေတြသိမ္းဆည္းျပီး ဒီဘက္ကမ္းတစ္ခုုလံုုးကိုု ျပာက်ေအာင္မီးရိွဳ႕ရင္လည္းရိွဳ႕မိလိမ္႔မယ္။ ခယံပတၱာ၊ ဝယံပတၱာ .......။ ေလာင္ကြ်မ္းကုုန္ျပီ။ မရိွေတာ႔ဘူး။ ..... လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျပာေတြလြင္႔ေနတယ္။ တံတားေဆာက္ျခင္း ျပီးေျမာက္တဲ႔ စကၠန္႕မွာ ဟိုုဘက္ကမ္းကိုု ေျပးထြက္ဖုုိ႕ ... အရာရာဟာ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနျပီ .......။                            ။


Regards,
Z






Peace B with U.

Sunday, July 27, 2014

ေလာကၾကီးသိုု႕။

ေလာကၾကီးသိုု႕။


ေနသာေသာ တစ္ေန႕ ကြ်ႏုု္ပ္သည္ မျပီးျပတ္ေသးေသာ စာအုုပ္စာရင္းမ်ား လုုပ္ရာမွ  ဒိဗၺစကၠဳျဖင္႔ မီးဖုုိေခ်ာင္သိုု႕ရႈရာ မည္သည္႕အရာကိုုမွမေတြ႕ရေပ။ ထုုိ႕ေၾကာင္႔ ဘုုရားေလာင္းထံုုးႏွလံုုးမူကာ ထုုိင္ေနရာမွ ထ၍ မီးဖုုိေခ်ာင္သိုု႕သြားၾကည္႕ရာ ေၾကးအုုိးခ်က္ျပဳတ္ေနေသာ ဇနီးသည္ကိုုျမင္ရေလသည္။ ေၾကးအိုုးဆိုုသည္မွာ ေၾကးအိုုးျဖင္႔သာ တည္ရသည္ဟုု အထင္ရိွေသာ ကြ်ႏုု္ပ္ကဲ႔သုုိ႕မ်န္မာပညာယိွအဖုုိ႕ စတီးအိုုးသာရိွေသာ ကြ်ႏုု္ပ္တုုိ႕၏ မီးဖုုိေခ်ာင္တြင္ ေၾကးအုုိးခ်က္ေနသည္ဆိုုသည္႕ သတင္းမွာ လူထြက္သြားေသာ ဆရာေတာ္သတင္းပမာ အဆန္းတၾကယ္ရိွလွသည္။

ဘာကူရမလဲဟုု ယဥ္ေက်းမႈအရေမးျမန္းသည္ကိုု လူကဲခတ္ညံ႕ပံုုရေသာ ဇနီးသည္က ငံုုးဥမ်ားကိုု လက္ညိွဳးညႊန္ျပေလသည္။ လက္ညိွဳးညႊန္ရာ ငံုုးဥျဖစ္ေသာသူပါေပ။

ငံုုးမ်ားသည္ ဘာေၾကာင္႔ အခြံပါ ထည္႕ဥပါလိမ္႔ဟုု စဥ္းစားေနရင္း အခြံခြာေနေသာ အႏွီလုုလင္သည္ ခြာျပီးေသာ ငံုုးဥမ်ား၏ အရသာကိုု ျမည္းစမ္းေနေလရာ၊ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္း ဥပမာကိုု performance လုုပ္ေနသည္႕ပမာျဖစ္ေလသည္။

ေရဆယ္လီတာႏွင္႔ျပဳတ္စရာအိုုးမရိွသည္႕အခါ ငါးလီတာဆန္႕အိုုးႏွစ္လံုုးျဖင္႔ျပဳတ္ေလသည္။ ငယ္စဥ္က သခ်ၤာသင္ဖူးေသာ္လည္း ကြ်ႏုု္ပ္အဖုုိ႕ ထုုိသိုု႕ တခၤႏုုပၺတိၱဉာဏ္သည္ မသံုုးသည္မွာ ၾကာေခ်ျပီ။ ေနာက္ဆံုုးတစ္ေခါက္သံုုးခဲ႔သည္မွာ မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခဲ႔သည္႕ ေလးႏွစ္ႏွင္႔ သံုုးရက္ကျဖစ္သည္။ ထုုိစဥ္က ရည္းစားကိုု လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးစရာ ပိုုက္ဆံမရိွ၍ ရည္းစားဆီမွ ပိုုက္ဆံေခ်းကာ နာရီတစ္လံုုးဝယ္ေပးခဲ႔သည္။ iwatch နာရီ အေသးေလးျဖစ္သည္။ ထိုုအၾကိမ္သည္ ေနာက္ဆံုုးအၾကိမ္ ဦးေႏွာက္ကိုု အသံုုးျပဳခဲ႔ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ထိုုအေၾကြးလည္း ယခုုအထိ ဆပ္ျခင္း ျပဳျခင္းမျပဳလုုပ္ေပ။

ဝက္မ်ားသည္ သနားစရာအလြန္ေကာင္းေသာ သတၱဝါမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အႏီွဝက္၏ ဒူးဆစ္ရိုုးသည္ ခ်ိဳသည္ဟုုအဆိုုရိွရာ ေၾကးအိုုးခ်က္လွ်င္ ေလးရိုုးလိုုသည္ဟုု မ်က္ႏွာဘုုတ္အုုတ္မွာ ရွဲထားေသာ ခ်က္ညႊန္းအရသိရေလသည္။ YKKO တြင္ အၾကိမ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ စားခဲ႔ေသာ္လည္း အခ်ိဳမႈန္႕ထည္႕ထားေသာ ၾကာဆံျပဳတ္၏ အရသာဟုုသာ ကြ်ႏုု္ပ္ကထင္သည္။ မဂၤလာေဆာင္တုုန္းကလည္း Sedona တြင္ စားရမဲ႔မဲ႔ေသာက္ရမဲ႔မဲ႔ျဖစ္ေနစဥ္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းၾကီးက ကားနဲ႕ျပန္လာေခၚျပီး ညစာအတူသြားစားေတာ႔လည္း YKKO တြင္ပင္ျဖစ္သည္။ ထံုုးစံအတုုိင္း ဝက္ဦးေႏွာက္မ်ားကိုု ကြ်ႏုု္ပ္စားေလသည္။ အင္မတန္ဉာဏ္နည္းသြားျခင္းမွာ ဝက္ဦးေႏွာက္အစားလြန္သြားေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္ဟုု အခုုမွ တေရးေရးေပၚလာသည္။

ငံုုးဥႏႊာျခင္းသည္ ကြ်ႏု္ပ္၏ comtemplation ျဖစ္စဥ္ကိုု အားေပးေလသည္။ အႏီွေဝါဟာရကိုုပင္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာက အႏုုပႆနာဟုု ဖြင္႔သည္။ ခႏၶာ၏ ျဖစ္ပ်က္အစဥ္ကိုု ဆင္ျခင္ထုုိးထြင္းမႈ အႏုုပႆနာႏွင္႔ေပါင္းမွ အားေကာင္းေသာ ဝိပႆနာျဖစ္သည္ဟုုဆိုုသည္။ ငံုုးဥႏႊာျခင္းႏွင္႔ ဆက္စပ္မႈမရိွေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေတြးေတာဆင္ျခင္ေလသည္။ လူသည္ ဗိုုက္ျပည္႕ေနလွ်င္ အလြန္ေတြးပါသည္။


ဝက္အသည္းကိုု ေလးမိနစ္ခန္႕ျပဳတ္ပါဟူေသာ အညႊန္းကိုု ကြ်ႏုု္ပ္နားမလည္ႏိုုင္ပါ။ မီးဖုုိမ်ား၏ မီးအားႏွင္႔ ထည္႕ထားေသာ ေရ၏ ပမာဏကိုု မေျပာျပလွ်င္ ကြ်ႏုု္ပ္မည္သိုု႕မွ ခန္႕မွန္းႏုုိင္မည္မဟုုတ္ပါ။ အင္ဂ်င္နီယာ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားဘဝက အေျခခံဓာတုုေဗဒကိုု က်င္လည္သည္႕တိုုင္ ဝက္အသည္းျပဳတ္ျခင္းကိုု မည္သိုု႕မွ် နားမလည္ႏုုိင္ပါ။ ဝက္အသည္းျပဳတ္ရန္ ေရေႏြးထဲ ဆားထည္႕ပါက အယ္ကာလီျဖစ္သြားသလား။ ေသြးဟာ ေရေႏြးပူနဲ႕ထိရင္ ဘာျဖစ္သြားသလဲ၊ အသည္းကေနထြက္လာတဲ႔ အမွ်င္ေတြကိုုေရာ ဘာလုုပ္ပစ္ရမလဲ၊ လတ္ဆတ္တဲ႔ အသည္းက ေသြးက ေလးမိနစ္နဲ႕ တိတ္ပါ႔မလား။ အသည္းကြဲတဲ႔သူေတြေတာင္ ေလးငါးႏွစ္ ျပဳတ္မႏူးတာ၊ ဝက္အသည္းက မကြဲလိုု႕ ေလးမိနစ္နဲ႕က်က္တာလား။ ကြ်ႏုု္ပ္ေတြးသည္။ ကြ်ႏုု္ပ္ထက္ လက္ေတြ႕က်ေသာ ဇနီးသည္ကမူ ဝက္ႏွလံုုးလည္း ႏွစ္က်ပ္၊ ဝက္အသည္းလည္းႏွစ္က်ပ္၊ ႏွစ္ႏွစ္လီ ေလး။ ေလးမိနစ္သည္သင္႔သည္ဟုုဆိုုသည္။ လိုုအပ္လွ်င္ ျပီးမွထပ္ျပဳတ္မည္ဟုုဆိုုသည္။ ဘုုရားေလာင္းမ်ားထံုုး ႏွလံုုးမူထားေသာ အကြ်ႏုု္ပ္သည္ မည္သည္႕အခါမွ ဇနီးသည္ႏွင္႔ ဖက္ျပိဳင္ျငင္းေလ႔မရိွပါ။

ပံုုမွန္အားျဖင္႔ ဝက္အူထည္႕ၾကေသာ္လည္း ေၾကးအိုုးထဲမွ ဝက္အူသည္ စားစရာထဲမွ ဆံခ်ည္မွ်င္လိုုပင္ ဖယ္ထားရေသာအရာဟုုသာ ကြ်ႏုု္ပ္ယူဆသည္။ ထုုိ႕ေၾကာင္႔  ဝက္အူ၏ အခန္းက႑ကိုု လႊတ္ေတာ္မတင္ဘဲ ပယ္ခ်ပစ္လုုိက္သည္။ ကိုုယ္႔ၾကမၼာကိုုယ္ဖန္တီးရမည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္က ယူဆသည္။ သူကလည္း လက္ခံသည္။ ထိုု႕ေၾကာင္႔ ဝက္အူသည္ ေၾကးအိုုးဖြဲ႕စည္းပံုုတြင္ ပါဝင္ခြင္႔မရရွာေတာ႔။

ငါးဖယ္ကုုိလည္း ဗီတိုုအာဏာျဖင္႔ ေရႊမန္းပယ္ပယ္လုုိက္သည္။ တမတ္သား fishball ျဖင္႔အစားထိုုးလုုိက္သည္။ အရိုုးကိုု ႏွစ္နာရီျပဳတ္ဆိုုသည္႕အတုုိင္းျပဳတ္သည္။ ႏွစ္နာရီဆိုု ႏွစ္နာရီအတိမွေကာင္းမည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္ထင္သည္။ ထုုိ႕ေၾကာင္႔ siri set timer two hours ဟုု ဆိုုေလရာ ဇနီးသည္ ေရႊစိတ္ေတာ္ညိဳေလသည္။ ကြ်ႏုု္ပ္သည္ ကူညီေသာ္လည္း သူကေတာ႔ ေနာက္သည္သာထင္သည္။ ငယ္တုုန္းက လူေပါင္းမွားကာ ေနာက္ေျပာင္ခဲ႔၍ျဖစ္လိမ္႔မည္။ 

မုုန္ညင္းအမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာရိွေသာ္လည္း ျမန္မာအညႊန္းအရ မုုန္ညင္းရြက္ဆိုုလွ်င္ ၾကံဳရာသာထည္႕ခ်က္လုုိက္သည္။ မီးဖုုိေခ်ာင္သုုိ႕ ယူလာေသာ bluetooth speaker ေလးမွ ဖိုုးခ်ိဳသီခ်င္းလာေနသည္။ စိတ္ေရာဂါအမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာရိွေသာ္လည္း ခ်စ္သူရဲ႕ ဖိနပ္ကေလးျဖစ္ခ်င္ေသာ ဖုုိးခ်ိဳ၏ေရာဂါကိုုေတာ႔ မည္သူမွ မီႏုုိင္မည္မထင္။ ဖိနပ္ျဖစ္ေနတုုန္း ဟုုိသင္းေတြနင္းမိရင္ ဒြတ္ခ။ထိုုသိုု႕ ေတြးမိရင္း စားလက္စ ငံုုးဥပင္ေထြးထုုတ္မိမလိုုျဖစ္သြားသည္။

ဝက္သားကိုု ႏုုပ္ႏုုပ္စင္းပါဟုု အညႊန္းကဆိုုလွ်က္ အကြက္ေက်ာ္ျမင္ေသာ ဇနီးသည္မွ minced meat ဝယ္လာခဲ႔ေလသည္။ minced meat ၏ အားနည္းခ်က္မွာ အဆီအနည္းငယ္ ထည္႕ၾကိတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ tenderloin ကိုုၾကိတ္ခိုုင္းလွ်င္ အလြန္ႏူးညံ႕ေသာ အသားကိုုရသည္ကိုု သိေသာ္လည္း အပ်င္းထူသည္႕အခါ ၾကိတ္ျပီးသား minced meat ကိုုသာ ေစ်းေပါေပါႏွင္႔ဝယ္ၾကသည္။ ဝက္သားဆိုုလွ်င္ ဝက္သားေပါ႔၊ british cut ေတြ၊ american cut ေတြလုုပ္မေနနဲ႕ဟုု ဆိုုသည္။ ကြ်ႏုု္ပ္လည္း သည္းခံရသည္။ ဘုုရားေလာင္းတုုိ႕ျဖည္႕အပ္ေသာ ခႏၱီပါရမီဆိုုသည္ကိုု ဘုုရားေလာင္းတုုိ႕သည္ သူတုုိ႕၏ ဇနီးသည္မ်ားထံတြင္ ျဖည္႕ဆည္းခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။

ေကာ္မႈန္႕ဟုု ျမန္မာလုုိေခၚသည္မွာ အလြန္မဆီေလ်ာ္ေသာအခၚအေဝၚ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏုု္ပ္ကိုုသာေစ်းသိုု႕လႊတ္လုုိက္ပါက ေကာ္မႈန္႕ဝယ္ရလွ်င္ glue powder ဟုုဝယ္ခဲ႔မိႏုုိင္သည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုု႕သည္ ခ်က္စရာျပဳတ္စရာမ်ားကိုု အမည္မွည္႕ရာတြင္ အင္မတန္ေရွာ္သည္ဟုုထင္သည္။ ငန္ျပာရည္ဆိုုလွ်င္ တစ္မ်ိဳးတည္း။ ပဲငန္ငံျပာရည္ဆိုုလွ်င္ အၾကည္ႏွင္႔အေနာက္သာရိွသည္။ အေစးအပ်စ္ကိစၥလည္း သိပံုုမရ။ soya sauce အမ်ိဳး ၁၀၀ ေလာက္ကိုုလည္း ဘယ္လိုုနာမည္ေပးမွန္းပင္မမွတ္မိေတာ႔။ oyster sauce အမ်ိဳးငါးဆယ္ေလာက္ကိုုလည္း ခရုုဆီတစ္ခုုမ်ိဳးတည္းေအာက္ထည္႕ထားသည္။ မဆလာတြင္ ဘာပါမွန္းသိသူပင္ အနည္းငယ္မွ်သာရိွသည္ဟုုထင္ရသည္။ ငရုုပ္ေကာင္းကိုုလည္း အျဖဴႏွင္႔အနက္ဘာကြာသလဲမဆင္ျခင္ၾကပါ။ grinder mill ႏွင္႔ျဖဴးသည္ႏွင္႔ အမႈန္႕ပက္သည္ကြာသည္ကိုုလည္း မေစ႔ငွၾကေတာ႔ပါ။ ႏွမ္းဆီဆိုုလွ်င္လည္း သန္႕စင္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးရိွႏိုုင္သည္။ သုုိ႕ေသာ္လည္း ျမန္မာ႔ဟင္းခ်က္ေဝါဟာရစုုသည္ ကြ်ႏုု္ပ္ကဲ႔သုုိ႕ တိတိက်က်သိခ်င္သူအဖုုိ႕ မျပည္႕စံုုပါ။ ညီလာခံတြင္ စဥ္းစားဆဲ ဥပေဒမ်ားလိုု အၾကမ္းဖ်ဥ္းဆန္လြန္းပါသည္။ sauce ဆိုုလွ်င္ အမ်ိဳး တစ္ရာမကရိွပါသည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေဆာ႔စ္တြင္ပင္ အမ်ိဳး သံုုးဆယ္ေလာက္ရိွပါသည္။ ျမန္မာမ်ားသည္ ဟင္းကိုု လံုုးေထြးခ်က္ေသာ လူမ်ိဳးသာျဖစ္သည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္ထင္သည္။ ဆီ၏ အပူရိွန္ႏွင္႔ ဒယ္အိုုး၏အထူကိုု လစ္လ်ဴရႈေသာ ဟင္းခ်က္သမားမ်ားသာျဖစ္သည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္ေကာက္ခ်က္ဆြဲသည္။ ၾကက္ဥကိုု whisk ႏွင္႔ေမႊသည္ကိုု အပိုုလုုပ္သည္ထင္ေသာသူမ်ားကိုု ကြ်ႏုု္ပ္နည္းနည္းမွ် နားမလည္ႏုုိင္ေတာ႔ပါ။


ဟူဆုုိင္ဆိုုလား က်ဴခ်ိဳင္ဆိုုလား အဲဒီဟာကိုုေတာ႔ ဘာမွန္းမသိ၍ မထည္႕ပါ။ ၾကက္သြန္မိတ္ကိုုေခၚသည္လားမေသခ်ာ၍ ဂူးဂယ္ေသာ္ ၾကက္သြန္မိတ္လည္းဟုုတ္ဟန္မတူပါ။ တခ်ံဳးဟုု တရုုတ္မကအသံထြက္ေလရာ ဟူဆိုုင္ႏွင္႔ေရာ၊ က်ဴခ်ိဳင္ႏွင္႔ပါ အေတာ္ေဝးသည္ဟုုထင္ပါသည္။ အသီးအရြက္ အလြန္ေပါေသာ စင္ကာပူတြင္ ဟူဆုုိင္လည္းရိွပါလိမ္႔မည္။ သိုု႕ေသာ္မရွာေတာ႔ပါ။ ကိုုယ္႔စားမယ္႔ေၾကးအိုုးသည္ ကိုုယ္႔စီမံမႈေအာက္တြင္သာရိွရမည္။ သတ္မွတ္ခ်က္ဆိုုသည္မွာ အမ်ားညီညြတ္ေနေသာ အယူမွားတစ္စံုုတစ္ခုုသာျဖစ္မည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္သံုုးသပ္ပစ္လုုိက္သည္။

ဆန္ၾကာဆံကိုုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ သိရသည္႕အေၾကာင္းအရင္းမွာ အေဖ႔သူငယ္ခ်င္း ေျမာင္းျမစားေလာက္ဖ်ား၏အႏြယ္ဝင္တစ္ဦးက ေျမာင္းျမတြင္ ၾကာဆံစက္ရံုုေထာင္ထားပါသည္။ ၾကာဆံမေရြးလည္းလုုပ္ပါသည္။ သူ႕စက္ရံုုသိုု႕လည္း ကြ်ႏုု္ပ္ေရာက္ဖူးပါသည္။ ဆန္ၾကာဆံကိုု ေရေအးႏွင္႔စိမ္သည္ႏွင္႔ ေရေႏြးႏွင္႔ျပဳတ္သည္မွာ ကြာျခားေၾကာင္း ကြ်ႏုု္ပ္ခံစားသိျဖင္႔ နားလည္ပါသည္။ တပါးသူ ဟင္းခ်က္ေနခ်ိန္တြင္ ဆရာလုုပ္ျခင္းသည္ အင္မတန္ရိုုင္းျပေသာ အမူအက်င္႔ျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိေသာ ၾကီးျမတ္ေသာ အိမ္ေထာင္ အူဇီ ပီပီ ကြ်ႏုု္ပ္အသာေလးအကဲခတ္ပါသည္။ ရတ္တတြီး ၾကြက္ပမာ အနံ႕ျဖင္႔ အေပါ႔အငန္ကိုု အာရံုုခံၾကည္႕ပါသည္။ နတ္မ်ားသာဆုုိလွ်င္ အလြန္ဗိုုက္ျပည္႕သြားမည္ထင္ပါသည္။ ေနရာတကာ ခရုုဆီထည္႕လုုိေသာ ဟင္းခ်က္သူတစ္ေယာက္မဟုုတ္ေသာေၾကာင္႔ ဇနီးသည္ကိုု ခုုနစ္ဆယ္႔ငါးမွတ္ေပးပစ္လုုိက္သည္။ ခရုုဆီ၏ ရနံ႕သည္ ေၾကးအိုုး၏ ရိုုးစင္းမႈကိုု ဖ်က္သည္ဟုု ကြ်ႏုု္ပ္ထင္သည္။ ဟင္းမခ်က္တတ္သူမ်ားသာ သံုုးေသာ အခ်ိဳမႈန္႕ဆိုုသည္ကိုုလည္း သၾကားမရိွေသာအိမ္မ်ားတြင္သာ သံုုးသင္႔သည္။

ပဲျပားႏွစ္တံုုးကိုုေတာ႔ ၁ က်ပ္ ျပား ၂၀ သာေပးရသည္။ အင္မတန္လတ္ဆတ္ေသာ ပဲျပားတံုုးၾကီးမ်ားျဖစ္ေလရာ စားေကာင္းမည္ဟုု ယံုုၾကည္သည္။ ပဲပင္ေပါက္ႏွင္႔ပဲျပားကိုု ဆီမပါဘဲ ေရႏွင္႔ ခရုုဆီ စဥ္းငယ္ထည္႕ေၾကာ္ေသာ အေၾကာ္ကိုု ကြ်ႏုု္ပ္အင္မတန္ႏွစ္သက္သည္။ ေၾကးအိုုးတြင္ေတာ႔ ပဲပင္ေပါက္မထည္႕ၾက၍ အနည္းငယ္ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းသြားေသးသည္။ ဝက္ဒူးဆစ္ရိုုး၏ အခ်ိဳဓာတ္သည္ အခ်ိဳမႈန္႕မ်ားကပင္ အဖိုုးေခၚရေလာက္ေအာင္ခ်ိဳေလသည္တကား။

သိုု႕ႏွင္႔ အဆင္႔သင္႔ျဖစ္ေသာ္ ဇနီးသည္ျပင္ဆင္ေပးသည္႕ ေၾကးအိုုးကိုု ကာဖီရည္ၾကဲေလးေသာက္ရင္း၊ Toothless ပါဝင္ေသာ  Rise of Berk ေဆာ႔ရင္း ေခတၱေစာင္႔ဆုုိင္းေလသည္။ ငါးမိနစ္ခန္႕ၾကာေသာ္ ျငဳပ္ေကာင္းရနံ႕သင္းသင္းေမႊးေမႊး၊ ႏွမ္းဆီစစ္စစ္၏ ေမႊးျမမႈျဖင္႔ လတ္ဆတ္ခ်ိဳျမေသာ ေၾကးအိုုးေသာက္ရင္း၊ ဇနီးသည္ဆိုုင္ဖြင္႔လွ်င္ YKKO အရင္းျပဳတ္သြားႏုုိင္သည္ဟုု ခ်ီးေျမွာက္ေျပာဆိုုေလသည္။ အိမ္ရိွလူကုုန္ ေကြ်းလုုိက္သည္။ ကုုသိုုလ္လည္းရ ဝမ္းလည္းဝျဖစ္သြားသည္။ ယမန္ေန႕က ဥပုုသ္ေန႕ျဖစ္ရာ၊ ဥပုုသ္ေစာင္႔ရင္း ဗုုိက္ေခ်ာင္ေနသူတုုိ႕အဖိုု႕ အင္မတန္ အဆင္သင္႔ေသာ စားဖြယ္ေကာင္းျဖစ္ေခ်ေတာ႔သည္။

ကြ်ႏုု္ပ္သည္ မိန္းမရျပီးေနာက္ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွသူမ်ားပမာ ညိွဳးငယ္စြာေနရသူမ်ားကိုု စာနာကရုုဏာသက္စြာဤစာကိုု ေရးလုုိက္ျခင္းမဟုုတ္ပါ။ က်န္းမာေရးႏွင္႔ညီညြတ္ေသာ အစားအစာမ်ားစားျခင္းျဖင္႔ လုုိအပ္ေသာ အဟာရကိုု ရစိမ္႔ငွာသာ ေရးလိုုက္ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ကိုုယ္စားေသာအစာ ကိုုယ္တုုိင္ခ်က္ျပဳတ္ျခင္းသည္ မဂၤလာတရားေတာ္ထဲတြင္ မပါဝင္သည္႕တုုိင္ အင္မတန္မဂၤလာရိွေလသည္။ အထူးသျဖင္႔ ကြ်ႏုု္ပ္ကိုုယ္တုုိင္ခြာထားေသာ ငံုုးဥမ်ားေၾကာင္႔ အရသာျပည္႕စံုုေနေသာ ေၾကးအိုုး၏ ေကာင္းျမတ္မႈကိုု ကြ်ႏုု္ပ္၏ လွ်ာမွ ရသခံဖုုေလးမ်ားသည္ သိေနၾကပါသည္။ ဤသည္႕စားဖြယ္ အမယ္မယ္ကိုု ျမဴးရယ္မာန္ၾကြ လွပရည္ဆင္းျပည္႕ျဖိဳးျခင္းငွာမသံုုးသည္႕တုုိင္ အေတာ္ေလး ဝလာခဲ႔ပါသည္။ ေရွ႕ႏွစ္မ်ားတြင္ အစားအေသာက္ေလွ်ာ႔မည္ဟုု အားခဲျမဲအားခဲပါသည္။

ေၾကးအိုုးေလး လာေရာက္သံုုးေဆာင္ႏုုိင္ပါသည္ ခင္ဗ်ာ။     ။


Regards,
Z




Peace B with U.

Friday, July 18, 2014

လြယ္လြယ္ေလးပုုစာၦ

လြယ္လြယ္ေလးပုုစာၦ

ေနာက္ဆံုုး ႏွစ္လံုုးတူတဲ႔ ထီဟာ စင္ကာပူေဒၚလာ ေျခာက္ေဒၚလာကိုု ေပးတယ္။ ဘဝမွာ နည္းနည္းေလးရလုုိက္တာေတြဟာ အမ်ားၾကီးလြဲေခ်ာ္သြားတာေတြအတြက္ ခြန္အားျဖစ္ေစတယ္ ဘယ္ရိွပါ႔မလဲ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႕ပဲ လူဟာ သင္ယူတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႕ပဲ လူဟာ ေတာင္းစားတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရိွေတာ႔တဲ႔ေန႕မွာ Shawshank က ဘိုုးေတာ္ၾကီးBrooks Hatlen ကေတာ႔  Brooks was here လိုု႕ေရးျပီး ေလာကေဟာင္းကေနထြက္စိုု႕ေခၚပစ္လုုိက္တာပဲ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔မေသခ်ာမႈေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုုးခံတပ္ေလးဟာ ေနာက္ဆံုုးထြက္သက္ပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

က်ယ္ျပန္႕တဲ႔ေလာကမွာ သိမ္ငယ္စိတ္နဲ႕ရွင္သန္ရတာ မြန္းၾကပ္မွာ အမွန္ပဲ။ လူဟာ ဆင္းရဲဒုုကၡကိုု အတန္အသင္႔ခံႏုုိင္ရည္ရိွေပမယ္႔ ေသာကျပည္႕တဲ႔စိတ္နဲ႕ၾကာရွည္ေနဖုုိ႕ခက္တယ္။ ေသျခင္းတရားကိုု ရွံဳးလုုဆဲဆဲ စစ္တုုရင္သမားက perpetual check လုုပ္သြားသလိုု အသံုုးခ်သြားၾကတယ္။ ဒါဟာ ေနာက္ဆံုုးအခ်ိန္ရဲ႕ ထြက္ခတ္ေပါ႔။

တိတ္တိတ္ေလးေနေနတဲ႔ အေမွာင္ရိပ္ထဲက သစ္ေစ႔ေလးေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပုုန္းေအာင္းေနၾကလိမ္႔ဦးမယ္။ ေတာင္တန္းေပၚက လွိမ္႔ဆင္းလာတဲ႔ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးတစ္ခုုရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ အေတာင္ပ်က္က်လာတဲ႔ေလယာဥ္တစ္စီးရဲ႕ ကမူးရႈးထုုိးဆန္မႈေတြနဲ႕ မုုိးရာသီဟာ ေဖာ္ေရြလြန္းေနတယ္။ ၃၅ ဒီဂရီေစြရြာေနတဲ႔ မိုုးျမားတန္းေတြ၊ ရင္ေကာ႔ရပ္ေနတဲ႔ ပန္းပင္စိမ္းစိမ္းေတြ၊ ေျမသင္းနံ႕ကလြဲရင္ ဘာမွမပုုိင္ဆိုုင္တဲ႔ ဘဒၵေလာကၾကီးရဲ႕ ညေနခင္း စိုုစြတ္မႈဟာ ဂီတပဲေပါ႔။

သက္ျပင္းခ်ျခင္းကိုု သင္႔ေတာ္တဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ခ်ထားခဲ႔ျပီး ခုုန္ေပါက္ေျပးလႊားသြားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆီကိုုေျပးဝင္သြားတာလား။ မြန္းၾကပ္ေလွာင္ပိတ္မႈေတြဆီက ထြက္ေျပးသြားတာလား။ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ျပီးသားတိမ္ေတြ ရြာရန္ရြာႏႈန္း တစ္ဆင္႔ခ်င္းျမင္႔တက္လာတာကိုု ေငးၾကည္႕ေနရင္း ဘဝရဲ႕ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္မႈဟာ ဟဒယဝတၳဳမွာ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာေနတယ္။

သီခ်င္းဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ တက္တူးထဲက ခုုန္ထြက္ေနတယ္။
ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ အရုုိးစြဲေနတဲ႔သိမ္ေမြ႕စိတ္ထဲ တိမ္ေတြပြင္႔ေနတယ္။

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကိုု ပစ္ဖဲထဲမွာ ရွာမေတြ႕ရင္ ဝိုုင္းသိမ္းလုုိက္တာပဲ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကိုု ကန္းစြန္းရြက္ေၾကာ္ထဲက မႈိစေသးေသးေလးတစ္ခုုလုုိရွာျပီး၊ ထန္းရည္အခ်ိဳလိုု ေနမေစာင္းခင္ေမာ႔ခ်လုုိက္ဖုုိ႕ေကာင္းတယ္။ ေနာင္တဆိုုတာ ဘယ္အခ်ိန္ရရမေကာင္းတဲ႔ အရာ။ မေတာ္တဆမႈေတြနဲ႕  ျဖစ္မယ္ထင္တာေတြ ျဖစ္လာေတာ႔ တလြဲျဖစ္ေနတာမ်ိဳး ၾကံဳဖူးမွာေပါ႔။ ေဗဒင္ဆရာက suit ဝတ္ရကိန္းရိွတယ္ဆိုုျပီး lawsuit ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး၊ အိုုဇာတာေကာင္းတယ္ အသက္ေတာ႔ သိပ္ရွည္မွာမဟုုတ္ဖူးဆိုုတာမ်ိဳးေတြေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ခါ ႏွလံုုးလမ္းေၾကာင္းက ကြ်န္းက ခင္ဗ်ားၾကိဳမသိဘဲ ၇၇ဘဝ ၾကိဳျပီး ပိတ္ထားလိုုက္သလိုုမ်ိဳး။ ဒိုုင္နဲ႕ ဘိုုးေတာ္ေပါင္းျပီး ေပါက္မယ္႔အကြက္ ၾကိဳပိတ္ထားသလိုုမ်ိဳး။

အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္စံုုတစ္ရာမရိွဘဲ နာနတ္သီးေတြ ေရထဲပစ္ပစ္ခ်ေနတာ မေမာဘူးလား။ အေကာင္းစား ကေရကရာတစ္ဆယ္သား ဝယ္မစားႏုုိင္တဲ႔ေန႕ရက္ေတြ၊ ပိုုက္ဆံေလးတစ္ေသာင္းရဖုုိ႕ မုုန္႕ဖိုုးေတြ တတိတတိစုုခဲ႔ရတာေတြ၊ ကိုုယ္ပိုုင္ကားေရာင္းျပီး ကိုုယ္ပိုုင္ေျခေထာက္နဲ႕စေလွ်ာက္တဲ႔ေန႕ကစျပီး ေျမၾကီးဟာပိုုခ်စ္စရာေကာင္းလာတာပဲ။ ဆင္းရဲဖူးမွ နားလည္မယ္႔ ထမင္းတစ္လုုတ္ရဲ႕တန္ဖုုိးဟာ စံပယ္ရနံ႕လင္းျဖာေနမွာ။

ဘဝခရီးဟာ တုုိမလိုုနဲ႕ရွည္တယ္။ ယံုုၾကည္ရတဲ႔ လက္ကလြဲရင္ တျခားလက္ေတြကိုု တင္းတင္းမဆုုပ္မိေစနဲ႕။ မွန္ပံုုးထဲက ငါးေလးကေတာ႔ ဒါေတြကိုု ဘာမွမသိရွာဘူး။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႕အစာေတာင္းျပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႕ကူးခတ္တယ္။ အနီေရာင္အေမာက္လွလွေလးနဲ႕ လွလွေလး ကူးခတ္တယ္။ ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ လွမ္းၾကည္႕လုုိက္မွ အပင္ေပၚတက္ေျပးသြားတဲ႔ ရွဥ္႕ညိဳေလး။

အရွင္ေဆကိႏၵတရားေခြေတြ၊ ဦးေအာင္ေက်ာ္စာအုုပ္ ေရွ႕မွာ ျပံဳးေနတဲ႕စက္ဝုုိင္းမ်က္ႏွာ၊ တိမ္ေတြျပိဳက်ရင္ ေျပးစရာေနရာမရိွဘူး။ ငွက္ေတြ အိပ္တန္းမျပန္ၾကေတာ႔ဘူး။ ထုုိင္းမႈိင္းမႈန္ဝါးတဲ႔ သစ္ရိပ္ညိဳမွာ နားခိုုေနျမဲနာနာဘာဝ ဝိညာဥ္ေတြ။ လေရာင္နဲ႕ပြင္႔တဲ႔ ကုုမုုျဒာ။ ေနေရာင္နဲ႕ပြင္႔တဲ႔ ၾကာပဒုုမၼာ၊ မ်က္ရည္နဲ႕ပြင္႔တဲ႔ မ်ိဳးမည္မသိၾကာ၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ၾကာပန္းေတြပြင္႔ေနတယ္။ ေကာင္းကင္ကိုုေမာ႔ၾကည္႕ေနတာ မ်က္ရည္ေတြ ေျမေပၚမက်ေစခ်င္လုုိ႕လည္းျဖစ္မယ္။ သခၤါရဓမၼထဲ အလုုိက္အလ်ားမသင္႔ႏိုုင္တဲ႔ အေယာနိေသာမနသီကာရ သစ္ျမစ္မ်ားနဲ႕ အိုုးပုုတ္စံပယ္ေတြ၊ ေလးကြ်န္းၾကာခိုုင္ေတြ၊ တစ္ပင္ျပီးတစ္ပင္ ညိွဳးေရာ္ ေျခာက္ေသြ႕သြားျမဲ။ ျဖစ္ျပီးမပ်က္ေသးတာ၊ ပ်က္ျပီး ျပန္မျဖစ္ေတာ႔တာေတြထဲမွာ သံေယာဇဥ္ ရက္လြန္အမွတ္တံဆိပ္ကဒ္ျပားေတြေပါ႔။ ဟိုုတစ္စ၊ ဒီတစ္စ၊ အမွတ္ရစရာေတြ စုုသိမ္း၊ မီးရွိဳ႕၊ ျပာေတြကေန ထထပ်ံ၊ ရွင္သန္လြန္းေသာ ဖီးနစ္ငွက္အမွတ္အသားနဲ႕ အျပာေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ သေကၤတအမွတ္တံဆိပ္မ်ား။ ကံဆိုုးျခင္း ၁၃ ဂဏန္းတစ္ခုုကိုု ဆြဲၾကိဳးလုုပ္ဝတ္ဖူးရံုုေလးနဲ႕ ဒီေလာက္ဆိုုးရတယ္ေတာ႔မျဖစ္သင္႔ဘူး။

တိမ္ေတြကိုု ေငးၾကည္႕ျပီးရင္းေငးၾကည္႕၊ တိမ္ေတြလည္းမျမင္မိဘူး။ လက္ဖက္ရည္ေတြ ေအးေအးသြား။ ေအးေအးသြားေသာ အျပံဳးမ်ား။ ေအးေအးသြားေသာ ေသခ်ာမႈမ်ား၊ လမ္းခြဲမွာရိွတဲ႔ အေအးဓာတ္ကေတာ႔ နိဗၺာန္မဆန္ဘူး။ ေရခဲတုုိက္ဆန္တယ္။

လြမ္းဆြတ္မႈဆိုုတာ ကြဲေၾကသြားတဲ႔ သစၥာတရားေရာင္ ေက်ာက္ခဲလွလွေလးေပါ႔။ ေႏြးေထြးလံုုျခံဳတဲ႔ အနာဂတ္တစ္ခုုစာ ယံုုၾကည္မႈရဲ႕ သည္းၾကိဳးျပတ္ဖိနပ္ေလးတစ္ရံေပါ႔။ ကိုုယ္႔ကိုုယ္ကိုုယ္ ျပန္ထိုုးစိုုက္မယ္႔ ဓားတစ္လက္ကိုု ေန႕တိုုင္းျမျမထက္ေအာင္ အျမဲေသြးတဲ႔ ခပ္ခ်ာခ်ာ ဆာမူရိုုင္းရဲ႕ စိတ္ကူးလိုုမ်ိဳးေပါ႔။ ရနံ႔ျပယ္စံပယ္ပန္းေျခာက္ေတြ သိမ္းထားတဲ႔ အနက္ေရာင္ ယြန္းဗူးေလးတစ္ခုုေပါ႔။

အလင္းရဲ႕ဘာသာစကားမွာ ေမွာင္မုုိက္အတြက္ ေနရာမပါဘူး။ အခ်ိန္ကာလဟာ သစ္ရြက္စိမ္းေတြကိုု ေျခာက္ေသြ႕ေစဖုုိ႕ စီစဥ္ညႊန္ၾကားခ်က္ထုုတ္တာမ်ိဳးမလုုပ္ဘူး။ ျဖတ္သြားတဲ႔ စိတ္ထဲက အပူလိႈင္းဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုု ဒုုကၡမေပးဘူး။ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထုုိင္ျပီး အေဝးကိုု ေငးေနရံုုနဲ႕ ပန္းပြင္႔ပြင္႔သံေတြၾကားလာတယ္။ တိုုးတိတ္မႈထဲမွာ အရာရာက်ယ္ေလာင္ေနတာပဲ။ စိတ္တစ္ခုုရဲ႕စုုစည္းျဖစ္တည္မႈဟာလည္း ဆူညံတယ္။ အလြမ္းရဲ႕ဖြဲ႕တည္မႈဟာလည္း ဆင္းရဲေနတယ္။ အပူေငြ႕ေငြ႕ေလးရိွေနတယ္။ စုုစည္းျပီးဖြဲ႕တည္တယ္။ ထင္ျမင္ခ်က္နဲ႕ခံစားတယ္။ ေတြေဝမႈနဲ႕ မေရမရာျဖစ္ေနတယ္။ အေယာနိေသာမနသီကာရကိုု အတစ္လံုုးျဖဳတ္ဖုုိ႕ စိတ္ရဲ႕သဘာဝက တြန္းတိုုက္တယ္။ ျငိမ္းျခင္းသဘာဝဘက္ကိုု စိတ္ကိုု ေရႊ႕ယူသြားတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြနဲ႕ စံပယ္ပန္းရနံ႕ဟာ ပိုုေမႊးျမလာတယ္။ တိမ္ေတြရဲ႕ေငြေရာင္အနားသတ္ဟာ က်ယ္ျပန္႕လာတယ္။ သိစိတ္ရဲ႕ ထင္ေယာင္ထင္မွားကင္းမႈနယ္ေျမမွာ ေနေရာင္ျခည္တလက္လက္ပါတဲ႔မိုုးရည္စက္ေလးေတြေတြ႕တယ္။ အေတြးဟာ အသက္ရွဴမဝတဲ႔ငါးလိုု ဘြားခနဲေရျပင္ေပၚေရာက္လာသလိုု ထင္ရွားရုုန္းကန္လာတယ္။ အေတြးဟာ သိျခင္းရဲ႕ကြင္းမွာ ေျခပ်က္ေနတဲ႔တုုိက္စစ္မႈးလုုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေဘာလံုုးဆံုုးရွံဳးေနတယ္။ ဝင္ေလနဲ႕ပါလာခဲ႔သမွ်ဟာ ထြက္ေလနဲ႕ျပန္ထြက္သြားရမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္ေရာ၊ နာနတ္သီးေတြေရာ၊ တိမ္ပင္ေတြေရာ၊ ခ်ိဳျမိန္ေသာသစ္သီးေတြေရာ၊ သာယာေသာ ျမစ္နားက၊ ေစာင္႔ေရွာက္ေသာ အေတာင္ေတာ္ေရာ၊ အားလံုုးအားလံုုး ..... ေရာက္လာခဲ႔ျပီးရင္ ျပန္ထြက္သြားရမွာပဲ ................။                ။

Regards,
Z

================================================
ျမစိမ္းေတာင္ေတာရမွာ လမ္းေဖာက္ေနတာ အလွဴခံေနပါတယ္။
မႏွစ္ကတည္းက စေနၾကပါျပီ။ ဒီႏွစ္ကုန္ေလာက္အျပီး လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ကြန္ကရစ္လမ္း ၁၀ ေပကို စင္ကာပူေဒၚလာႏွစ္ရာႏႈန္းနဲ႕ လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္။ Myaseintaung.net/road_updgrading.html
http://www.myaseintaung.net/road_upgrading.html
မွာ အေသးစိတ္ၾကည္႕ႏိုင္ပါတယ္။ ၁၆၅၃.၇ ေပ က်န္ပါေသးတယ္။ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ႔သူေတြ လွဴႏိုင္ၾကေစဖုိ႕ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လည္း မႏွစ္ကဆယ္ေပလွဴျပီးျပီ။ ဒီႏွစ္ ၁၅ ေပထပ္လွဴပါမယ္။ ျမန္ျမန္ျပည္႕သြားရင္ ေကာင္းတာေပါ႔။

ကိုေဇာ္မုိးစံ +၆၅-၉၁၇၁၄၃၅၀ zawmoesan@yahoo.com.sg
မေက်ာ့ေက်ာ့ခုိင္ +၆၅-၉၈၄၄၆၁၂၀ kyawtkk@gmail.com

ျမန္မာျပည္တြင္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းလုိသူမ်ား ေအာက္ပါ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသုိ ့ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္။
ကုိထင္ေက်ာ္ ၀၉-၄၂၈၁၈၃၆၉၀
 ကုိမ်ိဳး၀င္းရီ ၀၉-၄၃၀၅၀၀၄၇
 မေအးဇာလီ ၀၉- ၃၆၁၅၄၉၀၁ ================================================



Peace B with U.

Thursday, July 17, 2014

ရုုပ္ရွင္

ရုုပ္ရွင္

အခုုတေလာ ငယ္ကတည္းကဝယ္ထားတဲ႔စာအုုပ္ေတြကိုု database ထဲထည္႕ရင္း စာရင္းေတြျပန္လုုပ္တယ္။ လခ်ဳပ္စာရင္းလည္း database ထဲထည္႕တယ္။ သိပ္အဆင္ေျပတယ္။ utf လုုပ္ထားလုုိက္ရင္ ျမန္မာလုုိလည္း သိမ္းထားလုုိ႕ရတယ္။ က်ပ္ေငြနဲ႕ဘယ္ေလာက္၊ စင္ကာပူေဒၚလာနဲ႕ဘယ္ေလာက္ဆုုိျပီး စာရင္းခ်ဳပ္ရတာ သိပ္လြယ္သြားတယ္။ ဒီအလုုပ္ေတြကိုု ၆ ႏွစ္ေလာက္ ဘာမွမသိဘဲ လုုပ္ကိုုင္စားေသာက္ေနခဲ႔တာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသြားျပီ။ ကိေလသာမကုုန္တဲ႔သူေတြဟာ ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာ ၾကာရင္ေပ်ာ္တာပဲ။ လုုပ္ရတဲ႔အလုုပ္လည္းၾကာရင္ အက်င္႔ျဖစ္သြားတာမ်ိဳး။

ဒီေန႕ေန႕လည္မွာ company ရဲ႕ CEO က စကားလာေျပာတယ္။ အေရွ႕တုုိင္းသားေတြကေတာ႔ ထံုုးစံအတုုိင္း လူၾကီးလာမယ္ဆိုုမွ တီထြင္ကြန္႕ျမဴးၾကတာ။ သန္႕ရွင္းေရးကအစ အရင္သန္႕ျပီးသားကိုု အပိုုႏွမ္းျဖဴးၾကတယ္။ ရယ္စရာအေကာင္းဆံုုးကေတာ႔ အိမ္သာထဲမွာ တစ္ရွဴးေဗာက္စ္ သံုုးဗူးေရာက္ေနတာပဲ။ CEO ဆုုိတာကလည္း တကယ္ေတာ႔ vision တစ္ခုခုကိုု သူယံုုသလိုု တျခားသူေတြယံုုေစခ်င္တဲ႔သူျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကမာၻအႏွံ႕ျဖန္႕က်က္ထားတဲ႔စီးပြားေရးကြန္ယက္ေတြနဲ႕၊ ကမာၻ႕ျပႆနာေတြမ်ားမ်ားသိရင္ CEO လုုပ္လုုိ႕ရတာပဲထင္တယ္။ company share ဝယ္ထားရင္ စီအီးအိုုဆိုုတာ ကိုုယ္႔အလုုပ္သမားပဲ။ ေကာင္ေလးေျပာခ်င္တာေျပာပါေစ။

အဲဒီမွာ ေျပာဆုုိၾကျပီးေတာ႔ေမးခြန္းေတြေမးၾကတယ္။ အင္မတန္ရယ္ရတယ္။ Core technology မရိွတာကိုု တစ္ေယာက္ကေမးေတာ႔ CEO က သူတုုိ႕က အဲဒီဘက္မွာ မရင္းဘူးလုုိ႕ဆုုိတယ္။ Amazon ရဲ႕  cloud ေနာက္ကိုု ကပ္လုုိက္ေတာ႔မလိုုလိုု၊ AT&T ရဲ႕ protocol အသစ္ဘက္မွာ ၂ က်ပ္တစ္ျပားရင္းထားသလိုုလုုိေျပာတယ္။ May bank က ေနာက္ထပ္စာခ်ဳပ္ထပ္မခ်ဳပ္ေတာ႔တဲ႔အေၾကာင္းေတြဘာေတြလည္းပါတယ္။ ကမာၻၾကီးမွာ လူမ်ားႏွာေခါင္းေပါက္နဲ႕အသက္ရွဴဝမယ္ထင္ၾကတဲ႔သူေတြလည္းမနည္းဘူးလုုိ႕ ဒီဘဲၾကီးၾကည္႕ျပီးသေဘာေပါက္လာတယ္။ အစိုုးရေတြက အခုု cloud ဘက္ကိုု တက္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာက နည္းသြားတယ္။ ေနာက္ပိုုင္းေခတ္မွာ နည္းပညာသာတဲ႔ ကုုမ္ပနီေတြေလာက္ပဲရွင္သန္ေတာ႔မယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကုုမ္ပနီအေနနဲ႕ဘာေတြလုုပ္ေနသလဲဆိုုျပီးတစ္ေယာက္က ထေမးေတာ႔၊ အေရာင္းသမားေတြ သံုုးဆတုုိးခန္႕ထားတယ္ေျပာတယ္။ ဟုုတ္ေတာ႔ဟုုတ္ေနတာပဲ။ ကုုမ္ပနီေတြရဲ႕ အျမတ္ဟာ ေကာ္မရွင္ဘက္ကိုုေရာက္သြားျပီး နင္းျပားေတြ မြဲဖုုိ႕ျဖစ္ကုုန္တာ။ top-performers ေတြအတြက္အခြင္႔အလမ္းရိွတယ္လုုိ႕ေျပာရင္၊အဲဒါ အမ်ားစုုအတြက္ေတာ႔ ဒံုုရင္းပဲဆိုုတဲ႔သေဘာပဲ။ အဲဒါကုိလည္း အက်ဥ္းပဲခ်ဳပ္လုုိက္တယ္။ ေရွ႕နားကတစ္ေယာက္က ရင္ထဲမွာအစိုုင္အခဲျဖစ္ေနပံုုရတဲ႔ လခတုုိးတဲ႔ရာခုုိင္ႏႈန္းကိုု စီအီးအိုုေရာက္တုုန္း ရင္ဖြင္႔တယ္။ သိပ္ေတာ႔မဆုုိင္လွဘူး။ အဲဒီမွာ စီအီးအိုုဆိုုတာ လူမ်ားထက္ ညည္းျပတတ္ရတယ္ဆုုိတာ သိလုုိက္ရတယ္။ ဗ်စ္တိန္မွာ သံုုးဘီလ်ံရွံဳးသြားတာတုုိ႕၊ အလုုပ္လုုပ္ျပီး မျမတ္တဲ႔ ပေရာဂ်တ္ေတြက ဘယ္ႏွစ္သန္းရွံဳးျပီး၊ ရွဲဟုုိဒါေတြကိုု ဘယ္ေလာက္ ဒဗီးဒန္႕ေပးလုုိက္လုုိ႕ ဘယ္လိုု စိုုက္ဆင္းသြားရာကေန အခုုအေနအထားက စုိက္ဆင္းေနရာက ေခါင္းျပန္ေမာ႔ေနရံုုရိွေသးလုုိ႕ဆုုိတာလည္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကုုလားတစ္ေကာင္က မေမးရင္တံုုးတယ္ထင္မွာစိုုးလုုိ႕ ဝင္ေမးတယ္။ ေဒသဆိုုင္ရာ ကုုမ္ပနီေတြကိုု ဝယ္ယူဖုုိ႕အစီအစဥ္ရိွ၊မရိွတဲ႔။ မြဲေနပါတယ္ဆုုိမွ မာေစးဒီးဝယ္စီးဖုုိ႕အစီအစဥ္ရိွလားဆိုုေတာ႔ မရိွေသးဘူးေျဖမွာေပါ႔။ ဟိုုတေလာက singtel ကဟုုိဝယ္ဒီဝယ္လုုပ္တာကိုု သတိရသြားပံုုရတယ္။ အဲဒီမွာ ရွယ္ယာကိုု အေသအခ်ာၾကီးေျပာေတာ႔တာပဲ။ အတက္ေတြ၊အက်ေတြ။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြတာကိုုမေျပာဘဲ အတက္ေတြျပေနတာကိုုေျပာျပတယ္။ လက္ရိွ revenue ရဲ႕ ၂၀ ရာခုုိင္ႏႈန္းကိုု နည္းပညာသစ္ဘက္မွာ သံုုးတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒီမွာ ကုုမ္ပနီက ကြန္႕ျမဴးျပီး ေက်ာင္းဖြင္႔တာလည္းပါေသးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြကိုုေတာ႔ အလကားေလ႔လာလိုု႕ရတဲ႔ website လုုပ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ။ အဲဒီမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွတယ္။ finance နဲ႕ပတ္သက္တာ၊ account နဲ႕ပတ္သက္တာ၊ PMP နဲ႕ဆုုိင္တာ၊ software testing နဲ႕ဆုုိင္တာ၊ Business Analyst ေတြနဲ႕ဆုုိင္တဲ႔ သင္ခန္းစာေလးေတြရိွတယ္။ အဲဒီဘက္မွာ အမ်ားၾကီးသံုုးေနတယ္ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ အဲဒီမွာ ဟုုိဟာေလးစပ္စုု၊ ဒီဟာေလးစပ္စုုေလာက္ပဲသံုုးတယ္။ သိပ္အေကာင္းၾကီးေတာ႔မဟုုတ္ေသးဘူး။ ပိုုက္ဆံေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ကုုန္ေနျပီထင္တယ္။ ၾကိဳက္တာတစ္ခုုကေတာ႔ စာအုုပ္သစ္ေတြဖတ္လိုု႕ရတဲ႔ဟာေတာ႔မဆုုိးဘူး။ စာအုုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလကားဖတ္လုုိ႕ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ Oracle university တုုိ႕ဘာတိုု႕နဲ႕ယွဥ္ဖုုိ႕လည္းမလြယ္ေသးဘူး။ ရံုုးကဝန္ထမ္းေတြကေတာ႔ သိပ္မသံုုးၾကပါဘူး။ စင္ကာပူရံုုးကိုု အိႏၵိယလက္ေအာက္ခံလုုိထားေတာ႔ ေရွးေခတ္က ဗမာျပည္လုုိေပါ႔။ ရာထူးၾကီးတဲ႔သူေတြက မိတ္ဒ္အင္အင္ဒီးယားေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ စင္ကာပူမွာ ဝန္ထမ္းတစ္ေထာင္နီးပါးေလာက္မွာ အင္ဒီးယန္းက တစ္ဝက္ေလာက္ထင္တယ္။ စီအီးအိုုၾကီးကေတာ႔ outsource ေတြျငိမ္းတဲ႔ေခတ္ေရာက္ျပီလိုု႕သံုုးသပ္သြားတယ္။ Europe မွာေတာ႔ နည္းနည္းေလးေႏြးေနေသးတယ္။ အာရွမွာေတာ႔ သိပ္ေခတ္မစားလွေတာ႔ဘူး။ ဘဂ်ီးေက်ာ္ဝင္းျပန္တဲ႔ ကဘာျပားရိုုက္ခ်က္တစ္ခုုေတာ႔ လက္ေညာင္းသြားရွာျပီေပါ႔။ အခုုေခတ္မွာ အရင္လုုိ အခ်ိဳအေခ်ာင္သိပ္မရိွေတာ႔ဘူး။ ကုုလားေျပက ကုုလားေတြလည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုု စီးပြားထိခုုိက္ျပီးကတည္းက အိုုင္တီအလုုပ္ထိခိုုက္ေနတာ အခုုအထိပဲ။ ေရွ႕ဆယ္စုုႏွစ္ထဲမွာ အုုိင္တီရဲ႕ ပထမလိႈင္းေတြမ်ိဳးတံုုးေတာ႔မယ္ထင္တယ္။ Big Data ေခတ္ေရာက္လာရင္ ေရွ႕နားက အဖုုိးၾကီးနည္းပညာေတြ ထားခဲ႔လုုိက္ရေတာ႔မွာပဲ။ ပန္းသီးဟာ ေရွ႕အနာဂတ္အတြက္ သူ႕ language အသစ္ကိုုျပင္ဆင္တာပဲ။ တကယ္ေတာ္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ ကိုုယ္ပိုုင္လုုပ္ငန္းေထာင္ျပီး acquisition ထုုိင္ေစာင္႔ေနၾကမွာေပါ႔။ အေဖ႔ကုုတ္အက်ၤ ီကလြဲရင္ ဘာမွမက်န္တဲ႔ အထည္ၾကီးပ်က္ေတြေတာ႔ ဒုုကၡထပ္ေရာက္မွာေပါ႔။ စက္မႈေတာ္လွန္ေရးေခတ္မွာ စက္ရံုုလုုပ္သား သေထး မျဖစ္သလုုိ၊ အိုုင္တီေတာ္လွန္ေရးတပ္ဦးမွာလည္း တပ္သားေတြ သေထးမျဖစ္ပါဘူး။ ေကာ္လာေတြအေရာင္ေျပာင္းျပီး၊ ဂြေတြအစား ကီးဘုုတ္ေပးလုုိက္တာကလြဲရင္ ဒီပင္နီယံနဲ႕ ဒီပင္နီယံပါပဲ။ ဒီကြန္ေဗယာနဲ႕ ဒီကြန္ေဗယာပါပဲ။ ထူးျပီးမျခားပါဘူး။

အခုုေခတ္မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုုယ္ပိုုင္စီးပြားေရးအတြက္ ေငြစုုရင္း အိုုေသသြားၾကတာမ်ားမ်ားလာတယ္။ ဘယ္ႏုုိင္ငံမွာေနေန လူလတ္တန္းစားဆိုုတာ ပိုုက္ဆံမျပည္႕စံုုတဲ႔ဆင္းရဲသားကိုု တံဆိပ္ေျပာင္းကပ္တာမ်ိဳးပဲ။ ေခ်ာင္လည္တဲ႔အစိုုးရရိွရင္ နည္းနည္းပါးပါး စရိတ္စကသက္သာမယ္။ က်န္းမာေရးေစာင္႔ေရွာက္မႈေကာင္းမယ္။ အဲဒီထက္ေတာ႔ ဘာမွ သိပ္မထူးလွဘူူး။

ျခေသၤ႔ေဝစုုကိုုေတာ႔ က်န္တဲ႔ေပါက္စေကာင္ငယ္ေလးေတြမရႏိုုင္ဘူး။ ေရွ႕ႏွစ္အနည္းငယ္မွာ ဟန္နဲ႕တင္းရပ္ေနတဲ႔ ၾကိတ္မြဲၾကီးေတြျပိဳက်ျပီး ကမာၻလည္းအေျပာင္းအလဲသစ္ေတြ႕ဦးမယ္ထင္ပါတယ္။ PC လည္းေရာင္းမေကာင္းေတာ႔ဘူး။ software လည္းေရာင္းမေကာင္းေတာ႔ဘူး။ Mobile App လည္းေနာက္ဆိုု ၾကိဳက္တာယူ ၂က်ပ္နဲ႕ရမယ္။ လူေတြမ်ားလာတာနဲ႕အမွ် လူမသံုုးဘဲ automation ထြန္းကားလာျခင္းဟာ လူေတြအပိုုျဖစ္ေစမယ္႔ အလားအလာပဲ။

အေကာင္းဆံုုးစီးပြားေရးကေတာ႔ မ်န္မာေျပျပန္ျပီး ေနျပည္ေတာ္တည္ေထာင္သြားတဲ႔မင္းၾတားၾကီးရဲ႕ ၾကက္ဆူသီးေတြကိုု အရည္ညွစ္ျပီး အင္နာဂ်ီဒရင္႔ခ္ဆိုုျပီး ညာေရာင္းဖုုိ႕ပဲ။ က်န္တာေတြကေတာ႔ အခုုေခတ္မွာ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းဘူး။

Regards,
Z



Peace B with U.